ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਜਾਯੇਤ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਜ੍ਜਾਯਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ। ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਥਂ ਜਾਯਾਨ੍ਮਮੋਦਰੇ
ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਪਤਨੀ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦੇ?
ਨਨ੍ਵਿਮੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਤੇ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ਜਾਤਾਃ ਕੁਮਾਸਰਾ ਮੇ ਮਹੌਜਸਃ। ਏਤੇषਾਮਪ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਤ੍ਸੁਤਸੋਮੋ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਤੁ ਨਾਕੁਲਿਃ
ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ, ਸੁਤਸੋਮਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੈ।
ਕਨਿष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯਾਦृਸ਼ਃ ਕृष੍ਣ ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਮਹਾਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਵਿਮੇ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਅਜੇਯਾ ਯੁਧਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੈਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਸਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਪਰਿਕृष੍ਟਾऽਹਮੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਰਾਜ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਖਿੱਚੀ ਗਈ।
ਨਾਧਿਜ੍ਯਮਪਿ ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੇਨ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਭੀਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮ ਜਾਂ ਤੇਰੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਧਿਕ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਰਾष੍ਟਾਤ੍ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾऽਵਿਹਿਂਸਕਾਨ੍। ਅਧੀਯਾਨਾਨ੍ਪੁਰਾ ਬਾਲਾਨ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ—
ਭੋਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਪਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਕਾਲਕੂਟਂ ਨਵਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਭृਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਜਨ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪਾਇਆ—ਨਵਾਂ ਤੇ ਤੀਖਾ ਕਾਲਕੂਟ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਜ੍ਜੀਰ੍ਣਮਵਿਕਾਰੇਣ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਸਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਏ ਬਿਨਾ ਪਚ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ, ਭੀਮ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਪ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਬਦ੍ਧ੍ਵੈਨਂ ਕृष੍ਣ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਦਾ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ।
ਆਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੈਃ ਸੁਪ੍ਤਂਚੈਨਮਦਂਸ਼ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਡੱਸਿਆ। ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਡੱਸਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਮਪਹਸ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਪਰ ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸੁਪ੍ਤਾਨੁਪਾਧਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤੇ। ਸ਼ਯਾਨਾਨਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੋ ਨੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਢਕਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; noble ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਯਾ ਰੁਦਤੀ ਭੀਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਹਦ੍ਵ੍ਯਸਨਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਿਖਿਨਾ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਥੇ noble ਮਹਿਲਾ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ.'
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਕੁਂਤੋਨ੍ਵਦ੍ਯ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਿਹਾਨਲਾਤ੍। ਅਨਾਥਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਕੈਃ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਸਹ
'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ! ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸਾਂਤਿ ਆ ਜਾਵੇ। ਬੇਸਾਹਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ.'
ਤਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਯੁਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਆਰ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, noble ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਨਤੇਯੋ ਯਥਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪਤਤਾਂਵਰਃ। ਤਥੈਵਾਭਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਭਯਂਵੋ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ.'
ਆਰ੍ਯਾਮਙ੍ਕੇਨ ਵਾਮੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ। ਅਂਸਯੋਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ noble ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਨਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਾਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ noble ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬਵਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲ ਪਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰੇਮੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਸੁਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਨਾਨਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਧਿਡਿਮ੍ਬਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਥਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੌ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਹृਚ੍ਛਯੇਨਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨਮਕਾਮਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਤਤੋऽਬਲਾ। ਪਰ੍ਯਮਰ੍ਦਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮृਦੁਪਾਣਿਨਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮਲਿਆ।
ਤਾਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਤਾਂ ਭੀਮਃ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਭੀਮ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਹ ਚੈਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੈष ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਓ! ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਫੌਰਨ ਚਲੇ ਜਾਓ.'