ਸਾ ਤੇऽਹਂ ਦੁਃਖਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਣਯਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ। ਈਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ।
ਕਥਂ ਨੁ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਵ ਕृष੍ਣ ਸਖੀ ਵਿਭੋ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀ ਸਭਾਂ ਕृष੍ਯੇਤ ਮਾਦृਸ਼ੀ
ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਕਿ ਮੈਂ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਭੈਣ ਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟੀ ਜਾਵਾਂ?
ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਕृष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਇਕ ਔਰਤ, ਕੰਬਦੀ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟੀ ਗਈ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਰਜਸਾऽਤਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹਸਨ੍ਪਾਪਚੇਤਸਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੱਸ ਪਏ।
ਦਾਸੀਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮੀष੍ਸੁਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਚ ਵृष੍ਣਿषੁ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਵਹਂ ਕृष੍ਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ। ਸ੍ਨੁषਾ ਭਵਾਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਾऽਹਂ ਦਾਸੀਕृਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪਤ੍ਰਾਵਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਹਯੇਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਯੁਧਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਯਤ੍ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਧਿਕ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ ਚ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍। ਯੌ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਮਰ੍षਯੇਤਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਕ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਪਥਃ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਃ ਸਦਾ। ਯਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰੋऽਲ੍ਪਬਲਾ ਅਪਿ
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ, ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।
ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਭਵਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਯਾਮਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਜਾਯੇਤ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਜ੍ਜਾਯਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ। ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਥਂ ਜਾਯਾਨ੍ਮਮੋਦਰੇ
ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਪਤਨੀ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦੇ?
ਨਨ੍ਵਿਮੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਤੇ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ਜਾਤਾਃ ਕੁਮਾਸਰਾ ਮੇ ਮਹੌਜਸਃ। ਏਤੇषਾਮਪ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਤ੍ਸੁਤਸੋਮੋ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਤੁ ਨਾਕੁਲਿਃ
ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ, ਸੁਤਸੋਮਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੈ।
ਕਨਿष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯਾਦृਸ਼ਃ ਕृष੍ਣ ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਮਹਾਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਵਿਮੇ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਅਜੇਯਾ ਯੁਧਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੈਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਸਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਪਰਿਕृष੍ਟਾऽਹਮੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਰਾਜ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਖਿੱਚੀ ਗਈ।
ਨਾਧਿਜ੍ਯਮਪਿ ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੇਨ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਭੀਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮ ਜਾਂ ਤੇਰੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਧਿਕ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਰਾष੍ਟਾਤ੍ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾऽਵਿਹਿਂਸਕਾਨ੍। ਅਧੀਯਾਨਾਨ੍ਪੁਰਾ ਬਾਲਾਨ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ—
ਭੋਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਪਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਕਾਲਕੂਟਂ ਨਵਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਭृਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਜਨ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪਾਇਆ—ਨਵਾਂ ਤੇ ਤੀਖਾ ਕਾਲਕੂਟ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਜ੍ਜੀਰ੍ਣਮਵਿਕਾਰੇਣ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਸਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਏ ਬਿਨਾ ਪਚ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ, ਭੀਮ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਪ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਬਦ੍ਧ੍ਵੈਨਂ ਕृष੍ਣ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਦਾ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ।
ਆਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੈਃ ਸੁਪ੍ਤਂਚੈਨਮਦਂਸ਼ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਡੱਸਿਆ। ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਡੱਸਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਮਪਹਸ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਪਰ ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸੁਪ੍ਤਾਨੁਪਾਧਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤੇ। ਸ਼ਯਾਨਾਨਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੋ ਨੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਢਕਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; noble ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਯਾ ਰੁਦਤੀ ਭੀਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਹਦ੍ਵ੍ਯਸਨਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਿਖਿਨਾ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਥੇ noble ਮਹਿਲਾ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ.'
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਕੁਂਤੋਨ੍ਵਦ੍ਯ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਿਹਾਨਲਾਤ੍। ਅਨਾਥਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਕੈਃ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਸਹ
'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ! ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸਾਂਤਿ ਆ ਜਾਵੇ। ਬੇਸਾਹਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ.'
ਤਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਯੁਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਆਰ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, noble ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।