ਪੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰੇਕਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਸਿਤੋ ਦੇਵਲੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਤ ਦੇਵਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੋ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯष੍ਟਾਤ੍ਵਮਸਿ ਤ੍ਵਮਸਿ ਯष੍ਟਵ੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਯਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ ਜਿਸ ਲਈ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਮਦਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਾਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞੋਸਿ ਸਂਭੂਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਉਂ ਕਿਹਾ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਲੋਕਭਾਵਨ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਰਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਧਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਉਂ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਂਕਰਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਵृਨ੍ਦੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਤ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੇਡਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਪ੍ਰਭੋ। ਜਠਰੇ ਖਮਿਮੇ ਲੋਕਾਃ ਪੁਰੁषੋਸਿ ਸਨਾਤਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਤਪੋਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਤृਪ੍ਤਾਨਾਮृषੀਣਾਮਸਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਤੇ ਆਤਮ-ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਮਾਹਵੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਭੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਜਦਾ ਹੈਂ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੇ ਦਸ਼। ਨਭਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਲੋਕ, ਤਾਰੇ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਂਰ੍ਤ੍ਯਤਾ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮਮਰਤ੍ਵਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਰਨਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ—ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਾ ਤੇऽਹਂ ਦੁਃਖਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਣਯਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ। ਈਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ।
ਕਥਂ ਨੁ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਵ ਕृष੍ਣ ਸਖੀ ਵਿਭੋ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀ ਸਭਾਂ ਕृष੍ਯੇਤ ਮਾਦृਸ਼ੀ
ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਕਿ ਮੈਂ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਭੈਣ ਤੇ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟੀ ਜਾਵਾਂ?
ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਿਕृष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਇਕ ਔਰਤ, ਕੰਬਦੀ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟੀ ਗਈ।
ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਭਾਯਾਂ ਤੁ ਰਜਸਾऽਤਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹਸਨ੍ਪਾਪਚੇਤਸਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੱਸ ਪਏ।
ਦਾਸੀਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮੀष੍ਸੁਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇषੁ ਚ ਵृष੍ਣਿषੁ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਾਸੀ ਵਾਂਗ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਵਹਂ ਕृष੍ਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ। ਸ੍ਨੁषਾ ਭਵਾਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਾऽਹਂ ਦਾਸੀਕृਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪਤ੍ਰਾਵਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਗਰ੍ਹਯੇਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵੇਵ ਯੁਧਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਯਤ੍ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਧਿਕ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ ਚ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍। ਯੌ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰ੍ਮਰ੍षਯੇਤਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਕ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਪਥਃ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਃ ਸਦਾ। ਯਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰੋऽਲ੍ਪਬਲਾ ਅਪਿ
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ, ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।
ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਭਵਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਯਾਮਾਤ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਜਾਯੇਤ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਜ੍ਜਾਯਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ। ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਥਂ ਜਾਯਾਨ੍ਮਮੋਦਰੇ
ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਪਤਨੀ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀ ਵਾਸਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦੇ?
ਨਨ੍ਵਿਮੇ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਤੇ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਈ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ਜਾਤਾਃ ਕੁਮਾਸਰਾ ਮੇ ਮਹੌਜਸਃ। ਏਤੇषਾਮਪ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਤ੍ਸੁਤਸੋਮੋ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਤੁ ਨਾਕੁਲਿਃ
ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ, ਸੁਤਸੋਮਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਤੇ ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੈ।
ਕਨਿष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਯਾਦृਸ਼ਃ ਕृष੍ਣ ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਮਹਾਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਨਨ੍ਵਿਮੇ ਧਨੁषਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਅਜੇਯਾ ਯੁਧਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵੈਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਸਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਭਾਯਾਂ ਪਰਿਕृष੍ਟਾऽਹਮੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਰਾਜ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਖਿੱਚੀ ਗਈ।
ਨਾਧਿਜ੍ਯਮਪਿ ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯੇਨ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਭੀਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮ ਜਾਂ ਤੇਰੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਧਿਕ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਤਿ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਤਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਰਾष੍ਟਾਤ੍ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾऽਵਿਹਿਂਸਕਾਨ੍। ਅਧੀਯਾਨਾਨ੍ਪੁਰਾ ਬਾਲਾਨ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ—