ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਹਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਕਸ਼ੇਰੁਮਾਨ੍। ਹਤਃ ਸੌਭਪਤਿਃ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੌਭਂ ਚ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਵਨ ਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਮਾਨ ਵੀ; ਸੌਭ ਦੇ ਪਤੀ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੌਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਤੇ ਯੁਧਿ ਹਤਾ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ृਮੁष੍ਵ ਹ। ਇਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਹਤੋ ਭੋਜਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਯੁਧਿ। ਗੋਪਤਿਸ੍ਤਾਲਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾਵੁਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੁਣ: ਇਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਬੋਜਾ, ਗੋਪਤੀ ਤੇ ਤਾਲਕੇਤੁ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੂੰ ਮਾਰੇ।
ਤਾਂ ਚ ਭੋਗਵਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮृषਿਕਾਨ੍ਤਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਮਯਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਆਪਣੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਨ ਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕੁਤੋऽਨृਜੁ
ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾਂ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਈਰਖਾ, ਨਾਂ ਝੂਠ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਜੁਲਮ ਜਾਂ ਅਨਿਆਇ।
ਆਸੀਨਂ ਚੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਆਗਮ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇऽਯਾਚਨ੍ਤਾਭਯਮਚ੍ਯੁਤ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਦਾਸੀਃ ਪਰਂਤਪ
ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਯੁਗਾਦੌ ਤਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦਜਾਯਤ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਰ੍ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍। ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤੌ ਘੋਰੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਜੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਉੱਠੇ।
ਤਯੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਹਰੇਃ। ਲਲਾਟਾਜ੍ਜਾਤਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਹਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਜੰਮੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਾਵਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰਸਮੁਦ੍ਭਵੌ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗਕਰਾਵੇਤਾਵਿਤਿ ਮੇ ਨਾਰਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸੀ।
ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣ ਪੁਰਾ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਇष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਸਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵਂ ਪਰੇ ਨਾਪਰੇ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਾਨਿ ਵਾ। ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰ ਸਕੇਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰੇਗਾ।
ਕृਤਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਵੈਰਾਜਭਵਨੇ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨ੍ਯਵਸਃ ਸਹ
ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਤੂੰ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮੈਵ ਤ੍ਵਂ ਤਵੈਵਾਹਂ ਯੇ ਮਦੀਯਾਸ੍ਤਵੈਵ ਤੇ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਨੁ ਸ ਮਾਮਨੁ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੀ ਹਨ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਕਾਲੇ ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਰ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅਨਨ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨਾਵਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਜਾਣਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਕੇਸ਼ੇਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਸਮਾਵਾਯੇ ਸਂਰਬ੍ਧੇष੍ਵਥ ਰਾਜਸੁ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਾਵਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਾਸੀਨਂ ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣੈषਿਣੀ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿਕ ਵੀਰ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਵਾਸਵਾਵਰਜਾਚ੍ਯੁਤ। ਦੇਵਦੇਵੋਸਿ ਦੇਵਾਨਾਮਿਤਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਅਚੂਤ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰੇਕਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਸਿਤੋ ਦੇਵਲੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਤ ਦੇਵਲ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞੋ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯष੍ਟਾਤ੍ਵਮਸਿ ਤ੍ਵਮਸਿ ਯष੍ਟਵ੍ਯੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਯਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਹੈਂ ਜਿਸ ਲਈ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਮਦਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਾਹੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞੋਸਿ ਸਂਭੂਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਤੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਉਂ ਕਿਹਾ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਲੋਕਭਾਵਨ ਲੋਕੇਸ਼ ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਰਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਧਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਉਂ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਂਕਰਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੇਵਵृਨ੍ਦੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਸੇ ਤ੍ਵਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੇਡਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਪ੍ਰਭੋ। ਜਠਰੇ ਖਮਿਮੇ ਲੋਕਾਃ ਪੁਰੁषੋਸਿ ਸਨਾਤਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਤਪੋਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਂ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਤृਪ੍ਤਾਨਾਮृषੀਣਾਮਸਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਤੇ ਆਤਮ-ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਮਾਹਵੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਭੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਚੇष੍ਟਸੇ
ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੂੰ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਜਦਾ ਹੈਂ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੇ ਦਸ਼। ਨਭਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਲੋਕ, ਤਾਰੇ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਂਰ੍ਤ੍ਯਤਾ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮਮਰਤ੍ਵਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲੋਕਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਰਨਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ—ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।