ਵਾਯੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਃ ਖਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਿਸ਼ਃ। ਅਜਸ਼੍ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਮਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਜਨਮਾ, ਚਲਦੇ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ।
ਤੁਰਾਯਣਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਯਜੋ ਭੂਰਿਤੇਜਾ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਤੁਰਾਯਣ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਿੱਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਯਜਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸੌਂ ਤੇ ਸੌਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੇ।
ਅਦਿਤੇਰਪਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇਤ੍ਯ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ। ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਵਰਜੋ ਵਿਭੁਃ
ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਖਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਪਰਂਤਪ। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣੈਃ ਕृष੍ਣ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨਸਿ ਤੇਜਸਾ
ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਮਾਕਾਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਤ੍ਯਰੋਚਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਸੁਰਗ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁਤੇषੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯਃ ਕृष੍ਣ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।
ਸਾਦਿਤਾ ਮੌਖਾਃ ਪਾਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਨਰਕੌ ਹਤੌ। ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਃ ਪੁਨਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੌਖਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬੰਧਨ ਕੱਟੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਰਕਾ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਮੁੜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ।
ਜਾਰੂਥ੍ਯਾਮਾਹੁਤਿਃ ਕ੍ਰਾਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨृਪੈਃ ਸਹ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਾਰੂਥਿਆ, ਆਹੁਤੀ, ਕ੍ਰਾਥਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਘੋषੇਣ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਅਹਾਰ੍षੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਭੈष੍ਮੀਂ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਭੈਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਹਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਕਸ਼ੇਰੁਮਾਨ੍। ਹਤਃ ਸੌਭਪਤਿਃ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੌਭਂ ਚ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਵਨ ਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਮਾਨ ਵੀ; ਸੌਭ ਦੇ ਪਤੀ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੌਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਤੇ ਯੁਧਿ ਹਤਾ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ृਮੁष੍ਵ ਹ। ਇਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਹਤੋ ਭੋਜਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਯੁਧਿ। ਗੋਪਤਿਸ੍ਤਾਲਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾਵੁਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੁਣ: ਇਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਬੋਜਾ, ਗੋਪਤੀ ਤੇ ਤਾਲਕੇਤੁ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੂੰ ਮਾਰੇ।
ਤਾਂ ਚ ਭੋਗਵਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮृषਿਕਾਨ੍ਤਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਮਯਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਆਪਣੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਨ ਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕੁਤੋऽਨृਜੁ
ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾਂ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਈਰਖਾ, ਨਾਂ ਝੂਠ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਜੁਲਮ ਜਾਂ ਅਨਿਆਇ।
ਆਸੀਨਂ ਚੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਆਗਮ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇऽਯਾਚਨ੍ਤਾਭਯਮਚ੍ਯੁਤ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਦਾਸੀਃ ਪਰਂਤਪ
ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਯੁਗਾਦੌ ਤਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦਜਾਯਤ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਰ੍ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍। ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤੌ ਘੋਰੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਜੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਉੱਠੇ।
ਤਯੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਹਰੇਃ। ਲਲਾਟਾਜ੍ਜਾਤਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਹਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਜੰਮੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਾਵਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰਸਮੁਦ੍ਭਵੌ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗਕਰਾਵੇਤਾਵਿਤਿ ਮੇ ਨਾਰਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸੀ।
ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣ ਪੁਰਾ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਇष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਸਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵਂ ਪਰੇ ਨਾਪਰੇ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਾਨਿ ਵਾ। ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੇ ਦੇਵ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰ ਸਕੇਗਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰੇਗਾ।
ਕृਤਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਵੈਰਾਜਭਵਨੇ ਚਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨ੍ਯਵਸਃ ਸਹ
ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਤੂੰ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮੈਵ ਤ੍ਵਂ ਤਵੈਵਾਹਂ ਯੇ ਮਦੀਯਾਸ੍ਤਵੈਵ ਤੇ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਨੁ ਸ ਮਾਮਨੁ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੀ ਹਨ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਕਾਲੇ ਲੋਕਮਿਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਰ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅਨਨ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨਾਵਯੋਰਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਜਾਣਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਕੇਸ਼ੇਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਸਮਾਵਾਯੇ ਸਂਰਬ੍ਧੇष੍ਵਥ ਰਾਜਸੁ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਾਵਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮੁਖੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਾਸੀਨਂ ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣੈषਿਣੀ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿਕ ਵੀਰ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਵਾਸਵਾਵਰਜਾਚ੍ਯੁਤ। ਦੇਵਦੇਵੋਸਿ ਦੇਵਾਨਾਮਿਤਿ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਅਚੂਤ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ।