ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਅਤਿष੍ਠ ਏਕਪਾਦੇਨ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਵਾ ਪੀ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਃ ਕृਸ਼ੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ। ਆਸੀਃ ਕृष੍ਣ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਰੇਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਭਾਸਮਪ੍ਯਥਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਆਤਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਮਥੈਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਃ। ਲੋਕਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ, ਤੂੰ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੂੰ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਦਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਂ। ਨਿਧਾਨਂ ਤਪਸਾਂ ਕृष੍ਣ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਕੇਸ਼ਵ। ਤੂੰ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਦੀਵੀ ਯਜਨ ਹੈਂ।
ਯੋਗਕਰ੍ਤਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਾਂਖ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ਼ੀਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਯੋਗਾਨਾਂ ਕਰਣਂ ਨਿਯਮਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼; ਤੂੰ ਸਦੀਵੀ ਸਾਂਖਿਆ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਯੋਗਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ। ਪ੍ਰਥਮੋਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਮੇਧ੍ਯਮਸ਼੍ਵਮਵਾਸृਜਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਉੱਤੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਾਨਾਮृषਭਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਜਿਤ੍। ਅਵਧੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੇਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਦਾਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਸਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਾਸੀਃ ਪਰਂਤਪ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੋ ਧਾਤਾ ਯਮੋऽਨਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਰੀ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ, ਧਾਤਾ, ਯਮ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਹੈਂ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਃ ਖਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਿਸ਼ਃ। ਅਜਸ਼੍ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਮਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਜਨਮਾ, ਚਲਦੇ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ।
ਤੁਰਾਯਣਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਯਜੋ ਭੂਰਿਤੇਜਾ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਤੁਰਾਯਣ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਿੱਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਯਜਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸੌਂ ਤੇ ਸੌਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੇ।
ਅਦਿਤੇਰਪਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇਤ੍ਯ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ। ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਵਰਜੋ ਵਿਭੁਃ
ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਖਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਪਰਂਤਪ। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣੈਃ ਕृष੍ਣ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨਸਿ ਤੇਜਸਾ
ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਮਾਕਾਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਤ੍ਯਰੋਚਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਸੁਰਗ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁਤੇषੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯਃ ਕृष੍ਣ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।
ਸਾਦਿਤਾ ਮੌਖਾਃ ਪਾਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਨਰਕੌ ਹਤੌ। ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਃ ਪੁਨਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੌਖਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬੰਧਨ ਕੱਟੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਰਕਾ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਮੁੜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ।
ਜਾਰੂਥ੍ਯਾਮਾਹੁਤਿਃ ਕ੍ਰਾਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨृਪੈਃ ਸਹ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਾਰੂਥਿਆ, ਆਹੁਤੀ, ਕ੍ਰਾਥਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਘੋषੇਣ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਅਹਾਰ੍षੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਭੈष੍ਮੀਂ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਭੈਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਹਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਕਸ਼ੇਰੁਮਾਨ੍। ਹਤਃ ਸੌਭਪਤਿਃ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੌਭਂ ਚ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਯਵਨ ਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਮਾਨ ਵੀ; ਸੌਭ ਦੇ ਪਤੀ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੌਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮੇਤੇ ਯੁਧਿ ਹਤਾ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ृਮੁष੍ਵ ਹ। ਇਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਹਤੋ ਭੋਜਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸਮੋ ਯੁਧਿ। ਗੋਪਤਿਸ੍ਤਾਲਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾਵੁਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੁਣ: ਇਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਬੋਜਾ, ਗੋਪਤੀ ਤੇ ਤਾਲਕੇਤੁ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੂੰ ਮਾਰੇ।
ਤਾਂ ਚ ਭੋਗਵਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮृषਿਕਾਨ੍ਤਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਗਮਯਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਆਪਣੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਨ ਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕੁਤੋऽਨृਜੁ
ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਾਂ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਈਰਖਾ, ਨਾਂ ਝੂਠ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਜੁਲਮ ਜਾਂ ਅਨਿਆਇ।
ਆਸੀਨਂ ਚੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਆਗਮ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇऽਯਾਚਨ੍ਤਾਭਯਮਚ੍ਯੁਤ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਦਾਸੀਃ ਪਰਂਤਪ
ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਯੁਗਾਦੌ ਤਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦਜਾਯਤ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਰ੍ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍। ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤੌ ਘੋਰੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ
ਜੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਉੱਠੇ।
ਤਯੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਹਰੇਃ। ਲਲਾਟਾਜ੍ਜਾਤਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਹਰੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਭੂ ਜੰਮੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਾਵਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰਸਮੁਦ੍ਭਵੌ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗਕਰਾਵੇਤਾਵਿਤਿ ਮੇ ਨਾਰਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸੀ।
ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣ ਪੁਰਾ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਇष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਸਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।