ਵਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਆਖਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿषਣ੍ਣਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪਦਾਨੁਗਾਃ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ,
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਿषਿਞ੍ਚਾਮੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨਿਕृਤ੍ਯਾऽਭਿਚਰਨ੍ਵਧ੍ਯ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਧੋਖਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਾਰ੍ਤਾਨਾਮਭਿषਙ੍ਗੇਣ ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਜਦੋਂ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਤ੍ਯਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਤ੍ਯਕੀਰਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪਤੇਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਅਣਮਾਪ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਸীম ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ — ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ —
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰਸਾਯਂਗृਹੋ ਮੁਨਿਃ। ਵ੍ਯਚਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਕृष੍ਣ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਾਧੂ ਵਾਂਗ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਵਸਃ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਵਮਪੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪੁਰਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਅਤਿष੍ਠ ਏਕਪਾਦੇਨ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਵਾ ਪੀ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕृष੍ਣਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰਾਸਙ੍ਗਃ ਕृਸ਼ੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ। ਆਸੀਃ ਕृष੍ਣ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਰੇਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਾਲਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਭਾਸਮਪ੍ਯਥਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਆਤਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਮਥੈਕੇਨ ਪਾਦੇਨ ਨਿਯਮਸ੍ਥਿਤਃ। ਲੋਕਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ, ਤੂੰ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੂੰ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਦਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਂ। ਨਿਧਾਨਂ ਤਪਸਾਂ ਕृष੍ਣ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਕੇਸ਼ਵ। ਤੂੰ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਦੀਵੀ ਯਜਨ ਹੈਂ।
ਯੋਗਕਰ੍ਤਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਾਂਖ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ਼ੀਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਯੋਗਾਨਾਂ ਕਰਣਂ ਨਿਯਮਸ੍ਯ ਚ
ਤੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼; ਤੂੰ ਸਦੀਵੀ ਸਾਂਖਿਆ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਯੋਗਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਭੌਮਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲੇ। ਪ੍ਰਥਮੋਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਮੇਧ੍ਯਮਸ਼੍ਵਮਵਾਸृਜਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਉੱਤੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨ ਲਈ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲੋਕਾਨਾਮृषਭਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਜਿਤ੍। ਅਵਧੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੇਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਦਾਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਸਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਾਸੀਃ ਪਰਂਤਪ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੋ ਧਾਤਾ ਯਮੋऽਨਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਰੀ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ, ਧਾਤਾ, ਯਮ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਹੈਂ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਃ ਖਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਿਸ਼ਃ। ਅਜਸ਼੍ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਮਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਜਨਮਾ, ਚਲਦੇ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹੈਂ।
ਤੁਰਾਯਣਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਅਯਜੋ ਭੂਰਿਤੇਜਾ ਵੈ ਕृष੍ਣ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ
ਤੁਰਾਯਣ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਿੱਤਰਰਥ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਏਕੈਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਯਜ੍ਞੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਯਜਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸੌਂ ਤੇ ਸੌਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੇ।
ਅਦਿਤੇਰਪਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇਤ੍ਯ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ। ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਵਰਜੋ ਵਿਭੁਃ
ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਖਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਪਰਂਤਪ। ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣੈਃ ਕृष੍ਣ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨਸਿ ਤੇਜਸਾ
ਬੱਚਾ ਬਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਮਾਕਾਸ਼ਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਤ੍ਯਰੋਚਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਸੁਰਗ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁਤੇषੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯਃ ਕृष੍ਣ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ, ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ।
ਸਾਦਿਤਾ ਮੌਖਾਃ ਪਾਸ਼ਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਨਰਕੌ ਹਤੌ। ਕृਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਃ ਪੁਨਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੌਖਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬੰਧਨ ਕੱਟੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਰਕਾ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਮੁੜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ।
ਜਾਰੂਥ੍ਯਾਮਾਹੁਤਿਃ ਕ੍ਰਾਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨृਪੈਃ ਸਹ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਾਰੂਥਿਆ, ਆਹੁਤੀ, ਕ੍ਰਾਥਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ — ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਘੋषੇਣ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਅਹਾਰ੍षੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਭੈष੍ਮੀਂ ਰਣੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਭੈਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।