ਤਯੋਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿष੍ਪੇषਾਦੁਭਯੋਰ੍ਬਲਿਨੋਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰੋ ਵੇਣੁਸ੍ਫੋਟਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਾਂਸ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਥੈਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਗृਦ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਧੂਨਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਹਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਝੁੰਝੋੜਦੀ ਹੈ।
ਸ ਭੀਮੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਬਲਿਨਾਂ ਰਣੇ। ਵ੍ਯਸ੍ਪਨ੍ਦਤ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਭੀਮ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵृਕੋਦਰਃ। ਯੋਕ੍ਰਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਂ ਰਸ਼ਨਯਾ ਯਥਾ
ਜਦ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਭਿਨ੍ਨਭਿਰੀਸ੍ਵਨਂ ਬਲੀ। ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਮਚੇਤਸਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਝਟਕਿਆਂ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਮਾਰਮਮਾਰਯਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਜਾਨੁਨਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂਵृਕੋਦਰਃ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਜਰ੍ਜਰਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਨਯਨੋਲ੍ਬਣਮ੍। ਭੂਤਲੇ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਹਿਡਿਮ੍ਬਬਕਯੋਃ ਪਾਪ ਨ ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਿੜਿੰਬਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਸੂ ਨਹੀਂ ਪੋਂਹ ਸਕੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰ- ਸ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਚੇਤਾਃ। ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ- ਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸੁਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਲਾਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਝੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਝਟਕਿਆਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਤੋਯਦਤੁਲ੍ਯਰੂਪੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਃ। ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਾਥ ਗੁਣੈਰਨੇਕੈ- ਰ੍ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵੈਤਵਨਾਯ ਜਗ੍ਮੁਃ
ਜਦ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਦ੍ਵੈਤ ਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕਿਰ੍ਮੋਰੋ ਮਨੁਜਾਧਿਪ। ਭੀਮੇਨ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੌਰਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਰਮੀਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭੀਮ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਤਤੋ ਨਿष੍ਕष੍ਟਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਤਦਯਰਾਜਿਤਃ। ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵਸਤਿਂ ਤਾਮੁਵਾਸ ਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰਭਯ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ।
ਭੀਮਬਾਹੁਬਲੋਤ੍ਪਿष੍ਟੇ ਵਿਨष੍ਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਤਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਵਨਂ ਵੀਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਨਿਹਤਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਭੀਮ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਵਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਸਿਆ।
ਸ ਮਯਾ ਗਚ੍ਛਤਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣੋ ਭਯਾਵਹਃ। ਵਨੇ ਮਹਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟੋ ਭੀਮਬਲਾਦ੍ਧਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵਨ ਵਿਚ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਖੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੌषਮਹਂ ਚੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੀਮਸ੍ ਭਾਰਤ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕਥਯਤਾਂ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਭੀਮ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਸੁਣਿਆ, ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕਿਰ੍ਮੀਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸਾਰ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕਿਰਮੀਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਿਆ।
ਭੋਜਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਕੈਃ ਸਹ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਵਨੇ
ਜਦੋਂ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਸ੍ਯ ਚ ਦਾਯਾਦੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਦਿਪਃ। ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਤੇ ਕੇਕੈ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ,
ਵਨੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਆਖਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿषਣ੍ਣਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ ਸ਼ਕੁਨੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਚੌਥਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਤਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਪਦਾਨੁਗਾਃ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਹਿਤਾਨ੍ਸ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ,
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਿषਿਞ੍ਚਾਮੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਨਿਕृਤ੍ਯਾऽਭਿਚਰਨ੍ਵਧ੍ਯ ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਧੋਖਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਾਰ੍ਤਾਨਾਮਭਿषਙ੍ਗੇਣ ਤਥਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਜਦੋਂ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੇषੁ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਕੀਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਤ੍ਯਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਤ੍ਯਕੀਰਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪਤੇਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਅਣਮਾਪ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਸীম ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ — ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ —
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰਸਾਯਂਗृਹੋ ਮੁਨਿਃ। ਵ੍ਯਚਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਕृष੍ਣ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਾਧੂ ਵਾਂਗ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਵਸਃ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਵਮਪੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਪੁਰਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।