ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਰੁਜ੍ਯਤਰਸਾ ਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਮਮਥੋਦ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਗੌਰਵਮ੍। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਥੈਵ ਵਿਜਯੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਲਕ ਮਾਰਦੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਭੀਮੋ ਜਿष੍ਣੁਂ ਤਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਭੀਮ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਕੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਮਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੁਤ੍ਪੀਡ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟੋ ਬਲੀ। ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਵੇਗੇਨ ਭੀਮੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਯੁਧਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਹੱਥ ਮੋੜ ਕੇ, ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਦਰਖ਼ਤ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਯਮਦਣ੍ਡਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਰਖ਼ਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚੋਲ੍ਮੁਕਂ ਦੀਪ੍ਤਮਸ਼ਨਿਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਡਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੁਦਸ੍ਤਮਲਾਤਂ ਤੁ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਪਦਾ ਸਵ੍ਯੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਨਰਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧਾਵਤ
ਅਚਾਨਕ, ਕਿਰਮੀਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੰਡ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਾਇਆ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨ੍ਮਹੀਰੁਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਰ੍ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੋਃ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ੀਰ੍षਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਭਿਦੁਰ੍ਨੈਕਧਾ ਤਯੋਃ। ਯਥੈਵੋਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਣਿ ਮਤ੍ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਪਯੋਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ Bikhar ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਜਰ੍ਝਰਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਬਹਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਦਪਾਃ। ਚੀਰਾਣੀਵ ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਤਾਨਿ ਰੇਜੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵਨੇ
ਉਥੇ ਕਈ ਦਰਖ਼ਤ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿਚ Bikhar ਗਏ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਪੈ ਗਈ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨ੍ਮਹੂਰ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਚੱਲੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਚਕਾਰ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਯੁਧਿ ਤਿष੍ਠਤਃ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਰਾਸਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭੀਮਸੇਨਸ਼੍ਚਚਾਲ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕ ਪਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਖੜੇ ਭੀਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਥੋੜਾ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸ਼ਿਲਾਤਾਡਨਜਡਂ ਪਰ੍ਯਧਾਵਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਬਾਹੁਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਕਿਰਣਃ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਪਥਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੁ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਉਭਾਵਪਿ ਚਕਾਸ਼ੇਤੇ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੌ ਵृषਭਾਵਿਵ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਕੜ ਕੇ, ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯੋਰਾਸੀਤ੍ਸੁਤੁਮੁਲਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ। ਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧਵਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਯੋਰਿਵ ਦृਪ੍ਤਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬਾਘ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਨਿਕਾਰਾਚ੍ਚ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਰ੍ਪਿਤਃ। ਕृष੍ਣਾਨਯਨਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਵृਕੋਦਰਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਅਭਿਹਤ੍ਯਾਥ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਮਰ੍षਿਤਃ। ਮਾਤਙ੍ਗਮਿਵ ਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭਿਨਨਕਰਟਾਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯੇਨਂ ਤਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵੀਰ੍ਯਬਾਨ੍। ਤਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਵਾਪਸ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿष੍ਪੇषਾਦੁਭਯੋਰ੍ਬਲਿਨੋਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰੋ ਵੇਣੁਸ੍ਫੋਟਸਮੋ ਯੁਧਿ
ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਾਂਸ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਥੈਨਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਾਦ੍ਗृਦ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵृਕੋਦਰਃ। ਧੂਨਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਹਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਝੁੰਝੋੜਦੀ ਹੈ।
ਸ ਭੀਮੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਬਲਿਨਾਂ ਰਣੇ। ਵ੍ਯਸ੍ਪਨ੍ਦਤ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਚਕਰ੍ष ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਭੀਮ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ ਏਨਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵृਕੋਦਰਃ। ਯੋਕ੍ਰਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਂ ਰਸ਼ਨਯਾ ਯਥਾ
ਜਦ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਨਾਦਂ ਭਿਨ੍ਨਭਿਰੀਸ੍ਵਨਂ ਬਲੀ। ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਮਚੇਤਸਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਝਟਕਿਆਂ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਮਾਰਮਮਾਰਯਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਜਾਨੁਨਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਂਵृਕੋਦਰਃ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਜਰ੍ਜਰਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਨਯਨੋਲ੍ਬਣਮ੍। ਭੂਤਲੇ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਹਿਡਿਮ੍ਬਬਕਯੋਃ ਪਾਪ ਨ ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹਿੜਿੰਬਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਸੂ ਨਹੀਂ ਪੋਂਹ ਸਕੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵੀਰ- ਸ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਚੇਤਾਃ। ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ- ਮੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸੁਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਲਾਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਝੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਝਟਕਿਆਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।