ਵਿਮੁਹ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗृਹੁਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿषਯੇषੁ ਯਥਾਰਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰੋਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਥ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਮਾਯਾਮੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਧੌਮ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਯੋਜਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਧੌਮਯ ਨੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸ ਨष੍ਟਮਾਯੋऽਤਿਬਲਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਗਿਆ।
ਕਾਮਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਾਲਕਲ੍ਪੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
“ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?” ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਵਕਸ੍ਯ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਿਰ੍ਮੀਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨਿਵਸਾਮਿ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
“ਮੈਂ ਵਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਕਿਰਮੀਰਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਨੇ ਵਿਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।”
ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਨਾਹਾਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਚਰਨ੍। ਕੇ ਯੂਯਮਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਾ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
“ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ।”
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਤ੍ਰਨਾਮਾਦਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗੋਤ, ਨਾਮ ਆਦਿ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਹਂ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਾਗਤਃ। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਦਿਭਿਃ
“ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਸੁਣੇ ਹੋਣ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਹਨ—ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰ।”
ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਵਸ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਤਃ। ਵਨਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਘੋਰਮਿਦਂ ਤਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
“ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ।”
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ।' ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੇਵੈਰਿਦਂ ਮਮ। ਉਪਪਾਦਿਤਮਦ੍ਯੇਹ ਚਿਰਕਾਲਾਨ੍ਮਨੋਰਥਮ੍
ਰਾਖਸ਼ ਕਿਰਮੀਰਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹਤ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।”
ਭੀਮਸੇਨਵਧਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਃ। ਚਰਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਨੈਨਂ ਚਾਸਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
“ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।”
ਸੋਯਮਾਸਾਦਿਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤृਹਾ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍। ਅਨੇਨ ਹਿ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਬਕੋ ਵਿਨਿਹਤਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
“ਹੁਣ, ਭਾਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ—ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ ਵਕਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।”
ਵੈਤ੍ਰਕੀਯਵਨੇ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਿਣਾ। ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਹ੍ਮਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯੌਰਸਂ ਬਲਮ੍
“ਵੈਤ੍ਰਕੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ।”
ਹਿਡਿਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਮਹ੍ਮਂ ਦਯਿਤੋ ਵਨਗੋਚਰਃ। ਹਤੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾऽਨੇਨ ਸ੍ਵਸਾ ਚਾਸ੍ਯ ਹृਤਾ ਪੁਰਾ
“ਹਿਡਿੰਬਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੈ ਗਿਆ।”
ਸੋਯਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਮੂਢੋ ਮਮੇਦਂ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍। ਪ੍ਰਚਾਰਸਮਯੇऽਸ੍ਮਾਕਮਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸਮੇ
“ਹੁਣ ਇਹ ਮੂਰਖ ਮੇਰੇ ਗਹਿਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚੁੱਪ ਹੈ।”
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਯ ਯਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵੈਰਂ ਚਿਰਸਂਭृਤਮ੍। ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਬਕਂ ਰੁਧਿਰੇਣਾਸ੍ਯ ਭੂਰਿਣਾ
“ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਚਾਹਤ ਵਾਲਾ ਵੈਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਵਕਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਅਦ੍ਯਾਹਮਨृਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸਖ੍ਯੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਲਬ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਪਰਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਣ੍ਟਕਮ੍
“ਅੱਜ, ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚਲੇ ਇਸ ਕਾਂਟੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ।”
ਯਦਿ ਤੇਨ ਪੁਰਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਬਕੇਨ ਵੈ। ਅਦ੍ਯੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
“ਜੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਕਾ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।”
ਏਨਂ ਹਿ ਵਿਪੁਲਪ੍ਰਾਣਮਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਸਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
“ਅੱਜ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਵਾਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਪਚਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪਚਾਇਆ ਸੀ।”
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਨੈਤਦਸ੍ਤੀਤਿ ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਰੁਜ੍ਯਤਰਸਾ ਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਦਸ਼ਵ੍ਯਾਮਮਥੋਦ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਗੌਰਵਮ੍। ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਥੈਵ ਵਿਜਯੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਲਕ ਮਾਰਦੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਭੀਮੋ ਜਿष੍ਣੁਂ ਤਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇਘਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਭੀਮ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਕੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਮਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੁਤ੍ਪੀਡ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਦष੍ਟੌष੍ਠਪੁਟੋ ਬਲੀ। ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਦ੍ਵੇਗੇਨ ਭੀਮੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਯੁਧਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਚੋੜ ਕੇ, ਹੱਥ ਮੋੜ ਕੇ, ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਦਰਖ਼ਤ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਯਮਦਣ੍ਡਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਰਖ਼ਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤੁ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚੋਲ੍ਮੁਕਂ ਦੀਪ੍ਤਮਸ਼ਨਿਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਮਿਵ
ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਡਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਗਦਾ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੁਦਸ੍ਤਮਲਾਤਂ ਤੁ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਪਦਾ ਸਵ੍ਯੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਨਰਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਭੀਮ, ਜੋ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਹਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਧਾਵਤ
ਅਚਾਨਕ, ਕਿਰਮੀਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਦੰਡ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਾਇਆ।
ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਨ੍ਮਹੀਰੁਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਰ੍ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੋਃ ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।