ਸਵਿਲਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪਿਤਾ ਤਦਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਰ੍ਮੀਰਃ ਕਥਂ ਭੀਮੇਨ ਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਰਮੀਰ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਨਾਹਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸੂਯਾ ਤੇ ਨ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਸੁਤਃ। ਏष ਤੇ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਗਤੇ ਮਯਿ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦੁਰ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਕਿਰ੍ਮੀਰਵਧਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਭਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਯਯੌ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ੍ਯ ਵਧਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਕਸ਼ਤ, ਮੈਂ ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ?
ਸ਼ृਣੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਦਮਤਿਮਾਨषਕਰ੍ਮਣਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤੇषਾਂ ਕਥਾਨ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਹੋਰਾਤ੍ਰੈਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਥੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਕ ਨਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਤ੍ਵਾਭੀਲੇ ਗਤੇऽਰ੍ਧਸਮਯੇ ਨृਪ। ਪ੍ਰਚਾਰੇ ਪੁਰੁषਾਦਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਘੋਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਤਾਪਸਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼ੇषਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਦੂਰਾਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਰੁषਾਦਭਯਾਤ੍ਕਿਲ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਖੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਧੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਸਦਾ ਹੀ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀषਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਮੋਲ੍ਮੁਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਘੁਸੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, 'ਕਿਰਮੀਰਾ' ਨਾਮ ਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਹੂ ਮਹਾਨ੍ਤੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਥਾਸ੍ਯਂ ਚ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵਿਰੋਧੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦष੍ਟੋष੍ਠਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ਿਰੋਰੁਹਮ੍। ਸਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਤਡਿਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਬਲਾਕਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੰਦ ਤੇ ਨੱਕ ਡਰਾਉਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਮੂੰਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ ਵੀ ਦਿਖਦੇ।
ਸृਜਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਮਾਯਾਂ ਮਹਾਨਾਦਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਸਤੋਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਨਾਦਾਃ ਸਂਪੇਤੁਃ ਸ੍ਥਲਜਾ ਜਲਜੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਉਡ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਮृਗਦ੍ਵੀਪਿਮਹਿषਰ੍ਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਤਦ੍ਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਭੈਂਸ ਤੇ ਰੀਛ—all ਭੱਜ ਪਏ, ਜੰਗਲ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯੋਰੁਵਾਤਾਭਿਹਤਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਬਾਹਵਃ। ਵਿਦੂਰਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਲਤਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਝੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਲੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇऽਥ ਪ੍ਰਵਵੌ ਮਾਰੁਤੋ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ। ਰਜਸਾ ਸਂਵृਤਂ ਤੇਨ ਨष੍ਟਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮਭਵਨ੍ਨਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਰਿਪੁਃ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਵੇਸ਼ ਇਵਾਤੁਲਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦੂਰਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸਮਾਵृਤਾਨ੍। ਆਵृਣੋਤ੍ਤਦ੍ਵਨਦ੍ਵਾਰਂ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਰਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮੈਨਾ ਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਡਰ ਗਈ, ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ। ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵਤਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਨਦੀਵਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤਾ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਪੰਜ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ, ਉਹ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਵਿਮੁਹ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜਗृਹੁਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿषਯੇषੁ ਯਥਾਰਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਰੋਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਥ ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਮਾਯਾਮੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਧੌਮ੍ਯਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਯੋਜਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਧੌਮਯ ਨੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸ ਨष੍ਟਮਾਯੋऽਤਿਬਲਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ ਗਿਆ।
ਕਾਮਮੂਰ੍ਤਿਧਰਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਾਲਕਲ੍ਪੋ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਕਿਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
“ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?” ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਵਕਸ੍ਯ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਿਰ੍ਮੀਰ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਨਿਵਸਾਮਿ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
“ਮੈਂ ਵਕਾ ਦਾ ਭਰਾ ਕਿਰਮੀਰਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਨੇ ਵਿਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।”
ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਨਾਹਾਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਚਰਨ੍। ਕੇ ਯੂਯਮਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਾ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
“ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ।”
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਗੋਤ੍ਰਨਾਮਾਦਿ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗੋਤ, ਨਾਮ ਆਦਿ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਹਂ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਾਗਤਃ। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਦਿਭਿਃ
“ਮੈਂ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਸੁਣੇ ਹੋਣ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਹਨ—ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰ।”
ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਵਸ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਸ੍ਤਤਃ। ਵਨਮਭ੍ਯਾਗਤੋ ਘੋਰਮਿਦਂ ਤਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
“ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ।”