ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਮ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਬਣਾਈ ਰੱਖ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੈਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਊਰੁਂ ਕਰਿਕਰਾਕਾਰਂ ਕਰੇਣਾਭਿਜਘਾਨ ਤਃ
ਜਦ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇਨੋਲ੍ਲਿਖਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਨਕਿਂਚਿਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਮਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਲਿਖਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮੈਤ੍ਰੇਯਂ ਕੋਪ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਕੋਪਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪਾਯਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਮਸ਼ਪਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਨੇਮਾਂ ਵਾਚਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਇਹ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤ੍ਵਦਭਿਦ੍ਰੋਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਗਦਾਘਾਤੈਸ੍ਤਵੋਰੁਂ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਬਲੀ
ਤੇਰੇ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰਾਨ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਂ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਸ਼ਮਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਚੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਯਦਾ ਤਦਾ। ਸ਼ਾਯੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਾਤ ਵਿਪਰੀਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸਾਂਤਿ ਚਾਹੇ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਉਲਟ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਵਿਲਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪਿਤਾ ਤਦਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਰ੍ਮੀਰਃ ਕਥਂ ਭੀਮੇਨ ਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਰਮੀਰ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਨਾਹਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸੂਯਾ ਤੇ ਨ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਸੁਤਃ। ਏष ਤੇ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਗਤੇ ਮਯਿ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦੁਰ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਕਿਰ੍ਮੀਰਵਧਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਭਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਯਯੌ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ੍ਯ ਵਧਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਕਸ਼ਤ, ਮੈਂ ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ?
ਸ਼ृਣੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਦਮਤਿਮਾਨषਕਰ੍ਮਣਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤੇषਾਂ ਕਥਾਨ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਹੋਰਾਤ੍ਰੈਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਥੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਕ ਨਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਤ੍ਵਾਭੀਲੇ ਗਤੇऽਰ੍ਧਸਮਯੇ ਨृਪ। ਪ੍ਰਚਾਰੇ ਪੁਰੁषਾਦਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਘੋਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਤਾਪਸਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼ੇषਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਦੂਰਾਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਰੁषਾਦਭਯਾਤ੍ਕਿਲ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਖੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਧੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਸਦਾ ਹੀ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀषਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਮੋਲ੍ਮੁਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਘੁਸੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, 'ਕਿਰਮੀਰਾ' ਨਾਮ ਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਹੂ ਮਹਾਨ੍ਤੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਥਾਸ੍ਯਂ ਚ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵਿਰੋਧੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦष੍ਟੋष੍ਠਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ਿਰੋਰੁਹਮ੍। ਸਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਤਡਿਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸਬਲਾਕਮਿਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੰਦ ਤੇ ਨੱਕ ਡਰਾਉਣੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਮੂੰਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ ਵੀ ਦਿਖਦੇ।
ਸृਜਨ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਮਾਯਾਂ ਮਹਾਨਾਦਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਸਤੋਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਨਾਦਾਃ ਸਂਪੇਤੁਃ ਸ੍ਥਲਜਾ ਜਲਜੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਉਡ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਮृਗਦ੍ਵੀਪਿਮਹਿषਰ੍ਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਤਦ੍ਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਭੈਂਸ ਤੇ ਰੀਛ—all ਭੱਜ ਪਏ, ਜੰਗਲ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯੋਰੁਵਾਤਾਭਿਹਤਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਬਾਹਵਃ। ਵਿਦੂਰਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਲਤਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਲੇ ਪੱਤੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਝੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਲੈਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇऽਥ ਪ੍ਰਵਵੌ ਮਾਰੁਤੋ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ। ਰਜਸਾ ਸਂਵृਤਂ ਤੇਨ ਨष੍ਟਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮਭਵਨ੍ਨਭਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਰਿਪੁਃ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਵੇਸ਼ ਇਵਾਤੁਲਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦੂਰਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਜਿਨਸਮਾਵृਤਾਨ੍। ਆਵृਣੋਤ੍ਤਦ੍ਵਨਦ੍ਵਾਰਂ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਰਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮੈਨਾ ਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਨ੍ਯਮੀਲਯਤ ਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਡਰ ਗਈ, ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ। ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵਤਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਨਦੀਵਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤਾ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ, ਪੰਜ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਖੜੀ, ਉਹ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।