ਦਸ੍ਯੂਨਾਮਿਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤੇਨ ਨ ਭ੍ਰਾਜਸੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮੇ
ਕੁਰੁ ਨੰਦਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਭਗਵਾਨृਪਿਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ, ਅਡੋਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਬੋਧ ਵਦਤਾਂ ਵਰ। ਵਚਨਂ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਯਦ੍ਧਿਤਂ ਤਵ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਣੋ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ।
ਮਾ ਦ੍ਰੁਹਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਨਰਰ੍षਭ
ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ; ਆਪਣੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੁਰੁਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਨ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਕਿਰ੍ਮੀਰੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਵृਤ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਰੌਦ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਵਾਚਲਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕਿਰਮੀਰ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸਭਾਵ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਭੀਮਃ ਸਮਰਸ੍ਲਾਘੀ ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਜਘਾਨ ਪਸ਼ੁਮਾਰੇਣ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਛੋਟੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦਿਗ੍ਵਿਜਯੇ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਭੀਮੇਨ ਪਾਤਿਤਃ। ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਨਾਗਾਯੁਤਬਲੋ ਯੁਧਿ
ਤੂੰ ਵੇਖ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵੇਲੇ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯਾਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਾਰ੍षਤਾਃ। ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋਧਿਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਲੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਾਯੁਤਪ੍ਰਾਣਾ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਾ ਦृਢਃ। ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮਰਦ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਹਨ੍ਤਾਰੋ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬਬਕਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ੍ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕਸ੍ਤਾਨ੍ਯੁਧਿ ਸਮਾਸੀਤ ਜਰਾਮਰਣਵਾਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਡਿੰਬ ਤੇ ਬਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਰਮੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ; ਕਿਹੜਾ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਮ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਬਣਾਈ ਰੱਖ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਾ ਹੋਈਂ।
ਏਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੈਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਊਰੁਂ ਕਰਿਕਰਾਕਾਰਂ ਕਰੇਣਾਭਿਜਘਾਨ ਤਃ
ਜਦ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਰਣੇਨੋਲ੍ਲਿਖਨ੍ਮਹੀਮ੍। ਨਕਿਂਚਿਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਮਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਿਲਿਖਨ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਰਾਜਨ੍ਮੈਤ੍ਰੇਯਂ ਕੋਪ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਕੋਪਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਧਿਨਾ ਸਂਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪਾਯਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤਮਸ਼ਪਦ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਮ੍
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਨੇਮਾਂ ਵਾਚਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯਾਤਿਮਾਨਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਇਹ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤ੍ਵਦਭਿਦ੍ਰੋਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍। ਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਗਦਾਘਾਤੈਸ੍ਤਵੋਰੁਂ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਬਲੀ
ਤੇਰੇ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰਾਨ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਂ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਸ਼ਮਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਚੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਯਦਾ ਤਦਾ। ਸ਼ਾਯੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਾਤ ਵਿਪਰੀਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸਾਂਤਿ ਚਾਹੇ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਉਲਟ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਵਿਲਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪਿਤਾ ਤਦਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਰ੍ਮੀਰਃ ਕਥਂ ਭੀਮੇਨ ਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਰਮੀਰ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?'
ਨਾਹਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸੂਯਾ ਤੇ ਨ ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਸੁਤਃ। ਏष ਤੇ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਗਤੇ ਮਯਿ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ; ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦੁਰ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਕਿਰ੍ਮੀਰਵਧਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਭਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਯਯੌ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਕਿਰ੍ਮੀਰਸ੍ਯ ਵਧਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਕਥਮਾਸੀਤ੍ਸਮਾਗਮਃ
ਕਸ਼ਤ, ਮੈਂ ਕਿਰਮੀਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ?
ਸ਼ृਣੁ ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮੇਦਮਤਿਮਾਨषਕਰ੍ਮਣਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਤੇषਾਂ ਕਥਾਨ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭੀਮ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਹੋਰਾਤ੍ਰੈਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਤਦ੍ਵਨਮ੍
ਉਥੋਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਾਂਡਵ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਕ ਨਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਤ੍ਵਾਭੀਲੇ ਗਤੇऽਰ੍ਧਸਮਯੇ ਨृਪ। ਪ੍ਰਚਾਰੇ ਪੁਰੁषਾਦਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਘੋਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਜਦ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ਵਨਂ ਤਾਪਸਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼ੇषਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਦੂਰਾਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪੁਰੁषਾਦਭਯਾਤ੍ਕਿਲ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਖੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਧੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਸਦਾ ਹੀ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਮਾਵृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀषਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਮੋਲ੍ਮੁਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਘੁਸੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, 'ਕਿਰਮੀਰਾ' ਨਾਮ ਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਹੂ ਮਹਾਨ੍ਤੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਥਾਸ੍ਯਂ ਚ ਭਯਾਨਕਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਮਾਵृਤ੍ਯਪਨ੍ਥਾਨਂ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵਿਰੋਧੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।