ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯਾਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਮੁਵਾਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮਪ੍ਯੇਤਦ੍ਰੋਚਯੇ ਦ੍ਯੂਤਸਂਭਵਮ੍। ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਿਧਿਨਾऽऽਕृष੍ਯ ਕਾਰਿਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਜੂਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਏ ਮুনি।
ਨੈਤਦ੍ਰੋਚਯਤੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਨੇष੍ਯਤੇ ਦ੍ਯੂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਜੂਆ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਚੇਤਨਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਭਗਵਞ੍ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਤਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੇਸਮਝ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਪੂਰਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍। ਦृਢਂ ਵਿਝਃ ਪਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨਿਪਾਤੇਨ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ। ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਮृਦ੍ਧੈਰਪ੍ਯਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਸੁਤਾਨਮਨ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗਹਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਸੁਰਭੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਭੀ ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਕਿਲ। ਗਵਾਂ ਮਾਤਾ ਪੁਰਾ ਤਾਤ ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਨ੍ਵਕृਪਾਯਤ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਸੁਰਭੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਰੋਈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਿਦਂ ਰੋਦਿषਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਥਵਾ ਗੋषੁ ਨੈਤਦਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਏ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ? ਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਵਿਨਿਪਾਤੋ ਨ ਵਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪ। ਅਹਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤੇਨ ਰੋਦਿਮਿ ਕੌਸ਼ਿਕ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਇਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਯੈਨਂ ਕਰ੍षਕਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍। ਪ੍ਰਤੋਦੇਨਾਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ ਪੀਡਿਤਮ੍। ਨਿषੀਦਮਾਨਂ ਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਕਿਰਸਾਨ ਦਾ ਬਚਰਾ, ਕਿੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚਾਰਾ ਹੈ, ਦੇਖੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਹਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਰਾਧਿਪ।' ਕृਪਾਵਿष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵੇਪਤੇ ਮਮ
ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਭਰ ਆਈ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਰਬਲੋਪੇਤੋ ਧੁਰਮੁਦ੍ਵਹਤੇऽਧਿਕਾਮ੍। ਅਪਰੋਪ੍ਯਬਲਪ੍ਰਾਣਃ ਕृਸ਼ੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦੁਦ੍ਵਹਤੇ ਭਾਰਂ ਤਂ ਵੈ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਵਾਸਵ
ਇਥੇ, ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਜੋਤ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਤਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਭਾਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤੋਦੇਨ ਤੁਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਤਂ ਭਾਰਮੁਦ੍ਵੋਢੁਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਸਵ
ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਦੇਖੋ, ਹੇ ਵਾਸਵ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵਿਰੌਮਿ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ। ਅਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰੁਣਾਯਤੀ
ਇਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ ਹਾਂ। ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਕਿਂ ਕृਪਾਯਿਤਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰ ਏਕੋ ਨਿਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਦ ਕਈ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਇੱਥੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਆਈ, ਜਦ ਕੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ?
ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਤੈਵ ਮੇ। ਦੀਨਸ੍ਯ ਤੁ ਸਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭ੍ਯਧਿਕਾਕृਪਾ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਪਰ ਜੋ ਬੇਚਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਭੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭृਸ਼ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮੇਨੇऽਭ੍ਯਧਿਕਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਪੀੜਤ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰਕੇ ਮੰਨਿਆ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਹਸਾ ਤੋਯਮੁਲ੍ਵਣਮ੍। ਕਰ੍षਕਸ੍ਯਾਚਰਨ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਪਾਕ-ਵਧੀ, ਅਚਾਨਕ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਰਸਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸੁਰਭਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਥਾ। ਸੁਤੇषੁ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹੀਨੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕਾ ਕृਪਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ: ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ੋ ਮੇ ਸੁਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਮੇऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡੂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਬਚਰਾ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚਿਰਾਯ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮੇਕਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਪਾਣ੍ਡੌਃ ਪਞ੍ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇऽਪਿ ਮਨ੍ਦਾਃਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਪਰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਥੋੜੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖੀ ਹਨ।
ਕਥਂ ਜੀਵੇਯੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਵਰ੍ਧੇਯੁਰਿਤ੍ਯਪਿ। ਇਤਿ ਦੀਨੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਮਨੋ ਮੇ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ, ਕਿਵੇਂ ਵਧਣਗੇ—ਇਹੀ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਦੁਖੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਕੌਖ੍ਯਾਞ੍ਜੀਵਮਾਨਾਨਿਹੇਚ੍ਛਸਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ ਸੁਤਃ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਜੀਵਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਿ ਕਰ ਲਵੇ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਮਾਂ ਮੁਨੇ। ਅਹਂ ਚੈਵ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚੇਮੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ।
ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਾਧੁ ਯਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਸੁਖੋਦਯਮ੍। ਤਦੇਵ ਵਿਦੁਰੋऽਪ੍ਯਾਹ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਮੁਨੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰੀਏ। ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਵੀ, ਹੇ ਮুনি, ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਕੌਰਵ੍ਯੇषੁ ਦਯਾ ਯਦਿ। ਅਨ੍ਵਸ਼ਾਧਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਮਿਲਣੀ ਹੈ, ਜੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਅਯਮਾਯਾਤਿ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਅਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨਿਹੈਵਾऽਸ੍ਮਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏष ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਨृषਿਃ। ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਮਾਯਾਸ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯਦੇष ਕੌਰਵ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਅਕ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਰੁषਾ
ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।