ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭਵਤ੍ਸ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਰੋषਾਦ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਵ ਸੌਬਲਂ ਚ ਤਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਤਾਕਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਥੋ ਮਮ ਮਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ਭੂਮਿਪਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਸੁਣੋ, ਏ ਰਾਜਿਆਂ।"
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗੇ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਚੁਸਤ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ। ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਹਿਤਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍
ਪਰ ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵਵਿਦਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਨਿਰ੍ਵਿਵਾਦਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਯਾਵਦੇਵ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾ ਯਾਵਚ੍ਛੋਕਪਰਾਯਣਾਃ। ਯਾਵਨ੍ਮਿਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੁੱਖੀ, ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਤਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਚਲ ਪਈਏ।
ਤਸ੍ਯਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਃ ਸੂਤਜਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਰਥੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯਾਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਮੁਵਾਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮਪ੍ਯੇਤਦ੍ਰੋਚਯੇ ਦ੍ਯੂਤਸਂਭਵਮ੍। ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਿਧਿਨਾऽऽਕृष੍ਯ ਕਾਰਿਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਜੂਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਏ ਮুনি।
ਨੈਤਦ੍ਰੋਚਯਤੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਨੇष੍ਯਤੇ ਦ੍ਯੂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਜੂਆ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਚੇਤਨਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਭਗਵਞ੍ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਤਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੇਸਮਝ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਪੂਰਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍। ਦृਢਂ ਵਿਝਃ ਪਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨਿਪਾਤੇਨ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ। ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਮृਦ੍ਧੈਰਪ੍ਯਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਸੁਤਾਨਮਨ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗਹਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਸੁਰਭੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਭੀ ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਕਿਲ। ਗਵਾਂ ਮਾਤਾ ਪੁਰਾ ਤਾਤ ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਨ੍ਵਕृਪਾਯਤ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਸੁਰਭੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਰੋਈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਿਦਂ ਰੋਦਿषਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਥਵਾ ਗੋषੁ ਨੈਤਦਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਏ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ? ਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਵਿਨਿਪਾਤੋ ਨ ਵਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪ। ਅਹਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤੇਨ ਰੋਦਿਮਿ ਕੌਸ਼ਿਕ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਇਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਯੈਨਂ ਕਰ੍षਕਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍। ਪ੍ਰਤੋਦੇਨਾਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ ਪੀਡਿਤਮ੍। ਨਿषੀਦਮਾਨਂ ਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਕਿਰਸਾਨ ਦਾ ਬਚਰਾ, ਕਿੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚਾਰਾ ਹੈ, ਦੇਖੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਹਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਏਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਂ ਸੁਰਾਧਿਪ।' ਕृਪਾਵਿष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵੇਪਤੇ ਮਮ
ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਭਰ ਆਈ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਰਬਲੋਪੇਤੋ ਧੁਰਮੁਦ੍ਵਹਤੇऽਧਿਕਾਮ੍। ਅਪਰੋਪ੍ਯਬਲਪ੍ਰਾਣਃ ਕृਸ਼ੋ ਧਮਨਿਸਂਤਤਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦੁਦ੍ਵਹਤੇ ਭਾਰਂ ਤਂ ਵੈ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਵਾਸਵ
ਇਥੇ, ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਜੋਤ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਤਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਭਾਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤੋਦੇਨ ਤੁਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਤਂ ਭਾਰਮੁਦ੍ਵੋਢੁਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵਾਸਵ
ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਦੇਖੋ, ਹੇ ਵਾਸਵ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵਿਰੌਮਿ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ। ਅਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰੁਣਾਯਤੀ
ਇਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ ਹਾਂ। ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਕਿਂ ਕृਪਾਯਿਤਵਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰ ਏਕੋ ਨਿਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਦ ਕਈ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤਾਂ ਦਇਆ ਇੱਥੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਆਈ, ਜਦ ਕੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ?
ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਤੈਵ ਮੇ। ਦੀਨਸ੍ਯ ਤੁ ਸਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭ੍ਯਧਿਕਾਕृਪਾ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਪਰ ਜੋ ਬੇਚਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਭੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭृਸ਼ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮੇਨੇऽਭ੍ਯਧਿਕਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਪੀੜਤ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰਕੇ ਮੰਨਿਆ, ਹੇ ਕੌਰਵ।
ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਹਸਾ ਤੋਯਮੁਲ੍ਵਣਮ੍। ਕਰ੍षਕਸ੍ਯਾਚਰਨ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਪਾਕ-ਵਧੀ, ਅਚਾਨਕ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਰਸਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸੁਰਭਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਥਾ। ਸੁਤੇषੁ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹੀਨੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕਾ ਕृਪਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਓਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ: ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।