ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਪਕਰ੍षਤਿ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਯਨੇ ਤਾਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਧ੍ਵਂ ਹਿਤਂ ਮਮ
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੋਚ ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ।
ਅਥ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿਹ ਕਥਂਚਨ। ਪੁਨਃ ਸ਼ੋषਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਸੁਰ੍ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ।
ਵਿषਮੁਦ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਹਿ ਤਾਨृਦ੍ਧਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਬੰਨ੍ਹਣ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰਾਹ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਿੱਘਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਬਾਲਿਸ਼ਮਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਥਿਤੋਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਬਚਕਾਣੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ? ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਃ ਸ੍ਵਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤषਭ। ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤਿ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਤੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾ ਪੁਰਮ੍। ਨਿਰਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਣੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ ਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਾਮੋ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਛਨ੍ਦਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਛਿਦ੍ਰਂ ਬਹੁ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸੁਸਂਵृਤਾਃ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਮਾਤੁਲ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਮੇ ਕਥਯਤਸ੍ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਮੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਐਕਮਤ੍ਯਂ ਹਿ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੋ ਮਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਾਂ।
[ਨਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਧੀਰਾ ਅਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਲਸਂਵਿਦਮ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਤਾਞ੍ਜਯ ।।]
ਤੇਰੇ ਪੱਕੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿਚ ਮੁੜ ਹਰਾ ਲਵਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭਵਤ੍ਸ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਰੋषਾਦ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਵ ਸੌਬਲਂ ਚ ਤਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਤਾਕਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਥੋ ਮਮ ਮਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ਭੂਮਿਪਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਸੁਣੋ, ਏ ਰਾਜਿਆਂ।"
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗੇ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਚੁਸਤ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ। ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਹਿਤਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍
ਪਰ ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵਵਿਦਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਨਿਰ੍ਵਿਵਾਦਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਯਾਵਦੇਵ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾ ਯਾਵਚ੍ਛੋਕਪਰਾਯਣਾਃ। ਯਾਵਨ੍ਮਿਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੁੱਖੀ, ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਤਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਚਲ ਪਈਏ।
ਤਸ੍ਯਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਃ ਸੂਤਜਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਰਥੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯਾਥ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਗਵਾਁਲ੍ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਾਸੀਨਮੁਵਾਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮਪ੍ਯੇਤਦ੍ਰੋਚਯੇ ਦ੍ਯੂਤਸਂਭਵਮ੍। ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਿਧਿਨਾऽऽਕृष੍ਯ ਕਾਰਿਤੋਸ੍ਮੀਤਿ ਵੈ ਮੁਨੇ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਸ ਜੂਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਏ ਮুনি।
ਨੈਤਦ੍ਰੋਚਯਤੇ ਭੀष੍ਮੋ ਨ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਦੁਰੋ ਨ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਨੇष੍ਯਤੇ ਦ੍ਯੂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਜੂਆ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਚੇਤਨਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਭਗਵਞ੍ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਤਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੇਸਮਝ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ, ਪੂਰਾ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍। ਦृਢਂ ਵਿਝਃ ਪਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨਿਪਾਤੇਨ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ। ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਮृਦ੍ਧੈਰਪ੍ਯਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਸੁਤਾਨਮਨ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗਹਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਵਾਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਸੁਰਭੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸੁਰਭੀ ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਕਿਲ। ਗਵਾਂ ਮਾਤਾ ਪੁਰਾ ਤਾਤ ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਨ੍ਵਕृਪਾਯਤ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਸੁਰਭੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਰੋਈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਿਦਂ ਰੋਦਿषਿ ਸ਼ੁਭੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਥਵਾ ਗੋषੁ ਨੈਤਦਲ੍ਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਏ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ? ਕੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਵਿਨਿਪਾਤੋ ਨ ਵਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪ। ਅਹਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤੇਨ ਰੋਦਿਮਿ ਕੌਸ਼ਿਕ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਇਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।