ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰਸਿ ਮੇऽਨਘ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਅਦ੍ਯ ਚਾਹਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋਙ੍ਕਮਾਨੀਯ ਵਿਦੁਰਂ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਹ। ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮਯਾऽਨਘ
ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਪਰਮੋ ਭਵਾਨ੍। ਤਥਾऽਹਮਾਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਧਰ੍ਮਚੇਤਨਾਃ। ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਾ ਮੇ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਦੀਨਾ ਇਤੀਵ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਿਪਨ੍ਨਾऽਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨੁਨੀਯੈਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੀ। ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੇਭਾਤੇ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਮ੍। ਧृਤਾਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸੌਬਲੇਯਮਾਨਾਯ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨੌ ਤਥਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਜਂ ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਬਲ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ। ਵਿਦੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਹृਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਇਹ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਾਨਯੋਗ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਪਕਰ੍षਤਿ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਯਨੇ ਤਾਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਧ੍ਵਂ ਹਿਤਂ ਮਮ
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੋਚ ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ।
ਅਥ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿਹ ਕਥਂਚਨ। ਪੁਨਃ ਸ਼ੋषਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਸੁਰ੍ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ।
ਵਿषਮੁਦ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਹਿ ਤਾਨृਦ੍ਧਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਬੰਨ੍ਹਣ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰਾਹ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਿੱਘਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਬਾਲਿਸ਼ਮਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਥਿਤੋਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਬਚਕਾਣੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ? ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਃ ਸ੍ਵਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤषਭ। ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤਿ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਤੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾ ਪੁਰਮ੍। ਨਿਰਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਣੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ ਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਾਮੋ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਛਨ੍ਦਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਛਿਦ੍ਰਂ ਬਹੁ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸੁਸਂਵृਤਾਃ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਮਾਤੁਲ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਮੇ ਕਥਯਤਸ੍ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਮੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਐਕਮਤ੍ਯਂ ਹਿ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੋ ਮਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਾਂ।
[ਨਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਧੀਰਾ ਅਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਲਸਂਵਿਦਮ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਤਾਞ੍ਜਯ ।।]
ਤੇਰੇ ਪੱਕੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿਚ ਮੁੜ ਹਰਾ ਲਵਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਤਿਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭਵਤ੍ਸ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਕਰਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਰੋषਾਦ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਚੈਵ ਸੌਬਲਂ ਚ ਤਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੌਬਲ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਤਾਕਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਥੋ ਮਮ ਮਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ਭੂਮਿਪਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਸੁਣੋ, ਏ ਰਾਜਿਆਂ।"
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗੇ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅੱਗੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਚੁਸਤ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ। ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਹਿਤਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਵਨਗੋਚਰਾਨ੍
ਪਰ ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।
ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵਵਿਦਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਨਿਰ੍ਵਿਵਾਦਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਯਾਵਦੇਵ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾ ਯਾਵਚ੍ਛੋਕਪਰਾਯਣਾਃ। ਯਾਵਨ੍ਮਿਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੁੱਖੀ, ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਤਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਚਲ ਪਈਏ।
ਤਸ੍ਯਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਃ ਸੂਤਜਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਰਥੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਹਿਤਾਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਜਗਾਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।