ਨ ਹਿ ਤੇਨ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕਿਂਚਨ। ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇਨਾਮਿਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੀ।
ਸ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਨ ਜਹ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਂ ਗਚ੍ਛਾਨਯ ਸਂਜਯ
ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਾ, ਸੰਜਯਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ; ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਮਨੁਮਾਨ੍ਯ ਚ। ਸਂਜਯੋ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ 'ਜੀ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਕਾਮਯਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੋऽਚਿਰੇਣ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਰੌਰਵਾਜਿਨਸਂਵੀਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੂੜੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦੁਰੇਣ ਸਹਾਸੀਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਸਂਗੁਪ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰਿਵ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਂਜਯਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸੁਖਾਸੀਨਸ਼੍ਚ ਸਂਜਯਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਮਿਦਂ ਚੈਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੰਜਯਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਜੀਵਯ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੱਤਾ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ।
ਸੋऽਨੁਮਾਨ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ੍
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਜਨਵਤ੍ਸਲਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਪੁਨਰਾਯਾਦ੍ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇੰਝ ਆਖਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰਸਿ ਮੇऽਨਘ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਅਦ੍ਯ ਚਾਹਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋਙ੍ਕਮਾਨੀਯ ਵਿਦੁਰਂ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਹ। ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮਯਾऽਨਘ
ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਪਰਮੋ ਭਵਾਨ੍। ਤਥਾऽਹਮਾਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਧਰ੍ਮਚੇਤਨਾਃ। ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਾ ਮੇ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਦੀਨਾ ਇਤੀਵ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਿਪਨ੍ਨਾऽਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨੁਨੀਯੈਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੀ। ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੇਭਾਤੇ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਮ੍। ਧृਤਾਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸੌਬਲੇਯਮਾਨਾਯ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨੌ ਤਥਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਜਂ ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਬਲ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ। ਵਿਦੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਹृਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਇਹ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਾਨਯੋਗ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਦੁਰੋ ਨਾਪਕਰ੍षਤਿ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਯਨੇ ਤਾਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਧ੍ਵਂ ਹਿਤਂ ਮਮ
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੋਚ ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ।
ਅਥ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿਹ ਕਥਂਚਨ। ਪੁਨਃ ਸ਼ੋषਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਸੁਰ੍ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ।
ਵਿषਮੁਦ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਹਿ ਤਾਨृਦ੍ਧਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਬੰਨ੍ਹਣ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰਾਹ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਿੱਘਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਬਾਲਿਸ਼ਮਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ੍ਥਿਤੋਸਿ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਬਚਕਾਣੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ? ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਃ ਸ੍ਵਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤषਭ। ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤਿ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਤੇ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾ ਪੁਰਮ੍। ਨਿਰਸ੍ਯ ਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਣੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਂ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ ਤੇ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਾਮੋ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਛਨ੍ਦਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਛਿਦ੍ਰਂ ਬਹੁ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸੁਸਂਵृਤਾਃ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਮਾਤੁਲ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਮੇ ਕਥਯਤਸ੍ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਰੋਚਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਮੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਐਕਮਤ੍ਯਂ ਹਿ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦੇ ਹਾਂ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਕੋ ਮਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਾਂ।
[ਨਾਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਧੀਰਾ ਅਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਲਸਂਵਿਦਮ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਤਾਞ੍ਜਯ ।।]
ਤੇਰੇ ਪੱਕੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿਚ ਮੁੜ ਹਰਾ ਲਵਾਂ।