ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਟਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਲਾਪਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਹ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸਹਾਯੈਃ। ਆਤ੍ਮਾ ਚੈषਾਮਗ੍ਰਤੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇ ਦੇਵਂ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਭੂਮਿਪਾਲ
ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਾਂਡਵੋ, ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ; ਖਾਣਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਓ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਐਸੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਬ੍ਰਵੀਪਿ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੁਪਗਮ੍ਯਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ। ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਦ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਪਪਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ। ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਗਤੇ ਤੁ ਵਿਦੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
[ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਸਨ੍ਧਿਵਿਗ੍ਰਹਕਾਰਿਤਮ੍। ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।।]
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਸਮਝ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਭਵਿੱਖੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ—
ਸ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਮਾਰਮੋਹਿਤਃ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹੀਤਲਾਤ੍। ਸਮੀਪੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਾ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਸੁਹृਚ੍ਚੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮ ਇਵਾਪਰਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾऽਦ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਯਤੀਵਮੇ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਦੂਜੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮਾਨਯ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਸ਼ੁ ਵੈ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸ ਨृਪਤਿਃ ਕृਪਣਂ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਮਾਰਮੋਹਿਤਃ। ਭ੍ਰਾਤृਸ਼੍ਨੇਹਾਦਿਦਂ ਰਾਜਾ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਾਤਾ ਦੀ ਮੋਹ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਸਂਜਯ ਜਾਨੀਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਿਦੁਰਂ ਮਮ। ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਰੋषੇਣ ਮਯਾ ਪਾਪੇਨ ਨਿਰ੍ਧੁਤਃ
ਜਾ, ਸੰਜਯਾ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਵੇਖ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਤੇਨ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕਿਂਚਨ। ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇਨਾਮਿਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੀ।
ਸ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਨ ਜਹ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਂ ਗਚ੍ਛਾਨਯ ਸਂਜਯ
ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਾ, ਸੰਜਯਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ; ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਮਨੁਮਾਨ੍ਯ ਚ। ਸਂਜਯੋ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ 'ਜੀ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਕਾਮਯਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੋऽਚਿਰੇਣ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਰੌਰਵਾਜਿਨਸਂਵੀਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੂੜੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦੁਰੇਣ ਸਹਾਸੀਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਸਂਗੁਪ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰਿਵ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਂਜਯਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸੁਖਾਸੀਨਸ਼੍ਚ ਸਂਜਯਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਮਿਦਂ ਚੈਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੰਜਯਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਜੀਵਯ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੱਤਾ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ।
ਸੋऽਨੁਮਾਨ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ੍
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਜਨਵਤ੍ਸਲਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਪੁਨਰਾਯਾਦ੍ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇੰਝ ਆਖਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰਸਿ ਮੇऽਨਘ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਅਦ੍ਯ ਚਾਹਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋਙ੍ਕਮਾਨੀਯ ਵਿਦੁਰਂ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਹ। ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚਯਦੁਕ੍ਤੋਸਿ ਮਯਾऽਨਘ
ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਪਰਮੋ ਭਵਾਨ੍। ਤਥਾऽਹਮਾਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੁਰੁषਾ ਧਰ੍ਮਚੇਤਨਾਃ। ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਾ ਮੇ ਸੁਤਾਸ੍ਤਵ। ਦੀਨਾ ਇਤੀਵ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਿਪਨ੍ਨਾऽਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨੁਨੀਯੈਵਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੀ। ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੇਭਾਤੇ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਮ੍। ਧृਤਾਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਸੌਬਲੇਯਮਾਨਾਯ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨੌ ਤਥਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਜਂ ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਬਲ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਮਤਃ। ਵਿਦੁਰਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਹृਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਇਹ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਾਨਯੋਗ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।