ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਵਿਦੁਰਂ ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾ- ਸ੍ਤਤੋऽਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਾਗਮਨਾਯ ਹੇਤੁਮ੍। ਸ ਚਾਪਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਤਰਤਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇऽਮ੍ਬਿਕੇਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵੋਚਨ੍ਮਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭਿਗੁਪ੍ਤ- ਮਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਪਰਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯ। ਏਵਂ ਗਤੇ ਸਮਤਾਮਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਪਥ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਮਮ ਚੈਵ ਬ੍ਰਵੀਹਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।'
ਮਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਹਿਤਂ ਪਥ੍ਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚੈਵ। ਤਦ੍ਵੈ ਪਥ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਨੋ ਨਾਭ੍ਯੁਪੈਤਿ ਤਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮਨ੍ਯਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਈ ਜੋ ਢੰਗ ਦੀ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਸਲਾਹ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਮੇ ਤਚ੍ਚ ਸ਼ੁਤਵਾਨਾਮ੍ਬਿਕੇਯਃ। ਯਥਾऽऽਤੁਰਸ੍ਯੇਵ ਹਿ ਪਥ੍ਯਮੌਪਧਂ ਨ ਰੋਚਨਤੇ ਸ੍ਮਾਸ੍ਯ ਤਦੁਚ੍ਯਮਾਨਮ੍
ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।
ਨ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਯਤਤੇऽਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਵ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟਾ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਨ ਰੋਚੇਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਸ੍ਯ ਪਤਿਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯਾ ਇਵ षष੍ਟਿਵਰ੍षਃ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਡਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਲਤ ਔਰਤ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਪਤੀ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਨृਪ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਨ ਵੈ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪਰੈਤਿ। ਯਥਾ ਚ ਪਰ੍ਣੇ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਵਸਿਕ੍ਤਂ ਜਲਂ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪਥ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾऽਸ੍ਮਿਨ੍
ਰਾਜਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤਵ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਹਿ। ਨਾਹਂ ਭੂਯਃ ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਯਂ ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਪੁਰਂ ਵਾ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ, ਨਾ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ।'
ਸੋਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਯਾਤੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਤਦ੍ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਤਦ੍ਧਾਰ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਸ੍ਤੀਰ੍ਵ੍ਰਰ੍ਯੁਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸਪਤ੍ਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਾਲਮੁਪਾਸਤੇ ਯਃ। ਸਂਵਰ੍ਧਯਨ੍ਸ੍ਤੋਕਮਿਵਾਗ੍ਰਿਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਸ ਵੈ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਮੇਕ ਏਵ
ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਠਿਨ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ, ਧੀਰਜ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦਾ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ।
ਯਸ੍ਯਾਵਿਭਕ੍ਤਂ ਵਸੁ ਰਾਜਨ੍ਸਹਾਯੈ- ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਂਸ਼ਭਾਜਃ ਸਹਾਯਾਃ। ਸਹਾਯਾਨਾਮੇष ਸਂਗ੍ਰਗਣੇऽਭ੍ਯੁਪਾਯਃ ਸਹਾਯਾਪ੍ਤੌ ਪृਥਿਵੀਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਹੁਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਥੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਟਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਲਾਪਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਹ ਭੋਜ੍ਯਂ ਸਹਾਯੈਃ। ਆਤ੍ਮਾ ਚੈषਾਮਗ੍ਰਤੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇ ਦੇਵਂ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਭੂਮਿਪਾਲ
ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਾਂਡਵੋ, ਬਿਨਾ ਝੂਠ ਦੇ; ਖਾਣਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਓ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਐਸੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਬ੍ਰਵੀਪਿ ਪਰਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੁਪਗਮ੍ਯਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ। ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਦ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਪਪਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ, ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ। ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਗਤੇ ਤੁ ਵਿਦੁਰੇ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
[ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਸਨ੍ਧਿਵਿਗ੍ਰਹਕਾਰਿਤਮ੍। ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।।]
ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਸਮਝ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਭਵਿੱਖੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ—
ਸ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਮਾਰਮੋਹਿਤਃ। ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਿਰਾਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹੀਤਲਾਤ੍। ਸਮੀਪੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਰਾਜਾ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਮ ਸੁਹृਚ੍ਚੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮ ਇਵਾਪਰਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾऽਦ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਯਤੀਵਮੇ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਦੂਜੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮਾਨਯ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਸ਼ੁ ਵੈ। ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸ ਨृਪਤਿਃ ਕृਪਣਂ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਮਾਰਮੋਹਿਤਃ। ਭ੍ਰਾਤृਸ਼੍ਨੇਹਾਦਿਦਂ ਰਾਜਾ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਾਤਾ ਦੀ ਮੋਹ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਚ੍ਛ ਸਂਜਯ ਜਾਨੀਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਿਦੁਰਂ ਮਮ। ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਰੋषੇਣ ਮਯਾ ਪਾਪੇਨ ਨਿਰ੍ਧੁਤਃ
ਜਾ, ਸੰਜਯਾ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਵੇਖ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਤੇਨ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕਿਂਚਨ। ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇਨਾਮਿਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੀ।
ਸ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਤ੍ਤਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਨ ਜਹ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਂ ਗਚ੍ਛਾਨਯ ਸਂਜਯ
ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਾ, ਸੰਜਯਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ; ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਮਨੁਮਾਨ੍ਯ ਚ। ਸਂਜਯੋ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਤ੍ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ 'ਜੀ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਕਾਮਯਕ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸੋऽਚਿਰੇਣ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦ੍ਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਰੌਰਵਾਜਿਨਸਂਵੀਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੂੜੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਦੁਰੇਣ ਸਹਾਸੀਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਸਂਗੁਪ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰਿਵ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਂਜਯਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸੁਖਾਸੀਨਸ਼੍ਚ ਸਂਜਯਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਮਿਦਂ ਚੈਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੰਜਯਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਜਾ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ। ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਜੀਵਯ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੱਤਾ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ।
ਸੋऽਨੁਮਾਨ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍। ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ੍
ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦੁਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਜਨਵਤ੍ਸਲਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਪੁਨਰਾਯਾਦ੍ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇੰਝ ਆਖਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ।