ਨ ਤੇषਾਮਾਪਦਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਥਾ। ਯੇ ਤਵਾਨਨ੍ਯਮਨਸਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਨਵਨ੍ਦਨਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਨਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਵਿਰਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਵਭਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪਨ੍ਨਕਾਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਅਨ੍ਨਮਨ੍ਨਪਤੇ ਦਾਤੁਮਭਿਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਮੈਂ ਜੋ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੰਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯੇਚ ਤੇऽਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦੋਪਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਠਰਾਰੁਣਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਨ੍ਦੇऽਸ਼ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮਾਠਰ, ਅਰੁਣ, ਡੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਉਹ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭਯਾ ਸਹਿਤਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਭੂਤਮਾਤਰਃ। ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍ ।।]
ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਕਣ੍ਠਦਘ੍ਨੇ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ। ਤਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਅਹਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚ ਚ ਤੇ ਸਮਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਤ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਿਠਰਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਵਰਤੇਗੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਫਲਮੂਲਾਮਿषਂ ਸ਼ਾਕਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮਹਾਨਸੇ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਤਦਨ੍ਨਾਦ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਭੂਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬਣੇਗਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਰਹੇਗਾ। ਚੌਦਵੀਂ ਸਾਲ ਦੇ ਆਖਿਰ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਜਲਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦੌ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਧੌਮਯ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ-ਸਂਗਮ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋऽਪਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਭੁਃ। ਮਹਾਨਸੇ ਤਦਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਸਾਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਸਵਂ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤੇਨਾਭੋਜਯਤ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜੋ ਖਾਣਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾऽਨੁਜਾਨਪਿ। ਸ਼ੇषਂ ਵਿਘਸਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਲੈਂਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਘਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਂਦਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍षਤੀ। [ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਂ ਭੁਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਤਿ ਚ ।।]
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਖਵਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦੀ; ਜਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਖਾਂਦੀ, ਖਾਣਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਦਿਵਾਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਕਾਮਾਨ੍ਮਨੋਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਦਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਰ੍ਵਸੁ। ਇਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤਿਥੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ।
ਤਤਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਵਨਮ੍
ਧੌਮਯ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਬਲਿਭਿਰ੍ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਭੂਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤਪ੍ਰਾਣੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰਸਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਸ੍ਤਵੇਨ ਕੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਰਾਧਿਤਵਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੈਦਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਮਯਿ ਸ੍ਨੇਹੋऽਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਭਾਗਹਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਗੁਦ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਂਵਹਿਤੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਹਿਤਮ੍
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਰੁਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਤੁ ਯਥਾਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਨਾਮ੍ਨਾਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਂ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਭੂਪਤੇ
ਧੌਮਯ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਾਰਥ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੌ-ਅਠ ਨਾਮ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸੂਰ੍ਯੋऽਰ੍ਯਭਾ ਭਗਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੂषਾऽਰ੍ਕਃ ਸਵਿਤਾ ਰਵਿਃ। ਗਭਸ੍ਤਿਮਾਨਜਃ ਕਾਲੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਾਤਾ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ
ਸੂਰਜ, ਅਰਯਮਨ, ਭਾਗ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅਰਕ, ਸਵਿਤਾ, ਰਵੀ, ਗਭਸਤਿਮਾਨ, ਅਜ, ਕਾਲ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਧਾਤਾ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ—
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਪਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਖਂ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਸੋਮੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਬੁਧੋऽਙ੍ਗਾਰਕ ਏਵ ਚ
ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਹਵਾ — ਇਹ ਤੇਰੇ ਠਿਕਾਣੇ ਹਨ; ਚੰਦ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸ਼ੁਕਰ, ਬੁਧ ਤੇ ਅੰਗਾਰਕ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੁਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਮਃ
ਇੰਦਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੌਰੀ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਤੇ ਯਮ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਵੈਦ੍ਯੁਤੋ ਜਾਠਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰੈਨ੍ਧਨਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਪਤਿਃ। ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜੋ ਵੇਦਕਰ੍ਤਾ ਵੇਗਾਙ੍ਗੋ ਵੇਦਵਾਹਨਃ
ਬਿਜਲੀ, ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ, ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਅੱਗ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਮ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਾਹਕ — ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਂ ਹਨ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਦ੍ਵਾਪਰਸ਼੍ਚ ਕਲਿਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਕਲਾ ਕਾष੍ਠਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਮਾਸਾ ऋਤੁਸ੍ਤਥਾ
ਕ੍ਰਿਤ, ਤ੍ਰੇਤਾ, ਦੁਆਪਰ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ; ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਪਲ, ਮੁਹੂਰਤ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਕਰੋऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਃ ਕਾਲਚਕ੍ਰੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ। ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਯੋਗੀ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ, ਸਦੀਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਯੋਗੀ, ਜ਼ਾਹਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ, ਪੁਰਾਤਨ — ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਂ ਹਨ।
ਲੋਕਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤਮੋਨੁਦਃ। ਵਰੁਣਃ ਸਾਗਰੋਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜੀਮੂਤੋ ਜੀਵਨੋऽਰਿਹਾ
ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਕਰਤਾਰ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਬੱਦਲ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਂ ਹਨ।