ਯਦਹਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਸਂਮਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਦਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਮਨੂਨਾਂ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਗਤੋऽਮਾਨਵਸ੍ਯ ਚ। ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਮਨੁਸ਼ ਜਗਤ, ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈਂ।
ਸਂਹਾਰਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਸਂਵਰ੍ਤਕਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦੀਧਿਤਿਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣ ਮਹਾਘਨਾਃ। ਸੈਰਾਵਤਾਃ ਸਾਸ਼ਨਯਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ। ਸਂਹृਤ੍ਯੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋषਯਸਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਮਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਂਸਃ ਸਵਿਤਾ ਭਾਨੁਰਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਵृषਾਕਪਿਃ। ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਮਿਹਿਰਃ ਪੂषਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਤੂੰ ਹੰਸ ਹੈਂ, ਸਵਿਤਾ ਹੈਂ, ਭਾਨੁ ਹੈਂ, ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਹੈਂ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੈਂ, ਮਿਹਿਰਾ ਹੈਂ, ਪੂਸ਼ਾ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਪਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਵਾਂ ਪਤਿਃ। ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡੋऽਰ੍ਕੋ ਰਵਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯੋ ਦਿਨਕृਤ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਿਤਿਆ, ਤਪਣ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਾਰਤੰਡ, ਅਰਕ, ਰਵੀ, ਸੂਰਜ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦਿਵਾਕਰਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਰ੍ਧਾਮਕੇਸ਼ੀ ਵਿਰੋਚਨਃ। ਆਸ਼ੁਗਾਮੀ ਤਮੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਹਰਿਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਦਿਵਾਕਰ, ਸਪਤਸਪਤੀ, ਧਾਮਕੇਸ਼ੀ, ਵਿਰੋਚਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਗਥਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਅਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋऽਨਹਂਕਾਰੀ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਜਤੇ ਨਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਪਤਮੀ ਜਾਂ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇषਾਮਾਪਦਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਥਾ। ਯੇ ਤਵਾਨਨ੍ਯਮਨਸਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਨਵਨ੍ਦਨਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਨਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਵਿਰਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਵਭਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪਨ੍ਨਕਾਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਅਨ੍ਨਮਨ੍ਨਪਤੇ ਦਾਤੁਮਭਿਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਮੈਂ ਜੋ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੰਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯੇਚ ਤੇऽਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦੋਪਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਠਰਾਰੁਣਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਨ੍ਦੇऽਸ਼ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮਾਠਰ, ਅਰੁਣ, ਡੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਉਹ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭਯਾ ਸਹਿਤਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਭੂਤਮਾਤਰਃ। ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍ ।।]
ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਕਣ੍ਠਦਘ੍ਨੇ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ। ਤਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਅਹਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚ ਚ ਤੇ ਸਮਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਤ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਿਠਰਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਵਰਤੇਗੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਫਲਮੂਲਾਮਿषਂ ਸ਼ਾਕਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮਹਾਨਸੇ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਤਦਨ੍ਨਾਦ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਭੂਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬਣੇਗਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਰਹੇਗਾ। ਚੌਦਵੀਂ ਸਾਲ ਦੇ ਆਖਿਰ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਜਲਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦੌ ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਧੌਮਯ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਸਹ-ਸਂਗਮ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋऽਪਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਭੁਃ। ਮਹਾਨਸੇ ਤਦਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਸਾਧਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਸਵਂ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤੇਨਾਭੋਜਯਤ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਜੋ ਖਾਣਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾऽਨੁਜਾਨਪਿ। ਸ਼ੇषਂ ਵਿਘਸਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਲੈਂਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਘਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਂਦਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍षਤੀ। [ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਂ ਭੁਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਤਿ ਚ ।।]
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਖਵਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦੀ; ਜਦ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਖਾਂਦੀ, ਖਾਣਾ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ।
ਏਵਂ ਦਿਵਾਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਸਮਪ੍ਰਭਃ। ਕਾਮਾਨ੍ਮਨੋਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਦਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਤਿਥਿਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਰ੍ਵਸੁ। ਇਜ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤਿਥੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ।
ਤਤਃ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘੈਃ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਵਨਮ੍
ਧੌਮਯ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਬਲਿਭਿਰ੍ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਭੂਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਯਤਪ੍ਰਾਣੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰਸਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਸ੍ਤਵੇਨ ਕੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਰਾਧਿਤਵਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੈਦਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।