ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਪ੍ਯਖਿਲੇषੁ ਚ। ਨ ਤਦ੍ਭੂਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਦਰ੍ਕਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਨ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਦੀਪ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਾਯਥਾ ਤਵ
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਯੋਤੀषਿਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਯਿਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸਤਵਿਕ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਕृਤਂਚਕ੍ਰਂ ਸੁਨਾਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦੇਵਾਰੀਣਾਂ ਮਦੋ ਯੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ spokes ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਮਾਦਾਯਾਂਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤੇਜੋ ਨਿਦਾਘੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੌषਧਿਰਸਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਾਸੁ ਮੁਞ੍ਚਸਿ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਘਨਾਃ। ਵਿਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਜਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਗਰਜਦੇ ਹਨ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲ ਵੀ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਸੁਖਯਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾ ਨ ਕਮ੍ਬਲਾਃ। ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਰ੍ਦਿਤਂ ਲੋਕਂ ਯਥਾ ਤਵ ਮਰੀਚਯਃ
ਅੱਗ, ਚਾਦਰਾਂ ਜਾਂ ਕੰਬਲ, ਠੰਢ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਗੋਭਿਰ੍ਭਾਸਯਸੇ ਮਹੀਮ੍। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯੈਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰੈੱਦਸ਼ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵ ਯਦ੍ਯੁਦਯੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਧਂ ਜਗਦਿਦਂ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਰਨ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਉਗਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ। ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਲੈਂਦੇ।
ਆਧਾਨਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇष੍ਟਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਤਪਃਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਵਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਂ ਗਣੈਃ
ਅਰਪਣ, ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਤਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਹਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਸਂਮਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਦਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਮਨੂਨਾਂ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਗਤੋऽਮਾਨਵਸ੍ਯ ਚ। ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਮਨੁਸ਼ ਜਗਤ, ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈਂ।
ਸਂਹਾਰਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਸਂਵਰ੍ਤਕਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦੀਧਿਤਿਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣ ਮਹਾਘਨਾਃ। ਸੈਰਾਵਤਾਃ ਸਾਸ਼ਨਯਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ। ਸਂਹृਤ੍ਯੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋषਯਸਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਮਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਂਸਃ ਸਵਿਤਾ ਭਾਨੁਰਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਵृषਾਕਪਿਃ। ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਮਿਹਿਰਃ ਪੂषਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਤੂੰ ਹੰਸ ਹੈਂ, ਸਵਿਤਾ ਹੈਂ, ਭਾਨੁ ਹੈਂ, ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਹੈਂ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੈਂ, ਮਿਹਿਰਾ ਹੈਂ, ਪੂਸ਼ਾ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਪਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਵਾਂ ਪਤਿਃ। ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡੋऽਰ੍ਕੋ ਰਵਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯੋ ਦਿਨਕृਤ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਿਤਿਆ, ਤਪਣ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਾਰਤੰਡ, ਅਰਕ, ਰਵੀ, ਸੂਰਜ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦਿਵਾਕਰਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਰ੍ਧਾਮਕੇਸ਼ੀ ਵਿਰੋਚਨਃ। ਆਸ਼ੁਗਾਮੀ ਤਮੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਹਰਿਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਦਿਵਾਕਰ, ਸਪਤਸਪਤੀ, ਧਾਮਕੇਸ਼ੀ, ਵਿਰੋਚਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਗਥਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਅਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋऽਨਹਂਕਾਰੀ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਜਤੇ ਨਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਪਤਮੀ ਜਾਂ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇषਾਮਾਪਦਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਥਾ। ਯੇ ਤਵਾਨਨ੍ਯਮਨਸਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਨਵਨ੍ਦਨਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੀ ਅਨਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗੈਰ੍ਵਿਰਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਭਾਵਭਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪਨ੍ਨਕਾਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਃ। ਅਨ੍ਨਮਨ੍ਨਪਤੇ ਦਾਤੁਮਭਿਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾऽਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਮੈਂ ਜੋ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅੰਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯੇਚ ਤੇऽਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਦੋਪਾਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਮਾਠਰਾਰੁਣਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਨ੍ਦੇऽਸ਼ਨਿਕ੍ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮਾਠਰ, ਅਰੁਣ, ਡੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਉਹ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੁਭਯਾ ਸਹਿਤਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਭੂਤਮਾਤਰਃ। ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍ ।।]
ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਕਣ੍ਠਦਘ੍ਨੇ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ। ਤਤੋ ਦਿਵਾਕਰਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਲषਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਅਹਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚ ਚ ਤੇ ਸਮਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਤ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਿਠਰਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਲੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਵਰਤੇਗੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਫਲਮੂਲਾਮਿषਂ ਸ਼ਾਕਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮਹਾਨਸੇ। ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਤਦਨ੍ਨਾਦ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਭੂਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਕੁਝ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਬਣੇਗਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਰਹੇਗਾ। ਚੌਦਵੀਂ ਸਾਲ ਦੇ ਆਖਿਰ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।