ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੇਨ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍। [ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਵਾਗ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਰਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਭਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਭਾਨੋ ਜਗਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਯੋਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਾਚਾਰਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਤਾਂ
ਤੂੰ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਸਾਙ੍ਖ੍ਯਾਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਅਨਾਵृਤਾਰ੍ਗਲਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈਂ; ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਦਾ ਖੁੱਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਧਾਰ੍ਯਤੇ ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਤੇ। ਤ੍ਵਯਾਪਵਿਤ੍ਰੀਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਂ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਢੋੰਗ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਵਿਹਿਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯृषਿਗਣਾਰ੍ਚਿਤ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗੁਹ੍ਯਕਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਗੁਹ੍ਯਕ ਅਤੇ ਸੱਪ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਵੈ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਵੈਮਾਨਿਕਾ ਗਣਾਃ। ਸੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਿष੍ਟ੍ਵਾਸਿਦ੍ਧਿਮਾਗਤਾਃ
ਤ੍ਰੈੱਤੀਸ ਦੇਵਤੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਉਪਯਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲਾਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਵਿੱਧਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਿਵਿਆ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਹ੍ਯਾਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ। ਤੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾਮ੍
ਗੁਪਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੱਤ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸਵੋ ਮਰੁਤੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਯੇ ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗਤਾਃ
ਵਸੁ, ਮਰੁਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਵਾਲਖਿਲੀ ਆਦਿ ਸਿੱਧ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਪ੍ਯਖਿਲੇषੁ ਚ। ਨ ਤਦ੍ਭੂਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਦਰ੍ਕਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਨ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਦੀਪ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਾਯਥਾ ਤਵ
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਯੋਤੀषਿਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਯਿਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸਤਵਿਕ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਕृਤਂਚਕ੍ਰਂ ਸੁਨਾਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦੇਵਾਰੀਣਾਂ ਮਦੋ ਯੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ spokes ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਮਾਦਾਯਾਂਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤੇਜੋ ਨਿਦਾਘੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੌषਧਿਰਸਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਾਸੁ ਮੁਞ੍ਚਸਿ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਘਨਾਃ। ਵਿਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਜਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਗਰਜਦੇ ਹਨ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲ ਵੀ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਸੁਖਯਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾ ਨ ਕਮ੍ਬਲਾਃ। ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਰ੍ਦਿਤਂ ਲੋਕਂ ਯਥਾ ਤਵ ਮਰੀਚਯਃ
ਅੱਗ, ਚਾਦਰਾਂ ਜਾਂ ਕੰਬਲ, ਠੰਢ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਗੋਭਿਰ੍ਭਾਸਯਸੇ ਮਹੀਮ੍। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯੈਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰੈੱਦਸ਼ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵ ਯਦ੍ਯੁਦਯੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਧਂ ਜਗਦਿਦਂ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਰਨ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਉਗਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ। ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਲੈਂਦੇ।
ਆਧਾਨਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇष੍ਟਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਤਪਃਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਵਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਂ ਗਣੈਃ
ਅਰਪਣ, ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਤਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਹਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਸਂਮਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਦਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਮਨੂਨਾਂ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜਗਤੋऽਮਾਨਵਸ੍ਯ ਚ। ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਮਨੁਸ਼ ਜਗਤ, ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈਂ।
ਸਂਹਾਰਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਸਂਵਰ੍ਤਕਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦੀਧਿਤਿਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣ ਮਹਾਘਨਾਃ। ਸੈਰਾਵਤਾਃ ਸਾਸ਼ਨਯਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ। ਸਂਹृਤ੍ਯੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋषਯਸਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਮਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਮਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਂਸਃ ਸਵਿਤਾ ਭਾਨੁਰਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਵृषਾਕਪਿਃ। ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਮਿਹਿਰਃ ਪੂषਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਤੂੰ ਹੰਸ ਹੈਂ, ਸਵਿਤਾ ਹੈਂ, ਭਾਨੁ ਹੈਂ, ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਹੈਂ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੈਂ, ਮਿਹਿਰਾ ਹੈਂ, ਪੂਸ਼ਾ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਪਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਵਾਂ ਪਤਿਃ। ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡੋऽਰ੍ਕੋ ਰਵਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯੋ ਦਿਨਕृਤ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਿਤਿਆ, ਤਪਣ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਾਰਤੰਡ, ਅਰਕ, ਰਵੀ, ਸੂਰਜ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦਿਵਾਕਰਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਰ੍ਧਾਮਕੇਸ਼ੀ ਵਿਰੋਚਨਃ। ਆਸ਼ੁਗਾਮੀ ਤਮੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਹਰਿਤਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਦਿਵਾਕਰ, ਸਪਤਸਪਤੀ, ਧਾਮਕੇਸ਼ੀ, ਵਿਰੋਚਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਗਥਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਅਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋऽਨਹਂਕਾਰੀ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਜਤੇ ਨਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਪਤਮੀ ਜਾਂ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣਾ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।