ਗਤ੍ਵੋਤ੍ਤਸਯਣਂ ਤੇਜੋ ਰਸਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨਮਾਵृਤ੍ਤੋ ਮਹੀਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਉੱਤਸਯਣ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਰਸ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਭੂਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੋषਧੀਰੋषਧੀਯਤਿਃ। ਰਵੇਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਾਰਿਣਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਖੇਤ ਬਣੀ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਲਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੇਜੋਭਿਃ ਸੂਯਤੇ ਜਗਤੋ ਰਵਿਃ। ਓषਧ੍ਯਃ षਡ੍ਰਸਾ ਮੇਧ੍ਯਾਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭੁਵਿ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਭਾਨੁਮਯਂ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਧਾਰਣਮ੍। ਨਾਥੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਨ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਰਾਜਾਨੋ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੋਨਿਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ੋਧਿਤਾਃ। ਉਦ੍ਧਰਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭੌਮੇਨ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੈਨ੍ਯੇਨ ਨਹੁषੇਣ ਚ। ਤਪੋਯੋਗਸਮਾਧਿਸ੍ਥੈਰੁਦ੍ਧृਤਾ ਹ੍ਯਾਪਦਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਭੂਮਿ ਦੇ ਕਾਰਤਵੀਰ, ਵੈਨਯ ਤੇ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਃ। ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨ੍ਭਰ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਅਪਣਾ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਚਲਾਉ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਕਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍। ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਧੌਮਯਾ ਵੱਲੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਅਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
[ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠਦੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।।]
[ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਆਗ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਧਰਮ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਤਪ ਅਪਣਾਇਆ।]
ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸੋऽਵਗਾਹ੍ਯ ਜਲਂ ਰਾਜਾ ਦੇਵਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੇਨ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍। [ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਵਾਗ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਾਰਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਭਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਭਾਨੋ ਜਗਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਯੋਨਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਾਚਾਰਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਤਾਂ
ਤੂੰ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਸਾਙ੍ਖ੍ਯਾਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਅਨਾਵृਤਾਰ੍ਗਲਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈਂ; ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸਦਾ ਖੁੱਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਧਾਰ੍ਯਤੇ ਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਤੇ। ਤ੍ਵਯਾਪਵਿਤ੍ਰੀਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਂ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਢੋੰਗ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਯ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਵਿਹਿਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯृषਿਗਣਾਰ੍ਚਿਤ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗੁਹ੍ਯਕਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਗੁਹ੍ਯਕ ਅਤੇ ਸੱਪ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਵੈ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਵੈਮਾਨਿਕਾ ਗਣਾਃ। ਸੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਿष੍ਟ੍ਵਾਸਿਦ੍ਧਿਮਾਗਤਾਃ
ਤ੍ਰੈੱਤੀਸ ਦੇਵਤੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਉਪਯਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਃ। ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲਾਭਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਵਿੱਧਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਿਵਿਆ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਹ੍ਯਾਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ। ਤੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾਮ੍
ਗੁਪਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੱਤ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸਵੋ ਮਰੁਤੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਯੇ ਚ ਸਾਧ੍ਯਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗਤਾਃ
ਵਸੁ, ਮਰੁਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਵਾਲਖਿਲੀ ਆਦਿ ਸਿੱਧ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਪ੍ਯਖਿਲੇषੁ ਚ। ਨ ਤਦ੍ਭੂਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਦਰ੍ਕਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਨ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਦੀਪ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਾਯਥਾ ਤਵ
ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਯੋਤੀषਿਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤਿਃ। ਤ੍ਵਯਿਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਃ
ਸਾਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸਤਵਿਕ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਕृਤਂਚਕ੍ਰਂ ਸੁਨਾਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦੇਵਾਰੀਣਾਂ ਮਦੋ ਯੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ spokes ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਮਾਦਾਯਾਂਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤੇਜੋ ਨਿਦਾਘੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵੌषਧਿਰਸਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਾਸੁ ਮੁਞ੍ਚਸਿ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਾਕਤ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਘਨਾਃ। ਵਿਦ੍ਯੋਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਜਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਗਰਜਦੇ ਹਨ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲ ਵੀ। ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਰਜਦੀਆਂ ਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਸੁਖਯਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾ ਨ ਕਮ੍ਬਲਾਃ। ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਰ੍ਦਿਤਂ ਲੋਕਂ ਯਥਾ ਤਵ ਮਰੀਚਯਃ
ਅੱਗ, ਚਾਦਰਾਂ ਜਾਂ ਕੰਬਲ, ਠੰਢ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਗੋਭਿਰ੍ਭਾਸਯਸੇ ਮਹੀਮ੍। ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯੈਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰੈੱਦਸ਼ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵ ਯਦ੍ਯੁਦਯੋ ਨ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਧਂ ਜਗਦਿਦਂ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਰਨ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਉਗਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ। ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਲੈਂਦੇ।
ਆਧਾਨਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧੇष੍ਟਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞਤਪਃਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਵਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਂ ਗਣੈਃ
ਅਰਪਣ, ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਤਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।