ਤਤੋ ਦਾਰੈਰ੍ਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਯਾ। ਮਹਾਮੋਹਮੁਖੇ ਮਗ੍ਨੋ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਜਾਫਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਏਵਂ ਪਤਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਤਾਸੁਤਾਸ੍ਵਿਹ ਯੋਨਿषੁ। ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਤृष੍ਣਾਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੋऽਥ ਚਕ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਣਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਤृਣਾਨ੍ਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਜਲੇ ਭੁਵਿ ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੱਕ, ਜਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬੁਧਾਨਾਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇषਾ ਬੁਧਾਨਾਮਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਯੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਰਤਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਰਤਯੋ ਜਨਾਃ
ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਵੇਦਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਯਜੇਤਿ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਨਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਵੈਦ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ: 'ਕਰਮ ਕਰ, ਪਰ ਮੋਹ ਛੱਡ।' ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਕਰਤੱਬ ਮਾਣ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਜ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਦਾਨਾਨਿ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਃ। ਅਲੋਭ ਇਤਿਮਾਰ੍ਗੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਮਸ੍ਯਾष੍ਟਵਿਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਯਜਨਾ, ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸਚ, ਮਾਫੀ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ — ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਅੱਠ ਰਾਹਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਿਤृਯਾਣਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਣ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੋ ਦੇਵਯਾਨਸ੍ਤੁ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਃ ਸਦਾ। ਅष੍ਟਾਙ੍ਗੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉੱਚਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਰਾਹਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਕਲ੍ਪਸਂਬਨ੍ਧਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵ੍ਰਤਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚ ਗੁਰੁਸੇਵਨਾਤ੍
ਸਹੀ ਸੰਕਲਪ, ਸਹੀ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਸੰਜਮ, ਸਹੀ ਵਰਤ-ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ,
ਸਮ੍ਯਗਾਹਾਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਾਧ੍ਯਯਨਾਗਮਾਤ੍। ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰ੍ਮੋਪਸਂਨ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਤ੍ਤਨਿਰੋਧਨਾਤ੍
ਸਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸਹੀ ਪਾਠ-ਅਧਿਐਨ, ਸਹੀ ਕਰਮ-ਤਿਆਗ ਤੇ ਸਹੀ ਮਨ-ਸੰਜਮ ਰਾਹੀਂ,
ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰਵਿਜਿਗੀषਵਃ। ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋऽਥ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ — ਜੋ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ — ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍। ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਪਿਤृਮਾਤृਮਯੀ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਰ੍ਮਮਯੀ ਚ ਤੇ। ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਭਰਣਾਯ ਵੈ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਸਿਦ੍ਧਾ ਹਿ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਤਦਨੁਗ੍ਰਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੁਰੁष੍ਵਾਤ੍ਮਮਨੋਰਥਮ੍
ਜੋ ਸਫਲ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਸ਼ੌਨਕੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਃ। `ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪੂਜ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍।' ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇऽਬ੍ਰਵੀषਿਦਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਨੁਯਾਤਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਨਾਃ। ਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਕਥਮਤ੍ਰ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬੂਹਿ ਭਗਵਨ੍ਮਮ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਵਾਚੈਦਂ ਧੌਮ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧੌਮਯਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤਤੋऽਨੁਕਮ੍ਪਂਯਾਂ ਤੇषਾਂ ਸਵਿਤਾ ਸ੍ਵਪਿਤਾ ਯਥਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਗਤ੍ਵੋਤ੍ਤਸਯਣਂ ਤੇਜੋ ਰਸਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨਮਾਵृਤ੍ਤੋ ਮਹੀਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਉੱਤਸਯਣ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਰਸ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਭੂਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੋषਧੀਰੋषਧੀਯਤਿਃ। ਰਵੇਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਾਰਿਣਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਖੇਤ ਬਣੀ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਲਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਤੇਜੋਭਿਃ ਸੂਯਤੇ ਜਗਤੋ ਰਵਿਃ। ਓषਧ੍ਯਃ षਡ੍ਰਸਾ ਮੇਧ੍ਯਾਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭੁਵਿ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਭਾਨੁਮਯਂ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਧਾਰਣਮ੍। ਨਾਥੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਨ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਰਾਜਾਨੋ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੋਨਿਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ੋਧਿਤਾਃ। ਉਦ੍ਧਰਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭੌਮੇਨ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੈਨ੍ਯੇਨ ਨਹੁषੇਣ ਚ। ਤਪੋਯੋਗਸਮਾਧਿਸ੍ਥੈਰੁਦ੍ਧृਤਾ ਹ੍ਯਾਪਦਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਭੂਮਿ ਦੇ ਕਾਰਤਵੀਰ, ਵੈਨਯ ਤੇ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਃ। ਤਪ ਆਸ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨ੍ਭਰ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ ਅਪਣਾ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਚਲਾਉ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਕਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍। ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਧੌਮਯਾ ਵੱਲੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾਇਆ ਜੋ ਹਰ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਅਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
[ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠਦੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।।]
[ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿਆਗ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਧਰਮ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਤਪ ਅਪਣਾਇਆ।]
ਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਸੋऽਵਗਾਹ੍ਯ ਜਲਂ ਰਾਜਾ ਦੇਵਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।