ਵਿਘਸਾਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਮृਤਭੋਜਨਃ। ਵਿਘਸੋ ਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਸ਼ੇषਂ ਤਥਾऽਮृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਭੋਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸੂਨृਤਾਮ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜੇਦੁਪਾਸੀਤ ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਞ੍ਚਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਜਨ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਮਨ੍ਨਮਦ੍ਵਨਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਯਾਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਯ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਥਂ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਯੇਨਾਪਤ੍ਰਪਤੇ ਸਾਧੁਰਸਾਧੁਸ੍ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਉਲਟੀ ਚਾਲ ਹੈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੋਦਰਕृਤੇऽਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਰੋਤਿ ਵਿषਸਂ ਬਹੁ। ਮੋਹਰਾਗਵਸ਼ਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਵਸ਼ਾਨੁਗਃ
ਪੇਟ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਕੁੜ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਨਰੋ ਹਾਰਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ। ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞੋ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਵੈਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤੈਰਿਵ ਸਾਰਥਿਃ
ਸਮਝ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਹਾ ਮਾੜੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਡਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿषਯਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈ ਯਦਾ। ਤਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤ੍ਯषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਕਲ੍ਪਜਂ ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਮਨ ਉਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋ ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਹ ਵਿषਯਾਨ੍ਯਾਤਿ ਸੇਵਿਤੁਮ੍। ਵਸ੍ਯੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਂ ਸਂਭਵਤਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚੋਪਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਦਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਾਮੇਨ ਵਿषਯੇषੁਭਿਃ। ਵਿਦ੍ਧਃ ਪਤਤਿ ਲੋਭਾਗ੍ਨੌਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਲੋਭਾਤ੍ਪਤਙ੍ਗਵਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭ ਕੇ, ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਾਰੈਰ੍ਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਯਾ। ਮਹਾਮੋਹਮੁਖੇ ਮਗ੍ਨੋ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਜਾਫਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਏਵਂ ਪਤਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਤਾਸੁਤਾਸ੍ਵਿਹ ਯੋਨਿषੁ। ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਤृष੍ਣਾਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੋऽਥ ਚਕ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਣਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਤृਣਾਨ੍ਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਜਲੇ ਭੁਵਿ ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੱਕ, ਜਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬੁਧਾਨਾਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇषਾ ਬੁਧਾਨਾਮਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਯੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਰਤਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਰਤਯੋ ਜਨਾਃ
ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਵੇਦਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਯਜੇਤਿ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਨਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਵੈਦ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ: 'ਕਰਮ ਕਰ, ਪਰ ਮੋਹ ਛੱਡ।' ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਕਰਤੱਬ ਮਾਣ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਜ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਦਾਨਾਨਿ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਃ। ਅਲੋਭ ਇਤਿਮਾਰ੍ਗੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਮਸ੍ਯਾष੍ਟਵਿਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਯਜਨਾ, ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸਚ, ਮਾਫੀ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ — ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਅੱਠ ਰਾਹਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਿਤृਯਾਣਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਣ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੋ ਦੇਵਯਾਨਸ੍ਤੁ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਃ ਸਦਾ। ਅष੍ਟਾਙ੍ਗੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉੱਚਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਰਾਹਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਕਲ੍ਪਸਂਬਨ੍ਧਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵ੍ਰਤਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚ ਗੁਰੁਸੇਵਨਾਤ੍
ਸਹੀ ਸੰਕਲਪ, ਸਹੀ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਸੰਜਮ, ਸਹੀ ਵਰਤ-ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ,
ਸਮ੍ਯਗਾਹਾਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਾਧ੍ਯਯਨਾਗਮਾਤ੍। ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰ੍ਮੋਪਸਂਨ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਤ੍ਤਨਿਰੋਧਨਾਤ੍
ਸਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸਹੀ ਪਾਠ-ਅਧਿਐਨ, ਸਹੀ ਕਰਮ-ਤਿਆਗ ਤੇ ਸਹੀ ਮਨ-ਸੰਜਮ ਰਾਹੀਂ,
ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਸਾਰਵਿਜਿਗੀषਵਃ। ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋऽਥ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ। ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਆਦਿਤ, ਵਸੁ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ — ਜੋ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ — ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਮਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਕਲਮ੍। ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਪਿਤृਮਾਤृਮਯੀ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਰ੍ਮਮਯੀ ਚ ਤੇ। ਤਪਸਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਭਰਣਾਯ ਵੈ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਸਿਦ੍ਧਾ ਹਿ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਤਦਨੁਗ੍ਰਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੁਰੁष੍ਵਾਤ੍ਮਮਨੋਰਥਮ੍
ਜੋ ਸਫਲ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤਪ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਸ਼ੌਨਕੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਃ। `ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪੂਜ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍।' ਪੁਰੋਹਿਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਮਧ੍ਯੇऽਬ੍ਰਵੀषਿਦਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਨੁਯਾਤਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਨਾਃ। ਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਪੋषਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਕਥਮਤ੍ਰ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬੂਹਿ ਭਗਵਨ੍ਮਮ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਸ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਵਾਚੈਦਂ ਧੌਮ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧੌਮਯਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤਤੋऽਨੁਕਮ੍ਪਂਯਾਂ ਤੇषਾਂ ਸਵਿਤਾ ਸ੍ਵਪਿਤਾ ਯਥਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।