ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੈਵਮਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਸ੍ਪृਹਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਦਿ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਚ੍ਛੋ ਭਵਾਰ੍ਥਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੌਤਿਕ ਲਾਭਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ।
ਨਾਰ੍ਥੋਪਭੋਗਲਿਪ੍ਸਾਰ੍ਥਮਿਯਮਰ੍ਥੇਪ੍ਸੁਤਾ ਮਮ। ਭਰਣਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਨ ਲੋਭਤਃ
ਮੇਰੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭੋਗ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਹੈ, ਲੋਭ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਭਰਣਂ ਪਾਲਨਂ ਚਾਪਿ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੁਯਾਯਿਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਕਰੇ?
ਸਂਵਿਭਾਗੋ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਥੈਵਾਪਚਮਾਨੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਾਨਿ ਭੂਮਿਰੁਦਕਂ ਵਾਕ੍ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਚ ਸੂਨृਤਾ। ਸਤਾਮੇਤਾਨਿ ਗੇਹੇषੁ ਨੋਚ੍ਛਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਘਾਸ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ — ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਦੇਯਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨਂ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍। ਤृषਿਤਸ੍ਯ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਜਨਮ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਛੋਨਾ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਪਿਆਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸੂਨृਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਗਮਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਚਾਰ੍ਚਨਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਠ ਕੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਦੇਣਾ — ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਠਣਾ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮਨਡ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਯੋऽਤਿਥਿਵਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦਹੇਯੁਰਪੂਜਿਤਾਃ
ਜੇ ਅਤਿਥੀ, ਅੱਗ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਘਾਸ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਚਯੇਨ੍ਨਾਨ੍ਨਂ ਨ ਵृਥਾ ਘਾਤਯੇਤ੍ਪਸ਼ੂਨ੍। ਨ ਚੈਕਃ ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਰ੍ਜਂ ਨ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਣਾ ਨਾ ਬਣਾਓ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਨਾ ਹੀ ਇਕੱਲੇ ਖਾਓ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਗ ਦੋ।
ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਪਚੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਯੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਵਪੇਦ੍ਭੁਵਿ। ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਹਿ ਨਾਮੈਤਤ੍ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਦੀਯਤੇ
ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੁੱਕਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਭੋਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਘਸਾਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਮृਤਭੋਜਨਃ। ਵਿਘਸੋ ਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਸ਼ੇषਂ ਤਥਾऽਮृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਭੋਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸੂਨृਤਾਮ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਜੇਦੁਪਾਸੀਤ ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪਞ੍ਚਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਜਨ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਮਨ੍ਨਮਦ੍ਵਨਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਯਾਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਯ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਥਂ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਯੇਨਾਪਤ੍ਰਪਤੇ ਸਾਧੁਰਸਾਧੁਸ੍ਤੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਉਲਟੀ ਚਾਲ ਹੈ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੋਦਰਕृਤੇऽਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਰੋਤਿ ਵਿषਸਂ ਬਹੁ। ਮੋਹਰਾਗਵਸ਼ਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਵਸ਼ਾਨੁਗਃ
ਪੇਟ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਕੁੜ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਬੁਧ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਨਰੋ ਹਾਰਿਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ। ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞੋ ਦੁष੍ਟਾਸ਼੍ਵੈਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤੈਰਿਵ ਸਾਰਥਿਃ
ਸਮਝ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਹਾ ਮਾੜੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਡਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਿषਯਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈ ਯਦਾ। ਤਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤ੍ਯषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਕਲ੍ਪਜਂ ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਮਨ ਉਭਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋ ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਹ ਵਿषਯਾਨ੍ਯਾਤਿ ਸੇਵਿਤੁਮ੍। ਵਸ੍ਯੌਤ੍ਸੁਕ੍ਯਂ ਸਂਭਵਤਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚੋਪਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਦਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਕਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਾਮੇਨ ਵਿषਯੇषੁਭਿਃ। ਵਿਦ੍ਧਃ ਪਤਤਿ ਲੋਭਾਗ੍ਨੌਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਲੋਭਾਤ੍ਪਤਙ੍ਗਵਤ੍
ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭ ਕੇ, ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਚਾਨਣ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਾਰੈਰ੍ਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਯਥੇਪ੍ਸਯਾ। ਮਹਾਮੋਹਮੁਖੇ ਮਗ੍ਨੋ ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਜਾਫਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।
ਏਵਂ ਪਤਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਤਾਸੁਤਾਸ੍ਵਿਹ ਯੋਨਿषੁ। ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਤृष੍ਣਾਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੋऽਥ ਚਕ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਣਮਾਂ ਵਿਚ, ਅਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਤृਣਾਨ੍ਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਜਲੇ ਭੁਵਿ ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੱਕ, ਜਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬੁਧਾਨਾਂ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵੇषਾ ਬੁਧਾਨਾਮਪਿ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ। ਯੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਰਤਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਰਤਯੋ ਜਨਾਃ
ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਵੇਦਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਯਜੇਤਿ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਨਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਵੈਦ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ: 'ਕਰਮ ਕਰ, ਪਰ ਮੋਹ ਛੱਡ।' ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਕਰਤੱਬ ਮਾਣ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਜ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਦਾਨਾਨਿ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਮਃ। ਅਲੋਭ ਇਤਿਮਾਰ੍ਗੋऽਯਂ ਧਰ੍ਮਮਸ੍ਯਾष੍ਟਵਿਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਯਜਨਾ, ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸਚ, ਮਾਫੀ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ — ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਅੱਠ ਰਾਹਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਿਤृਯਾਣਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਭਿਮਾਨਾਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਣ-ਮੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੋ ਦੇਵਯਾਨਸ੍ਤੁ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਃ ਸਦਾ। ਅष੍ਟਾਙ੍ਗੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉੱਚਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਰਾਹਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਕਲ੍ਪਸਂਬਨ੍ਧਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍। ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵ੍ਰਤਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚ ਗੁਰੁਸੇਵਨਾਤ੍
ਸਹੀ ਸੰਕਲਪ, ਸਹੀ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਸੰਜਮ, ਸਹੀ ਵਰਤ-ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ,
ਸਮ੍ਯਗਾਹਾਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਾਧ੍ਯਯਨਾਗਮਾਤ੍। ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰ੍ਮੋਪਸਂਨ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਤ੍ਤਨਿਰੋਧਨਾਤ੍
ਸਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸਹੀ ਪਾਠ-ਅਧਿਐਨ, ਸਹੀ ਕਰਮ-ਤਿਆਗ ਤੇ ਸਹੀ ਮਨ-ਸੰਜਮ ਰਾਹੀਂ,