ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਾਤ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਸ਼ਾਪਂ ਤਂ ਤੇऽਭਿਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕृਤਵਨ੍ਤਃ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ?
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ਛੇषਃ ਕਦ੍ਰੂਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਉਗ੍ਰਂ ਤਪਃ ਸਮਾਤਸ੍ਥੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਚ ਤਪੋਰਤਃ। ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯੇ ਤਥਾ ਹਿਮਵਤਸ੍ਤਟੇ
ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਬਦਰੀ, ਗੋਕਰਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ। ਏਕਾਨ੍ਤਸ਼ੀਲੋ ਨਿਯਤਃ ਸਤਤਂ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਤ੍ਵਕ੍ਸ੍ਨਾਯੁਂ ਜਟਾਚੀਰਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ — ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਸ, ਚਮੜੀ, ਨਸਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਟਾਂ ਅਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਿਮਿਦਂ ਕੁਰੁषੇ ਸ਼ੇष ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੈ ਕੁਰੁ
ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸੀ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾਪਯਸੇऽਨਘ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਮਂ ਚ ਮੇ ਸ਼ੇष ਯਸ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
'ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇਰੀ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਜੀਵ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸ਼ੇਸ਼, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?'
ਸੋਦਰ੍ਯਾ ਮਮ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ। ਸਹ ਤੈਰ੍ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
'ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਮਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ — ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।'
ਅਭ੍ਯਸੂਯਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮਮਿਤ੍ਰਵਤ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠੇ ਨੈਤਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਤ੍ਯੁਤ
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਹੀਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਨਾ ਦੇਖਾਂ।'
ਨ ਮਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਸਸੁਤਾਂ ਸਤਤਂ ਵਿਨਤਾਂ ਚ ਤੇ। ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚਾਪਰੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈਨਤੇਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
'ਉਹ ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਭਰਾ ਵੈਨਤੇਯੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਸ ਚਾਪਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਸ ਪਿਤੁਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨੂੰ ਸਦਾ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਤਪਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਦਂ ਕਲੇਵਰਮ੍। ਕਥਂ ਮੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਭਾਵੇऽਪਿ ਨ ਤੈਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ਸਙ੍ਗਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵਾਂ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਤਮੇਵਂ ਵਾਦਿਨਂ ਸ਼ੇषਂ ਪਿਤਾਮਹ ਉਵਾਚ ਹ। ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ੇष ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਤਦ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ੇਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਾਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰਾਧਾਦ੍ਵੈ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਤੇ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਕृਤੋऽਤ੍ਰ ਪਰਿਹਾਰਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਭੁਜਙ੍ਗਮ
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ, ਸੱਪ, ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਵृਣੀष੍ਵ ਚ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ੇष ਯਤ੍ਤੇऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਹੁਣ, ਸ਼ੇਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਵਰਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮੇ ਪਰਮਾ ਤ੍ਵਯਿ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮ। ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧਰ੍ਮੇ ਭਵਤੁ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ। ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ।
ਏष ਏਵ ਵਰੋ ਦੇਵ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਧਰ੍ਮੇ ਮੇ ਰਮਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਮੇ ਤਪਸਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾਮਾ: ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਧਰਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੇਨ ਤੇ ਸ਼ੇष ਦਮੇਨ ਚ ਸ਼ਮੇਨ ਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਨ੍ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੰਜਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸ਼ੇਸ਼। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਮਾਂ ਮਹੀਂ ਸ਼ੈਲਵਨੋਪਪਨ੍ਨਾਂ ਸਸਾਗਰਗ੍ਰਾਮਵਿਹਾਰਪਤ੍ਤਨਾਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੇष ਸਮ੍ਯਕ੍ ਚਲਿਤਾਂ ਯਥਾਵ- ਤ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਯਥਾऽਚਲਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਖੇਡ-ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਸ਼ੇਸ਼, ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੰਮ ਕੇ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਹਿਲੇ ਨਾ।
ਯਥਾऽऽਹ ਦੇਵੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ- ਰ੍ਮਹੀਪਤਿਰ੍ਭੂਤਪਤਿਰ੍ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ। ਤਥਾ ਮਹੀਂ ਧਾਰਯਿਤਾऽਸ੍ਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਾਂ ਮੇ ਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਥੰਮਾਂਗਾ, ਜੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਅਧੋ ਮਹੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭੁਜਙ੍ਗਮੋਤ੍ਤਮ ਸ੍ਵਯਂ ਤਵੈषਾ ਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਇਮਾਂ ਧਰਾਂ ਧਾਰਯਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੇष ਕृਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ; ਧਰਤੀ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਥੰਮੇਂਗਾ, ਸ਼ੇਸ਼, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰੇਂਗਾ।
ਤਥੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਭੁਵੋ ਭੁਜਗਵਰਾਗ੍ਰਜਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਨੇਮਿਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੋਹ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਥੰਮਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ਼ੇषੋऽਸਿ ਨਾਗੋਤ੍ਤਮ ਧਰ੍ਮਦੇਵੋ ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਧਾਰਯਸੇ ਯਦੇਕਃ। ਅਨਨ੍ਤਭੋਗੈਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂ ਯਥਾਹਮੇਵਂ ਬਲਭਿਦ੍ਯਥਾ ਵਾ
ਤੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈਂ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਨੰਤ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਅਧੋ ਭੂਮੌ ਵਸਤ੍ਯੇਵਂ ਨਾਗੋऽਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਾਸ੍ਯਨ੍ਵਸੁਧਾਮੇਕਃ ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਭੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਅਨੰਤ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਚ ਸਹਾਯਂ ਵੈ ਭਗਵਾਨਮਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਦਨਨ੍ਤਾਯ ਤਦਾ ਵੈਨਤੇਯਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਸੁਪਰਣ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਗਰੁੜ, ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਨ੍ਤੇऽਭਿਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਭ੍ਯषਿਚ੍ਯਤ ਨਾਗੈਸ੍ਤੁ ਦੈਵਤੈਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਜਦ ਅਨੰਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਥਮ੍
ਮਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਐਰਾਵਤਪ੍ਰਭृਤਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣੈਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਐਰਾਵਤ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਅਯਂ ਸ਼ਾਪੋ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਵਿਦਿਤਂ ਵਸ੍ਤਥਾऽਨਘਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਯਤਾਮਹੇ
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਜੀਵੋ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸ਼ਾਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾऽਭਿਸ਼ਪ੍ਤਾਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਵਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਉਲਟਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।