ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਵਦਾਤਾਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਚ। ਤੇ ਸੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਸ੍ਯਾਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਨਿਰਾਰਮ੍ਭਾ ਹ੍ਯਪਿ ਵਯਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਾਧੁषੁ। ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਹ ਪਾਪਂ ਪਾਪੋਪਸੇਵਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਜਲ੍ਪਾਚ੍ਚ ਸਹਾਸਵਾਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਹੱਸਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹੀਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਨੀਚੈਃ ਸਹ ਸਮਾਗਮਾਤ੍। ਮਧ੍ਯਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਕਲ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੱਧਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੀਚੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਵਿषਯੈਰ੍ਨਾਧਰ੍ਮਿष੍ਠੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯੇ ਗੁਣਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਂਭਵਾਃ। ਲੋਕਾਚਾਰੇषੁ ਸਂਭੂਤਾ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਮੰਦ, ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵੇਹ ਸਦ੍ਗੁਣਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮੋ ਗੁਣਵਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਨੇਹਕਾਰੁਣ੍ਯਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਅਸਤੋऽਪਿ ਗੁਣਾਨਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਲੋਕ ਮਾੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਵਃ। ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਧਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਇਹ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰੋ ਜਨਨੀ ਚ ਮੇ। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯੋ ਮੇ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਰਾਜਾ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੋਸਤ ਨਾਗਸਾਹਵਯੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਤੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਲਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਗਤਾ ਦੂਰਂ ਮਮਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸ੍ਵਜਨੇ ਨ੍ਯਾਸਭੂਤੇ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕृਤਾ ਤੇਨ ਤੁ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਮੇ ਸਤ੍ਕਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵਾਂਗਾ ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਥਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਘੋਰਂ ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ ਰਾਜਾ!" ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ।
ਗੁਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਪਰਮਾਤੁਰਾਃ। ਅਕਾਮਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਮਾਗਮ੍ਯਾਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਤੁਂ ਪੌਰੇषੁ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਵਟਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਰੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਤਂ ਦਿषਸਸ਼ੇषੇਣ ਵਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਊषੁਸ੍ਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਵੀਰਾਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਉਹ ਬੋਹੜ ਦੇ ਪਾਸ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਉਦਕੇਨੈਵ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮृषੁਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਤਾਨ੍ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਰਾਤ ਕੱਟੀ; ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸਾਗ੍ਰਯੋऽਨਗ੍ਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸ਼ਿष੍ਯਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਬੁਝ ਗਈਆਂ, ਅੱਗ ਨਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕृਤਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰਮ੍ਯਦਾਰੁਣੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਪੁਰਸ੍ਕਾਰਃ ਸਂਜਲ੍ਪਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸੁਹਾਵਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਜਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਰਾਜਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੇ ਹਂਸਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਨੋਦਯਤ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਹृਦ੍ਗਣੈਃ। ਅਸ਼ੇਤ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਂਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਤੇषਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਵਨਂ ਯਿਯਾਸਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜੋऽਗ੍ਰਤਃ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਯਂ ਹਿ ਹृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾ ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ। ਫਲਮੂਲਾਮਿषਾਹਾਰਾ ਵਨਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ, ਰਾਜ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਲ, ਮੂਲ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਨਂ ਚ ਦੋषਬਹੁਲਂ ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਸਰੀਸृਪਮ੍। ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਸ਼੍ਚਵੋ ਮਨ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਸੱਪ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਥੇ ਪੱਕਾ ਬਹੁਤ ਕਲੇਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਿ ਸਾਦਯੇਤ੍। ਕਿਂਪੁਨਰ੍ਮਾਮਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ।
ਗਤਿਰ੍ਯਾ ਭਵਤਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਂ ਵਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਃ। ਨਾਰ੍ਹਥਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੋ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਨੇਹਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ। ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸਦਾਚਾਰਾਵਲਮ੍ਬਿषੁ
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਮਮਾਪਿ ਪਰਮਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਸਹਾਯਵਿਪਰਿਭ੍ਰਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਸਾਦਯਤੀਵ ਮਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜਾਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਹਰੇਯੁਰ੍ਹਿ ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਫਲਮੂਲਮृਗਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਤ ਇਮੇ ਸ਼ੋਕਜੈਰ੍ਦੁਃਖੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜੋ ਫਲ, ਮੂਲ ਤੇ ਹਿਰਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਕਰ੍षੇਣ ਰਾਜ੍ਯਾਪਹਰਣੇਨ ਚ। ਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਾਨਿਮਾਨ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਰ੍ਨਾਹਂ ਯੋਕ੍ਤੁਮਿਹੋਤ੍ਸਹੇ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।