ਨੇਯਮਸ੍ਤਿ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜ ਕਰਦਾ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਹੀਮਨ੍ਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਦਇਆਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਨਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਵਗਮਿष੍ਯਥ ਭਦ੍ਰਂਵਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ। ਵਯਮਪ੍ਯਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਗਮਿष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਚੱਲਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਵੋਗੇ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਜਿਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁष੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਘृਣੈਃ ਪਰੈਃ। ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ਹਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਧਰਮ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ, ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ।
ਭਕ੍ਤਾਨੁਰਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾਨ੍। ਕੁਰਾਜਾਘਿष੍ਠਿਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਚਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ਗੁਣਦੋषਾਨ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਧਿਵਾਸੇਨ ਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਥਾ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਵਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਪਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਭੂਮਿਂ ਗਨ੍ਧੋ ਵਾਸਯਤੇ ਯਥਾ। ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਧਿਵਾਸੇਨ ਤਥਾ ਸਂਸਰ੍ਗਜਾ ਗੁਣਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਪੜਾ, ਪਾਣੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੁਣ ਵੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮੋਹਜਾਲਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ਹਿ ਮੂਢੈਰੇਵ ਸਮਾਗਮਃ। ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯੋਨਿਃ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਭਾਵੈਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੇ, ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਰਮਣ ਵਾਲੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਵਦਾਤਾਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਚ। ਤੇ ਸੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਸ੍ਯਾਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਨਿਰਾਰਮ੍ਭਾ ਹ੍ਯਪਿ ਵਯਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਾਧੁषੁ। ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਹ ਪਾਪਂ ਪਾਪੋਪਸੇਵਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਜਲ੍ਪਾਚ੍ਚ ਸਹਾਸਵਾਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਹੱਸਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹੀਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਨੀਚੈਃ ਸਹ ਸਮਾਗਮਾਤ੍। ਮਧ੍ਯਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਕਲ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੱਧਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੀਚੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਵਿषਯੈਰ੍ਨਾਧਰ੍ਮਿष੍ਠੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯੇ ਗੁਣਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਂਭਵਾਃ। ਲੋਕਾਚਾਰੇषੁ ਸਂਭੂਤਾ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਮੰਦ, ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵੇਹ ਸਦ੍ਗੁਣਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮੋ ਗੁਣਵਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਨੇਹਕਾਰੁਣ੍ਯਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਅਸਤੋऽਪਿ ਗੁਣਾਨਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਲੋਕ ਮਾੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਵਃ। ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਧਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਇਹ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰੋ ਜਨਨੀ ਚ ਮੇ। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯੋ ਮੇ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਰਾਜਾ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੋਸਤ ਨਾਗਸਾਹਵਯੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਤੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਲਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਗਤਾ ਦੂਰਂ ਮਮਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸ੍ਵਜਨੇ ਨ੍ਯਾਸਭੂਤੇ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਵਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕृਤਾ ਤੇਨ ਤੁ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਮੇ ਸਤ੍ਕਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵਾਂਗਾ ਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਥਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਘੋਰਂ ਹਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ ਰਾਜਾ!" ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ।
ਗੁਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਃ ਪਰਮਾਤੁਰਾਃ। ਅਕਾਮਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਮਾਗਮ੍ਯਾਥ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਗੁਣ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਤੁਂ ਪੌਰੇषੁ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਵਟਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਰੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਤਂ ਦਿषਸਸ਼ੇषੇਣ ਵਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਊषੁਸ੍ਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਵੀਰਾਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਉਹ ਬੋਹੜ ਦੇ ਪਾਸ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਉਦਕੇਨੈਵ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮृषੁਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਤਾਨ੍ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਰਾਤ ਕੱਟੀ; ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸਾਗ੍ਰਯੋऽਨਗ੍ਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸ਼ਿष੍ਯਗਣਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਸ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਬੁਝ ਗਈਆਂ, ਅੱਗ ਨਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕृਤਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਰਮ੍ਯਦਾਰੁਣੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਪੁਰਸ੍ਕਾਰਃ ਸਂਜਲ੍ਪਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸੁਹਾਵਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਜਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਰਾਜਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੇ ਹਂਸਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਨੋਦਯਤ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।