ਵਨਵਾਸਮਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾ ਦਾਰੁਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤਪੋਧਨ
—ਜੋ ਐਸੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਕਠਿਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਗਈ? ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਰਿਦ੍ਰਵਿਣਤੇਜਸਾਮ੍। ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦ੍ਯੂਤਜਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕੋਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤੇ ਤਦਾ। ਉਦਙ੍ਮੁਖਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ
ਉਹ ਵਧ ਰਹੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਦਯਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਰਥੈਰਨੁਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਆਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇੰਦਰਸੇਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤੀਹ ਭਰਤੀ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਰਥਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਵਟਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗੂ ਮਰਦ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਰਜਤਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਰਾਃ ਸ਼ੋਕਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ। ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਤੋऽਸਕृਦ੍ਭੀष੍ਮਵਿਦੁਰਦ੍ਰੋਣਗੌਤਮਾਨ੍। ਊਚੁਰ੍ਵੈ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨੇਦਮਸ੍ਤਿ ਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਵਯਂ ਨਚ ਨੋ ਗृਹਾਃ। ਯਤ੍ਰਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਪਾਪਃ ਸੌਬਲੇਯੇਨ ਪਾਲਿਤਃ। ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਇਹ ਹੁਣ ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਅਸੀਂ, ਨਾ ਸਾਡੇ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਕੁਲਂ ਨ ਚਾਚਾਰੋ ਨ ਧਰ੍ਮੋऽਰ੍ਥਃ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਪਾਪਸਹਾਯੋऽਯਂ ਪਾਪੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪਾਪੀ, ਹੋਰ ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਨਾ ਰੀਤ, ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਸੁਖ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨृਤਃ। ਅਰ੍ਤਲੁਬ੍ਧੋऽਭਿਮਾਨੀ ਚ ਨੀਚਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਧਨ ਦਾ ਲਾਲਚੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨੀਚ ਤੇ ਕੁਦਰਤੋਂ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।
ਨੇਯਮਸ੍ਤਿ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ। ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜ ਕਰਦਾ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਹੀਮਨ੍ਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਦਇਆਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ। ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਨਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਵਗਮਿष੍ਯਥ ਭਦ੍ਰਂਵਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ। ਵਯਮਪ੍ਯਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਗਮਿष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਚੱਲਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਵੋਗੇ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਜਿਤਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੁष੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਘृਣੈਃ ਪਰੈਃ। ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ਹਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਧਰਮ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਰ ਗਏ ਹੋ, ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ।
ਭਕ੍ਤਾਨੁਰਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾਨ੍। ਕੁਰਾਜਾਘਿष੍ਠਿਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਚਾਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ਗੁਣਦੋषਾਨ੍ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਧਿਵਾਸੇਨ ਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਥਾ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਵਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਪਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਭੂਮਿਂ ਗਨ੍ਧੋ ਵਾਸਯਤੇ ਯਥਾ। ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਧਿਵਾਸੇਨ ਤਥਾ ਸਂਸਰ੍ਗਜਾ ਗੁਣਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਪੜਾ, ਪਾਣੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੁਣ ਵੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮੋਹਜਾਲਸ੍ਯ ਯੋਨਿਰ੍ਹਿ ਮੂਢੈਰੇਵ ਸਮਾਗਮਃ। ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯੋਨਿਃ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਭਾਵੈਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਸਰ੍ਗਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਮਪਰਾਯਣੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੇ, ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਰਮਣ ਵਾਲੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਵਦਾਤਾਨਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਚ। ਤੇ ਸੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੈਃ ਸਮਾਸ੍ਯਾਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਨਿਰਾਰਮ੍ਭਾ ਹ੍ਯਪਿ ਵਯਂ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਾਧੁषੁ। ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਹ ਪਾਪਂ ਪਾਪੋਪਸੇਵਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਜਲ੍ਪਾਚ੍ਚ ਸਹਾਸਵਾਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਹੀਯਨ੍ਤੇ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਹੱਸਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਹੀਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਨੀਚੈਃ ਸਹ ਸਮਾਗਮਾਤ੍। ਮਧ੍ਯਮੈਰ੍ਮਧ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਕਲ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੱਧਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੀਚੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਵਿषਯੈਰ੍ਨਾਧਰ੍ਮਿष੍ਠੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਯੇ ਗੁਣਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਂਭਵਾਃ। ਲੋਕਾਚਾਰੇषੁ ਸਂਭੂਤਾ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਮਤਾਃ
ਮੰਦ, ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵੇਹ ਸਦ੍ਗੁਣਾਃ। ਇਚ੍ਛਾਮੋ ਗੁਣਵਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਨੇਹਕਾਰੁਣ੍ਯਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ। ਅਸਤੋऽਪਿ ਗੁਣਾਨਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਲੋਕ ਮਾੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਿ ਵਃ। ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਧਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਇਹ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਭੀष੍ਮਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰੋ ਜਨਨੀ ਚ ਮੇ। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯੋ ਮੇ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਰਾਜਾ ਹਨ; ਵਿਦੁਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੋਸਤ ਨਾਗਸਾਹਵਯੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਤੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਪਾਲਨੀਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।