ਵਿਹੀਨਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮੇਭ੍ਯੋ ਦਾਸਭਾਵਮੁਪਾਗਤਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਸ਼ਕ੍ਤਾਨਿਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਪਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਚਾਨਰ੍ਹਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕਟੁਕਾਨ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲੂਕ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृਪਣਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯੇਤਾਪਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਸੂਮ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਅਪਿ ਸ਼ੇषਂ ਭਵੇਦਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਭਰਤਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾਃ
ਸੰਜਯਾ, ਕੀ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬਚੇਗਾ? ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਕੋਸ਼ਨ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍। ਧਰ੍ਮਿष੍ਟਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਪਾਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਭਿਃਸਹ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਹ੍ਯਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਚਾਹੂਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਹਵਨ ਵੀ ਹੋਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕੁਪਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕਰ੍षਣੇ। ਆਸੀਨ੍ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਘੋਰੋ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਚੁੱਪੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ।
ਦਿਵ ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਤ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਕਮੁਪਾਗ੍ਰਸਤ੍। ਅਪਰ੍ਵਣਿ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜਯਨ੍ਭਯਮ੍
ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਕਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਥਸ਼ਾਲਾਸੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭਰਤਾਨਾਮਭੂਤਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਫਟ ਗਏ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਭੈਰਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਸਭਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਦੁਰੀਯੋਧਨ ਦੀ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਕੋਲ ਡੌਗਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇੋਂ ਗਧੇ ਵੀ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹ ਸਞ੍ਜਯ। ਕृਪਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸੰਜਯ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਲੀਕ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦੁਰੇਣ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਵਰਂ ਦਦਾਨਿ ਕृष੍ਣਾਯੈ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਵृਣੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾ --ਸਤਾਮ੍। ਸਰਥਾਨ੍ਸਧਨੁष੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਸਿषਮਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਚੁਣ ਲਿਆ; ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਏਤਦਨ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਰਤਾ ਯਦ੍ਵ-ਕृष੍ਣਾ ਸਭਾਂ ਗਤਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਇਹ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਅੰਤ ਹੈ।'
ਯੈषਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰਨੁਤ੍ਤਮਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਤਾਨ੍ਦੈਵਸृष੍ਟੋਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਇਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕismet, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣਾਃ। ਵृष੍ਣਯੋ ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਪਾਰਥ (ਪਾਂਡਵ) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੁਲਮ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਹਿਣਗੇ; ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਜਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਾਭਿਸਨ੍ਧੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਸੱਚੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਰਜੁਨ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਗਦਾਂ ਦਣ੍ਡਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਗਦਾਵੇਗਂ ਚ ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਾਲਂ ਸੋਢੁਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਓਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸਾਮ ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਕੁਰੁਭ੍ਯੋ ਹਿ ਸਦਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਲਹ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਹਿ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣੇਨੈਵ ਭੀਮੇਨ ਨਿਹਤੋ ਯੁਧਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਹੱਥੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਮ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਉਭਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਲਹ ਹੋਵੇ; ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ। ਏਵਂ ਗਾਵਲ੍ਗਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਜੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਵਲਗਣੇ, ਰਥੀ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਨ ਗृਹੀਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰਹਿਤੈषਿਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਏਵਂ ਦ੍ਯੂਤਜਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕੋਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾਃ ਪਰੁषਾ ਵਾਚਃ ਸृਜਨ੍ਤੀਰ੍ਵੈਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਤ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਕਥਂ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਸਹਸਾ ਦੁਃਖਮੇਯੁषਃ। ਵਨੇ ਵਿਜਹ੍ਰਿਰੇ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ?
ਕੇ ਚੈਤਾਨਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਵ੍ਯਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਿਮਾਚਾਰਾਃ ਕਿਮਾਹਾਰਾਃ ਕ੍ਵਚ ਵਾਸੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਉਣ 'ਤੇ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦੇ, ਕੀ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ?
ਕਥਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਵ੍ਯਤੀਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਗਏ?
ਕਥਂ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਪ੍ਰਵਰਾ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਾਮ੍। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ
ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਪਤੀ ਵਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ—