ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦਾਨਯੇਹੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ।'
ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਯ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਸ੍ਯਾਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸੋऽਵਾਚੀਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਦਿਵਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਲਟ ਸੂਝਦੇ ਹਨ।
ਬੁਦ੍ਧੌ ਕਲੁषਭੂਤਾਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਨਯੋ ਨਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਲਗਣ ਵਾਲਾ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਰੂਪੇਣ ਅਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਨਰ੍ਥਰੂਪਿਣਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਨੂਨਂ ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਰੋਚਤੇ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਬਣ ਕੇ; ਇਹ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਾਲੋ ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਨ੍ਤਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਾਲਸ੍ਯ ਬਲਮੇਤਾਰ੍ਵਾਦ੍ਵਪਰੀਤਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੱਢਦਾ; ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਵੇਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆਸਾਦਿਤਮਿਦਂ ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮਪਕਰ੍षਦ੍ਭਿਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ—ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਅਯੋਨਿਜਾਂ ਰੂਪਵਤੀਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਵਿਭਾਵਸੋਃ। ਕੋ ਨੁ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਂ ਪਰਿਭੂਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ, ਨਾਮਵਰ ਹੈ, ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰ੍ਯਾਨਯੇਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨਾ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜੇਕਰ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਹृਤਸ੍ਵਾਨ੍ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹृਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਇਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ, ਰਾਜ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਲੁੱਟ ਲਈ ਗਈ।
ਵਿਹੀਨਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮੇਭ੍ਯੋ ਦਾਸਭਾਵਮੁਪਾਗਤਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਸ਼ਕ੍ਤਾਨਿਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਪਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਚਾਨਰ੍ਹਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕਟੁਕਾਨ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲੂਕ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृਪਣਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯੇਤਾਪਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਸੂਮ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਅਪਿ ਸ਼ੇषਂ ਭਵੇਦਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਭਰਤਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾਃ
ਸੰਜਯਾ, ਕੀ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬਚੇਗਾ? ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਕੋਸ਼ਨ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍। ਧਰ੍ਮਿष੍ਟਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਪਾਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਭਿਃਸਹ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਹ੍ਯਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਚਾਹੂਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਹਵਨ ਵੀ ਹੋਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕੁਪਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕਰ੍षਣੇ। ਆਸੀਨ੍ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਘੋਰੋ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਚੁੱਪੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ।
ਦਿਵ ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਤ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਕਮੁਪਾਗ੍ਰਸਤ੍। ਅਪਰ੍ਵਣਿ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜਯਨ੍ਭਯਮ੍
ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਕਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਥਸ਼ਾਲਾਸੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭਰਤਾਨਾਮਭੂਤਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਫਟ ਗਏ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਭੈਰਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਸਭਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਦੁਰੀਯੋਧਨ ਦੀ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਕੋਲ ਡੌਗਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇੋਂ ਗਧੇ ਵੀ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਤਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹ ਸਞ੍ਜਯ। ਕृਪਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸੰਜਯ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਲੀਕ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦੁਰੇਣ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਵਰਂ ਦਦਾਨਿ ਕृष੍ਣਾਯੈ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਵृਣੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾ --ਸਤਾਮ੍। ਸਰਥਾਨ੍ਸਧਨੁष੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਸਿषਮਪ੍ਯਹਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਚੁਣ ਲਿਆ; ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਏਤਦਨ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਰਤਾ ਯਦ੍ਵ-ਕृष੍ਣਾ ਸਭਾਂ ਗਤਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਇਹ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਅੰਤ ਹੈ।'
ਯੈषਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰਨੁਤ੍ਤਮਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਤਾਨ੍ਦੈਵਸृष੍ਟੋਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਇਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕismet, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜੀ ਹੋਈ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਮਰ੍षਣਾਃ। ਵृष੍ਣਯੋ ਵਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਾ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਪਾਰਥ (ਪਾਂਡਵ) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੁਲਮ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਹਿਣਗੇ; ਨਾ ਹੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਜਾਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਾਭਿਸਨ੍ਧੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਸੱਚੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਰਜੁਨ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਗਦਾਂ ਦਣ੍ਡਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਗਦਾਵੇਗਂ ਚ ਭੀਮਸ੍ਯ ਨਾਲਂ ਸੋਢੁਂ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਗਾਂਡੀਵ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਓਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸਾਮ ਨ ਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਕੁਰੁਭ੍ਯੋ ਹਿ ਸਦਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਲਹ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।