ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਖਿਲੇਨੋਪਲਭ੍ਯ ਤਤ੍। ਗਮਨਂ ਪਰਿਕਰ੍षਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਦ੍ਯੂਤਮਣ੍ਡਲੇ
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੂਏ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਤੜਫ ਅਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਸੁਸ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਰੂਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਧ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕਰਾਸਕ੍ਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਰਾਜਾ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਨਯਂ ਤਦਾ। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਧਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਨੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਕਈ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਤਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਨਂ ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇषੁ ਦੁਰੋਦਰੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਮਾਸੀਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਨੇਕਾਗ੍ਰਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਸਞ੍ਜਯਃ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਧਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ?
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕੁਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਸ਼ੌਣ੍ਡੈਰ੍ਹਿ ਬਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਹਿਰ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਤਵੇਦਂ ਸੁਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਦ੍ਵੈਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯੇਨ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦਾਨਯੇਹੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ।'
ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਯ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਸ੍ਯਾਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸੋऽਵਾਚੀਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਦਿਵਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਲਟ ਸੂਝਦੇ ਹਨ।
ਬੁਦ੍ਧੌ ਕਲੁषਭੂਤਾਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਨਯੋ ਨਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਲਗਣ ਵਾਲਾ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਰੂਪੇਣ ਅਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਨਰ੍ਥਰੂਪਿਣਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਨੂਨਂ ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਰੋਚਤੇ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਬਣ ਕੇ; ਇਹ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਾਲੋ ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਨ੍ਤਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਾਲਸ੍ਯ ਬਲਮੇਤਾਰ੍ਵਾਦ੍ਵਪਰੀਤਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੱਢਦਾ; ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਵੇਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆਸਾਦਿਤਮਿਦਂ ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮਪਕਰ੍षਦ੍ਭਿਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ—ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਅਯੋਨਿਜਾਂ ਰੂਪਵਤੀਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਵਿਭਾਵਸੋਃ। ਕੋ ਨੁ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਂ ਪਰਿਭੂਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ, ਨਾਮਵਰ ਹੈ, ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰ੍ਯਾਨਯੇਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨਾ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜੇਕਰ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਹृਤਸ੍ਵਾਨ੍ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹृਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਇਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ, ਰਾਜ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਲੁੱਟ ਲਈ ਗਈ।
ਵਿਹੀਨਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮੇਭ੍ਯੋ ਦਾਸਭਾਵਮੁਪਾਗਤਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਸ਼ਕ੍ਤਾਨਿਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਗੁਲਾਮੀ ਵਿਚ ਪਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਚਾਨਰ੍ਹਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਕਟੁਕਾਨ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲੂਕ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕृਪਣਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਹ੍ਯੇਤਾਪਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਸੂਮ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਅਪਿ ਸ਼ੇषਂ ਭਵੇਦਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਮ ਸਞ੍ਜਯ। ਭਰਤਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾਃ
ਸੰਜਯਾ, ਕੀ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਬਚੇਗਾ? ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਕੋਸ਼ਨ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍। ਧਰ੍ਮਿष੍ਟਾਂ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਰੋਣਾ ਪਾਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਭਿਃਸਹ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਹ੍ਯਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਚ ਚਾਹੂਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਹਵਨ ਵੀ ਹੋਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕੁਪਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕਰ੍षਣੇ। ਆਸੀਨ੍ਨਿष੍ਠਾਨਕੋ ਘੋਰੋ ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਚੁੱਪੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ।
ਦਿਵ ਉਲ੍ਕਾਸ਼੍ਚਾਪਤਨ੍ਤ ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਕਮੁਪਾਗ੍ਰਸਤ੍। ਅਪਰ੍ਵਣਿ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਜਯਨ੍ਭਯਮ੍
ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਕਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਥਸ਼ਾਲਾਸੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਧ੍ਵਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭਰਤਾਨਾਮਭੂਤਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵੀ ਫਟ ਗਏ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਭੈਰਵਂ ਸ਼ਿਵਾਃ। ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਰਾਸਭਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਦੁਰੀਯੋਧਨ ਦੀ ਹਵਨ-ਅੱਗ ਕੋਲ ਡੌਗਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇੋਂ ਗਧੇ ਵੀ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।