ਅਨ੍ਤਵਤ੍ਯਸੁਧਰ੍ਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਕਿਂ ਨੁ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ। ਮਮਾਨ੍ਤੋ ਨੈਵ ਵਿਹਿਤਸ੍ਤੇਨਾਯੁਰ੍ਨ ਜਹਾਤਿ ਮਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਮੇਰਾ ਅੰਤ ਉਸ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੌਤ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ।
ਹਾ ਕृष੍ਣ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨ੍ਕ੍ਵਾਸਿ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਨੁਜ। ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤ੍ਰਾਯਸੇ ਦੁਃਖਾਨ੍ਮਾਂ ਚੇਮਾਂਸ਼੍ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਹਾਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ?
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਨੁਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਰਾਃ। ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਸੀਤ੍ਯਯਂ ਵਾਦਃ ਸ ਗਤੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਤਾਂ ਕਥਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇਰੀ ਵਾਅਦਾ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਮੇ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਯਸ਼ੋਵੀਰ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਨਨ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦਯਾ
ਇਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸੱਚੇ ਧਰਮ, ਮਹਾਨਤਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੇਯਂ ਨੀਤ੍ਯਰ੍ਥਵਿਜ੍ਞੇषੁ ਕਥਮਾਪਦੁਪਾਗਤਾ।। ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਕੁਲਨਾਥੇषੁ ਕਥਮਾਪਦੁਪਾਗਤਾ
ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਵਿਪਤਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਹਾ ਪਾਣ੍ਡੋ ਹਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਵਾਸਿ ਕਿਂ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਵਾਸ੍ਯਤਃ ਸਾਧੂਨਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਹਾਏ ਪਾਂਡੂ! ਹਾਏ ਮਹਾਰਾਜ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ? ਆਪਣੇ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੜਫਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ?
ਸਹਦੇਵ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਨਨੁ ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਸ਼ਰੀਰਾਦਪਿ ਮਾਦ੍ਰੇਯ ਮਾਂ ਮਾ ਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਃ ਕੁਪੁਤ੍ਰਵਤ੍
ਸਹਦੇਵ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇऽਮੀ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਾਭਿਸਨ੍ਧਿਨਃ। ਮਤ੍ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਜਂ ਧਰ੍ਮਮਿਹੈਵ ਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਸੱਚੀ ਨਿਭਣ ਦੀ ਠਾਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੂੰ, ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਏਵਂ ਵਿਪਲਤੀਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਿਗਤਾਨਨ੍ਦਾ ਵਨਾਯੈਵ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਮਾਰ੍ਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਹੇਤੁਭਿਃ। ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਦ੍ਗृਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਮਾਰ੍ਤਤਰਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਆਪ ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਖਿਲੇਨੋਪਲਭ੍ਯ ਤਤ੍। ਗਮਨਂ ਪਰਿਕਰ੍षਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਦ੍ਯੂਤਮਣ੍ਡਲੇ
ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਜੂਏ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਤੜਫ ਅਤੇ ਰਵਾਨਗੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਸੁਸ੍ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਰੂਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਦਧ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕਰਾਸਕ੍ਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਰਾਜਾ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਨਯਂ ਤਦਾ। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਧਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਨੇਕਾਗ੍ਰਃ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਕਈ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਤਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਂਵਿਗ੍ਨੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਨਂ ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤੇषੁ ਦੁਰੋਦਰੇ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਮਾਸੀਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਨੇਕਾਗ੍ਰਮਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਸਞ੍ਜਯਃ
ਸੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਅਵਾਪ੍ਯ ਵਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸੁਧਾਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ?
ਅਸ਼ੋਚ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕੁਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਵੈਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਸ਼ੌਣ੍ਡੈਰ੍ਹਿ ਬਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਹਿਰ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਤਵੇਦਂ ਸੁਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਹਦ੍ਵੈਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯੇਨ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦਾਨਯੇਹੇਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਵ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮਿਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਨੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਤੀਕਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ।'
ਯਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਯ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਸ੍ਯਾਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸੋऽਵਾਚੀਨਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਦਿਵਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਲਟ ਸੂਝਦੇ ਹਨ।
ਬੁਦ੍ਧੌ ਕਲੁषਭੂਤਾਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਨਯੋ ਨਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਰਗਾ ਲਗਣ ਵਾਲਾ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਰੂਪੇਣ ਅਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਨਰ੍ਥਰੂਪਿਣਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਨੂਨਂ ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਰੋਚਤੇ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਬਣ ਕੇ; ਇਹ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਾਲੋ ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਨ੍ਤਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਾਲਸ੍ਯ ਬਲਮੇਤਾਰ੍ਵਾਦ੍ਵਪਰੀਤਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੱਢਦਾ; ਕਾਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਵੇਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆਸਾਦਿਤਮਿਦਂ ਘੋਰਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਮਪਕਰ੍षਦ੍ਭਿਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ—ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਅਯੋਨਿਜਾਂ ਰੂਪਵਤੀਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਵਿਭਾਵਸੋਃ। ਕੋ ਨੁ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਂ ਪਰਿਭੂਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ, ਨਾਮਵਰ ਹੈ, ਪੈਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰ੍ਯਾਨਯੇਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨਾ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜੇਕਰ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਥ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਹृਤਸ੍ਵਾਨ੍ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਹृਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ, ਇਕ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ, ਰਾਜ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਲੁੱਟ ਲਈ ਗਈ।