ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ षਡ੍ਗੁਣਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯੋਪਘਾਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਛੇ ਗੁਣ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਔਦਕਾਨੀਵ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਲਿਲਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਪੀਡਯਾ ਪੀਡਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਜੀਵ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੀੜਤ ਹੈ।
ਮੂਲਸ੍ਯੈਵੋਪਘਾਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਃ। ਮੂਲਂ ਹ੍ਯੇष ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਚ ਪਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯੇਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ; ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ, ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਏਕਦੁਃਖਸੁਖਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਨੁਯਾਮ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਾਨਿ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਜਿਰਾਣਿ ਚ
ਉਸਦੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਉਜੜੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿਚ।
ਉਪਾਤ੍ਤਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਹृਤਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਰਜਸਾऽਪ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਦੈਵਤੈਃ
ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮੂषਕੈਃ ਪਰਿਧਾਵਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਬਲੈਰਾਵृਤਾਨਿ ਚ। ਅਪੇਤੋਦਕਧੂਮਾਨਿ ਹੀਨਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਚੂਹੇ ਦੌੜਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼-ਸਫਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਬਲਿਕਰ੍ਮੇਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਹੋਮਜਪਾਨਿ ਚ। ਦੁष੍ਕਾਲੇਨੇਵ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਭਾਜਨਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਬਲੀ, ਕਰਮ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ—all ਕੁਝ ਗੁਆਚੁਕਾ ਹੈ; ਮਾਨੋ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਪਤਰੇ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸੌਬਲਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਵਨਂ ਨਗਰਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਘਰ ਅਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤਾਂ ਵਨਮ੍। ਬਿਲਾਨਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਅਸੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਜੰਗਲ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾ ਵਨਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸੇਵਮਾਨਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਚ
ਹਾਥੀ ਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਜਾਣ; ਜੋ ਅਜੇ ਆਏ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਤृਣਮਾਂਸਫਲਾਦਾਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥੈਰ੍ਵਨੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ
ਘਾਹ, ਮਾਸ ਤੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਚਲੇ ਜਾਣ; ਅਸੀਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਨਾਨਾਜਨਸਮੀਰਿਤਾਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨ ਵਿਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ; ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਰੱਜਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੈ ਗृਹੇ ਗृਹੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਸ਼ਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਲ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਜਾਲਾਨਿ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਵਰਣਾਨਿ ਚ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਰਦੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਛਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਮੜਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਂ ਤਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀਂ ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਚ। ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀਂ ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਨੰਗੇ ਪੈਰ, ਇਕੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਰੋਂਦੀ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਮੋਹਾਦ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ। ਹਾਹਾ ਧਿਗ੍ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰੈਰਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਪੀਲੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਈਆਂ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ; 'ਹਾਏ! ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਪੋਂਦੀਆਂ।
ਜਨਸ੍ਯਾਥ ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਨਾਵਾਸਾਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੇ ਕृष੍ਣਾ ਪृਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੁਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਨਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਹੋਇਆ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਭृਸ਼ਸ਼ਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਚ੍ਛਤੀਮ੍। ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਯਾ ਵਾਚਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਤੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਤੁਰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਗ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਤ੍ਸੇ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਾਣਾਮਭਿਜ੍ਞਾऽਸਿ ਸ਼ੀਲਾਚਾਰਵਤੀ ਤਥਾ
ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣੂ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਵਾਲੀ ਵੀ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਨ੍ਦੇष੍ਟੁਮਰ੍ਹਾਮਿ ਭਰ੍ਤॄਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਸਾਧ੍ਵੀ ਗੁਣਸਮਾਪਨ੍ਨਾ ਭੂषਿਤਂ ਤੇ ਕੁਲਦ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ; ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਭਾਗ੍ਯਾਃ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚੇਮੇ ਯੇ ਨ ਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘੇ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਵ੍ਰਜ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਮਦਨੁਧ੍ਯਾਨਬृਂਹਿਤਾ
ਇਹ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਮੇਰੇ ਚਿਰਦੀ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ।
ਭਾਵਿਨ੍ਯਰ੍ਥੇ ਹਿ ਸਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵੈਕृਤਂ ਨੋਪਜਾਯਤੇ। ਗੁਰੁਧਰ੍ਮਾਭਿਗੁਪ੍ਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਵਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਕਦੇ ਬਦਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ।
ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਦਾऽਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਵਨੇ ਵਸਨ੍। ਯਥੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਯਂ ਸੀਦੇਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ, ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਗੁਆਵੇ।
ਤਥੇਨ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਰਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਜਲਾਵਿਲਾ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਤੈਕਵਸਨਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਕਪੜੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਲੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਪृਥਾ ਦੁਃਖਾਦਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਗਚ੍ਛਤੀਮ੍। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹृਤਾਭਰਣਵਾਸਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਚਲੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ ਗਏ ਸਨ।
ਰੁਰੁਚਰ੍ਮਾਵृਤਤਨੂਨ੍ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਾਹ੍ਮੁਖਾਨ੍। ਪਰੈਃ ਪਰੀਤਾਨ੍ਸਂਹृष੍ਟੈਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨੁਸ਼ੋਚਿਤਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਜੋ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਤਰਸ ਖਾਏ ਹੋਏ।