ਅਥਾਧਿਰੁਹ੍ਯ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾ ਉਦਾਸੀਨਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍। ਨ ਹਿ ਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾਕੁਲਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਗਲੀਆਂ ਇੰਨੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਕਿ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਮਾਨਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਪਦਾਤਿਂ ਵਰ੍ਜਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚੇਲਭੂषਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਛਤਰੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੀਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਭृਸ਼ੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਬੜੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਮੇਕਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਦੇ ਵੱਡੀ ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਫੌਜ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਬਦ੍ਧਕਾਰ੍ਮੁਕੌ
ਚਾਰ ਭਰਾ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭੂਤੈਰਾਕਾਸ਼ਗੈਰਪਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਮਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਗਤਾ ਜਨਾਃ। ਅਙ੍ਗਰਾਗੋਚਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸੇਵਿਨੀਮ੍
ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਰ੍षਮੁष੍ਣਂ ਚ ਸ਼ੀਤਂ ਚ ਨੇष੍ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਨੂਨਂ ਪृਥਾ ਦੇਵੀ ਸਤ੍ਯਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਭਾषਤੇ
ਗਰਮੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਉਸਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖੋ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਅੱਜ ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਨੁषਾਂ ਚ ਦੇਵੀ ਤੁ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਦ੍ਯਾਥ ਨਾਰ੍ਹਤਿ। ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਹੁਃ ਸ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ—even ਜੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਿਮ੍ਪੁਨਰ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੋऽਯਂ ਜਿਤੋ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਕੇਵਲਮ੍। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਧृਤਿਃ ਸ਼ੀਲਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਦਇਆ, ਮਿਹਰ, ਹੌਸਲਾ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ षਡ੍ਗੁਣਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯੋਪਘਾਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਛੇ ਗੁਣ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਔਦਕਾਨੀਵ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਲਿਲਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਪੀਡਯਾ ਪੀਡਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਜੀਵ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੀੜਤ ਹੈ।
ਮੂਲਸ੍ਯੈਵੋਪਘਾਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਃ। ਮੂਲਂ ਹ੍ਯੇष ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਚ ਪਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯੇਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ; ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ, ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਏਕਦੁਃਖਸੁਖਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਨੁਯਾਮ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਾਨਿ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਜਿਰਾਣਿ ਚ
ਉਸਦੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਉਜੜੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿਚ।
ਉਪਾਤ੍ਤਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਹृਤਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਰਜਸਾऽਪ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਦੈਵਤੈਃ
ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮੂषਕੈਃ ਪਰਿਧਾਵਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਬਲੈਰਾਵृਤਾਨਿ ਚ। ਅਪੇਤੋਦਕਧੂਮਾਨਿ ਹੀਨਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਚੂਹੇ ਦੌੜਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼-ਸਫਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਬਲਿਕਰ੍ਮੇਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਹੋਮਜਪਾਨਿ ਚ। ਦੁष੍ਕਾਲੇਨੇਵ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਭਾਜਨਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਬਲੀ, ਕਰਮ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ—all ਕੁਝ ਗੁਆਚੁਕਾ ਹੈ; ਮਾਨੋ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਪਤਰੇ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸੌਬਲਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਵਨਂ ਨਗਰਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਘਰ ਅਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤਾਂ ਵਨਮ੍। ਬਿਲਾਨਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਅਸੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਜੰਗਲ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾ ਵਨਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸੇਵਮਾਨਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਚ
ਹਾਥੀ ਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਜਾਣ; ਜੋ ਅਜੇ ਆਏ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਤृਣਮਾਂਸਫਲਾਦਾਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥੈਰ੍ਵਨੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ
ਘਾਹ, ਮਾਸ ਤੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਚਲੇ ਜਾਣ; ਅਸੀਂ ਪਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਨਾਨਾਜਨਸਮੀਰਿਤਾਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਨ ਵਿਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ; ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਰੱਜਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੈ ਗृਹੇ ਗृਹੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵਿਸ਼ਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਲ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਜਾਲਾਨਿ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਵਰਣਾਨਿ ਚ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਰਦੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਛਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਮੜਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਂ ਤਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀਂ ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਚ। ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀਂ ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਨੰਗੇ ਪੈਰ, ਇਕੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਰੋਂਦੀ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਮੋਹਾਦ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ। ਹਾਹਾ ਧਿਗ੍ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰੈਰਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮੂੰਹ ਬਹੁਤ ਪੀਲੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਈਆਂ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ; 'ਹਾਏ! ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਪੋਂਦੀਆਂ।
ਜਨਸ੍ਯਾਥ ਵਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਨਾਵਾਸਾਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਣ ਸੁਣੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੇ ਕृष੍ਣਾ ਪृਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਯਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੁਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।