ਮਾਹਾਸੀਃ ਸਾਮ੍ਪਰਾਯੇ ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਾਮृषਿਪੂਜਿਤਾਮ੍। ਪੁਰੂਰਵਸਮੈਲਂ ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨਿਆ। ਉਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾ, ਤੂੰ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਤੇ ਇਲਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਯਸਿ ਰਾਜ੍ਞੋऽਨ੍ਯਾਨृषੀਨ੍ਧਰ੍ਗੋਪਸੇਵਯਾ। ਐਨ੍ਦ੍ਰੇ ਜਯੇ ਧृਤਮਨਾ ਯਾਮ੍ਯੇ ਕੋਪਵਿਧਾਰਣੇ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈਂ, ਯਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਥਾ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਕੌਬੇਰੇ ਵਾਰੁਣੇ ਕੋਪਵਿਧਾਰਣੇ।। ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸੌਮ੍ਯਤ੍ਵਮਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵੋਪਜੀਵਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦਿੰਦਾ, ਨਰਮਤਾ ਦਿਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਭੂਮੇਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਵਾਯੋਰ੍ਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਸਮ੍ਪਦਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਤੇ ਚਮਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ; ਹਵਾ ਤੋਂ ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਪਣਾ ਆਪ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ।
ਅਗਦਂ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਪੁਨਰਾਗਤਾਨ੍। ਆਪਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੇ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਮਿਲਾਂਗਾ।
ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਥਾਃ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਆਪृष੍ਟੋऽਸੀਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਭਾਰਤ
ਹਰ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰ। ਕੌਂਤਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਾਰਤਾ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਸ੍ਮਿਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਨ ਹਿ ਵੋ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵੇਦ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੇ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਵੇਖਾਂਗੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖਿਆ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਤਦਾ ਨृਪ। ਜਨਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਂ ਸਮਾਰੁਰੁਹੁਰਾਤੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰ੍ਯਾਣਿ ਵਿਮਾਨਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਗੋਪੁਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਲਾਂ, ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਗੁੰਬਦਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਅਥਾਧਿਰੁਹ੍ਯ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾ ਉਦਾਸੀਨਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍। ਨ ਹਿ ਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾਕੁਲਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਗਲੀਆਂ ਇੰਨੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਕਿ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਮਾਨਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਪਦਾਤਿਂ ਵਰ੍ਜਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚੇਲਭੂषਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਛਤਰੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੀਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਭृਸ਼ੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਬੜੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਮੇਕਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਦੇ ਵੱਡੀ ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਫੌਜ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਬਦ੍ਧਕਾਰ੍ਮੁਕੌ
ਚਾਰ ਭਰਾ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਰੋਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵਾਸ੍ਥਿਤੋ ਯੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭੂਤੈਰਾਕਾਸ਼ਗੈਰਪਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਮਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਗਤਾ ਜਨਾਃ। ਅਙ੍ਗਰਾਗੋਚਿਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸੇਵਿਨੀਮ੍
ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਰ੍षਮੁष੍ਣਂ ਚ ਸ਼ੀਤਂ ਚ ਨੇष੍ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਨੂਨਂ ਪृਥਾ ਦੇਵੀ ਸਤ੍ਯਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਭਾषਤੇ
ਗਰਮੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਉਸਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖੋ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਅੱਜ ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਨੁषਾਂ ਚ ਦੇਵੀ ਤੁ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਦ੍ਯਾਥ ਨਾਰ੍ਹਤਿ। ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਹੁਃ ਸ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵੁਹੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ—even ਜੇ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕਿਮ੍ਪੁਨਰ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੋऽਯਂ ਜਿਤੋ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਕੇਵਲਮ੍। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋ ਧृਤਿਃ ਸ਼ੀਲਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਦਇਆ, ਮਿਹਰ, ਹੌਸਲਾ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ।
ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ षਡ੍ਗੁਣਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯੋਪਘਾਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਛੇ ਗੁਣ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਔਦਕਾਨੀਵ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਲਿਲਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍। ਪੀਡਯਾ ਪੀਡਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਜੀਵ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੀੜਤ ਹੈ।
ਮੂਲਸ੍ਯੈਵੋਪਘਾਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਃ। ਮੂਲਂ ਹ੍ਯੇष ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦ ਮੂਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਚ ਪਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯੇਤਰੇ ਜਨਾਃ। ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਪੱਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ; ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣੇ ਬਾਗਾਂ, ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਏਕਦੁਃਖਸੁਖਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਨੁਯਾਮ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਾਨਿ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਜਿਰਾਣਿ ਚ
ਉਸਦੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਉਜੜੇ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿਚ।
ਉਪਾਤ੍ਤਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਹृਤਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਰਜਸਾऽਪ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਦੈਵਤੈਃ
ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮੂषਕੈਃ ਪਰਿਧਾਵਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਬਲੈਰਾਵृਤਾਨਿ ਚ। ਅਪੇਤੋਦਕਧੂਮਾਨਿ ਹੀਨਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਚੂਹੇ ਦੌੜਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼-ਸਫਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਬਲਿਕਰ੍ਮੇਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਹੋਮਜਪਾਨਿ ਚ। ਦੁष੍ਕਾਲੇਨੇਵ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਭਾਜਨਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਬਲੀ, ਕਰਮ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ—all ਕੁਝ ਗੁਆਚੁਕਾ ਹੈ; ਮਾਨੋ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਪਤਰੇ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਸੌਬਲਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍। ਵਨਂ ਨਗਰਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜੋ ਘਰ ਅਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸੌਬਲ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।