ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਨਾ ਕृਪੇਣਾਥ ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਪृਥਯਾ ਚੈਵ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੰਜਯ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਥਾ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਵੀ—
ਵਿਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਣਿਨਾ ਤਥਾ। ਸੋਮਦਤ੍ਤੇਨ ਚ ਤਥਾ ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਵੀਰ ਵਿਕਰਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਬਾਹਲੀਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ—
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਸਤਤਂ ਨ ਚ ਰਾਜਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਏਵਂ ਸਂਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ; ਇਉਂ ਹੀ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਲਿਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਞ੍ਛਕੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਹ ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਕਲੀ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਤਦਾ ਵਨਵਾਸਾਯ ਦੀਵ੍ਯਤਿ'। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੌਬਲਃ।। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਉਂ ਹੋਵੇ, ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਪਾਸੇ ਖੇਡੇ; ਪਾਰਥ ਨੇ ਦਾਅ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਨਾਵਾਸਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਜਿਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਏ।
ਅਜਿਨੈਃ ਸਂਵृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵਨਵਾਸਾਯ ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਮੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮਭਿਰਸ੍ਥਲੈਃ। ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸੋ ਯਦ੍ਵਯਂ ਪਰੈਃ
ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਨਰਕਂ ਪਾਤਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਨਨ੍ਤਕਮ੍। ਮੁਖਾਚ੍ਚ ਹੀਨਾ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਧਨੇਨ ਮਤ੍ਤਾ ਯੇ ਤੇ ਸ੍ਮ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਾਸਿषੁਃ। ਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਹृਤਧਨਾ ਵਨਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਹਾਰ ਕੇ, ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਨਾਹਾਨਵਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਚੈषਾਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ।। ਵਿਵਾਸ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਰੁਰੁਚਰ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਗ੍ਲਹਂ ਸੌਬਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪੇਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੰਗੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਲਓ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵੀ ਸੁੱਟ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ।
ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਮਾਂਸ ਈਦृਸ਼ਾ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯੇ ਭਾਵਿਤਬੁਦ੍ਧਯਃ ਸਦਾ। ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇਤ੍ਮਾਨਮਿਮੇऽਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ ਪਾਣ੍ਢਤਿਲਾ ਇਵਾਫਲਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀ ਤਿਲ।
ਇਦਂ ਹਿ ਵਾਸੋ ਯਦਿ ਵੇਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਂ ਰੌਰਵਮਾਹਵੇषੁ।। ਆਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਾਮਜਿਨਾਨਿ ਯਦ੍ਵ- ਦ੍ਵਲੀਯਸਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਇਹੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਰ ਗਏ।
ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੌਮਕਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸੇਨਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਯ। ਅਕਾਰ੍षਿਦ੍ਵੈ ਸੁਕृਤਂ ਨੇਹ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਲੀਬਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਤਯੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ
ਸੌਮਕੀਰਤੀ ਯਜਨਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ—ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਹੁਣ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਪ੍ਰਾਵਾਰਾਨਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਧਨਾਨਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨ੍। ਕਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਪਤਿਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹ ਯਮਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਵੇਂਗੀ, ਯਜਨਸੇਨੀ? ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਚੁਣ ਲੈ।
ਏਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਮੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਦ੍ਰਵਿਣੋਪਪਨ੍ਨਾਃ। ਏषਾਂ ਵृਣੀष੍ਵੈਕਤਮਂ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯੇਤ੍ਕਾਲਵਿਪਰ੍ਯਯੋऽਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਇਕੱਠੇ ਹਨ—ਸਬਰ ਵਾਲੇ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨ ਵਾਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾऽਫਲਾਃ षਣ੍ਢਤਿਲਾ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਮਯਾ ਮृਗਾਃ। ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਕਾਕਯਵਾ ਅਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀ ਤਿਲ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਬਣੇ ਜਾਨਵਰ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਨ—ਕਾਂਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ ਜੌ ਵਾਂਗ।
ਕਿਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾਨੁਪਾਸ੍ਯ ਮੋਘਃ ਸ਼੍ਰਮਃ षਣ੍ਢਤਿਲਾਨੁਪਾਸ੍ਯ। ਏਵਂ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪਰੁषਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਾ- ਨਸ਼੍ਰਾਵਯਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਇਹ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਬਿਨਾ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀ ਤਿਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯੈਵ ਰੋषਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਸਹਸੈਵੋਪਗਮ੍ਯ ਸਿਂਹੋ ਯਥਾ ਹੈਮਵਤਃ ਸ਼ृਗਾਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਡਾਂਟਿਆ, ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕ੍ਰੂਰ ਪਾਪਜਨੈਰ੍ਜੁष੍ਟਮਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ। ਗਾਨ੍ਧਾਰਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਤੂੰ ਨਿਕਰਮੀ ਤੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ; ਗਾਂਧਾਰ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਤੁਦਸਿ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਵਾਕ੍ਛਰੈਰਿਹ ਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤਥਾ ਸ੍ਮਾਰਯਿਤਾ ਤੇऽਹਂ ਕृਨ੍ਤਨ੍ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਭਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਵਾਂਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਮਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ। ਗੋਪ੍ਤਾਰਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨੇਤਾऽਸ੍ਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ—ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮਜਿਨੈਰ੍ਵਿਵਾਸਿਤਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਂ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ। ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਧਰ੍ਮਨਿਬਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਂ ਗੌਰ੍ਗੌਰਿਤਿ ਸ੍ਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ਮੁਕ੍ਤਲਜ੍ਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ 'ਗਾਂ, ਗਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਨृਸ਼ਂਸ ਪਰੁषਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨ ਤ੍ਵਯਾ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਹਿ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕੋ ਵਿਕਤ੍ਥਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਜੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਧਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੌਣ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮੈਵ ਸ੍ਮ ਸੁਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵृਕੋਦਰਃ। ਯਦਿ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਤੇ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਪਿਬੇਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਰਣੇ
ਜੇ ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਭੀਮ ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕੇ ਤੇਰਾ ਖੂਨ ਨਾ ਪੀ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਣ.
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਰਣੇ ਹਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਸ਼ਮਂ ਗਨ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਨਚਿਰਾਤ੍ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਗਤੇਃ ਸਖੇਲਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਹਰ੍षਾਤ੍। ਗਤਿਂ ਸ੍ਵਗਤ੍ਯਾऽਨੁਚਕਾਰ ਮਨ੍ਦੋ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸਭਾਯਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਸਭਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ.
ਨੈਤਾਵਤਾ ਕृਤਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਧਕਾਯਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਸਂਸ੍ਮਾਰ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਢ
ਭੀਮ, ਅੱਧਾ ਮੁੜ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕੰਮ ਇਥੇ ਮੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਮੂਰਖ.'
ਏਵਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਚਾਵਮਾਨਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਂ ਬਲਵਾਨ੍ਸ ਮਾਨੀ। ਰਾਜਾਨੁਗਃ ਸਂਸਦਿ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਭੀਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ.