ਅਨੇਨ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਆਓ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਅਥ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਕਰਾਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਸਃ ਸਂਵੇਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਨੈਨਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਨ ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦਯਂ ਵੈ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹਾਏ! ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ; ਚਾਹੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝ ਦੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ।
ਜਨਪ੍ਰਵਾਦਾਨ੍ਸੁਬਹੂਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਹ੍ਰਿਯਾ ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਯੂਤਮਿਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਲਾਜ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥਾ, ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਨਾਪਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਅਪ੍ਯਾਸਨ੍ਨੋ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮਿਤਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਵੈ ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯਨ੍। ਆਹੂਤੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਦੀਵ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕੁਨੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਜਿਹਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਖੇਡਾਂਗਾ।
ਗਵਾਸ਼੍ਵਂ ਬਹੁਧੇਨੁਕਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਜਾਵਿਕਮ੍। ਗਜਾਃ ਕੋਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਦਾਸੀਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੋੜੇ, ਬਿਨਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਹਾਥੀ, ਖਜਾਨਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ—
ਹਿਤ੍ਵਾ ਨੋ ਗ੍ਲਹ ਏਵੈਕੋ ਵਨਵਾਸਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਵਾ ਵਿਜਿਤਾ ਵਸੇਮ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਹੀ ਦਾਅ ਬਣਾਓ, ਪਾਂਡਵੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਵੈ ਵਰ੍ਣਮਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸ੍ਵਜਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੇਨ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਆਓ ਪਾਸੇ ਖੇਡੀਏ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਂ ਦੈਵਬਲਾਵਿष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾऽऽਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—
ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਨਾ ਕृਪੇਣਾਥ ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਪृਥਯਾ ਚੈਵ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੰਜਯ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਥਾ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਵੀ—
ਵਿਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਣਿਨਾ ਤਥਾ। ਸੋਮਦਤ੍ਤੇਨ ਚ ਤਥਾ ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਵੀਰ ਵਿਕਰਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਬਾਹਲੀਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ—
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਸਤਤਂ ਨ ਚ ਰਾਜਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਏਵਂ ਸਂਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ; ਇਉਂ ਹੀ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਲਿਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਞ੍ਛਕੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਹ ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਕਲੀ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਤਦਾ ਵਨਵਾਸਾਯ ਦੀਵ੍ਯਤਿ'। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੌਬਲਃ।। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਉਂ ਹੋਵੇ, ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਪਾਸੇ ਖੇਡੇ; ਪਾਰਥ ਨੇ ਦਾਅ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਨਾਵਾਸਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਜਿਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਏ।
ਅਜਿਨੈਃ ਸਂਵृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵਨਵਾਸਾਯ ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਮੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮਭਿਰਸ੍ਥਲੈਃ। ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸੋ ਯਦ੍ਵਯਂ ਪਰੈਃ
ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਨਰਕਂ ਪਾਤਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਨਨ੍ਤਕਮ੍। ਮੁਖਾਚ੍ਚ ਹੀਨਾ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਧਨੇਨ ਮਤ੍ਤਾ ਯੇ ਤੇ ਸ੍ਮ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਾਸਿषੁਃ। ਤੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਹृਤਧਨਾ ਵਨਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਹਾਰ ਕੇ, ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਨਾਹਾਨਵਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਚੈषਾਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ।। ਵਿਵਾਸ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਰੁਰੁਚਰ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਗ੍ਲਹਂ ਸੌਬਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਪੇਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੰਗੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਲਓ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵੀ ਸੁੱਟ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ।
ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਮਾਂਸ ਈਦृਸ਼ਾ ਇਤ੍ਯੇਵ ਯੇ ਭਾਵਿਤਬੁਦ੍ਧਯਃ ਸਦਾ। ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇਤ੍ਮਾਨਮਿਮੇऽਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ ਪਾਣ੍ਢਤਿਲਾ ਇਵਾਫਲਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀ ਤਿਲ।
ਇਦਂ ਹਿ ਵਾਸੋ ਯਦਿ ਵੇਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਂ ਰੌਰਵਮਾਹਵੇषੁ।। ਆਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਾਮਜਿਨਾਨਿ ਯਦ੍ਵ- ਦ੍ਵਲੀਯਸਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਇਹੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਰ ਗਏ।
ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੌਮਕਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸੇਨਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਯ। ਅਕਾਰ੍षਿਦ੍ਵੈ ਸੁਕृਤਂ ਨੇਹ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਲੀਬਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਤਯੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨ੍ਯਾਃ
ਸੌਮਕੀਰਤੀ ਯਜਨਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ—ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਪਾਰਥਾਂ ਹੁਣ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਪ੍ਰਾਵਾਰਾਨਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਧਨਾਨਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨ੍। ਕਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਪਤਿਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹ ਯਮਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਤਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਵੇਂਗੀ, ਯਜਨਸੇਨੀ? ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਚੁਣ ਲੈ।
ਏਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਮੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਦ੍ਰਵਿਣੋਪਪਨ੍ਨਾਃ। ਏषਾਂ ਵृਣੀष੍ਵੈਕਤਮਂ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯੇਤ੍ਕਾਲਵਿਪਰ੍ਯਯੋऽਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਇਕੱਠੇ ਹਨ—ਸਬਰ ਵਾਲੇ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨ ਵਾਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾऽਫਲਾਃ षਣ੍ਢਤਿਲਾ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਮਯਾ ਮृਗਾਃ। ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਕਾਕਯਵਾ ਅਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀ ਤਿਲ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦੇ ਬਣੇ ਜਾਨਵਰ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਨ—ਕਾਂਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ ਜੌ ਵਾਂਗ।
ਕਿਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪਤਿਤਾਨੁਪਾਸ੍ਯ ਮੋਘਃ ਸ਼੍ਰਮਃ षਣ੍ਢਤਿਲਾਨੁਪਾਸ੍ਯ। ਏਵਂ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪਰੁषਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਾ- ਨਸ਼੍ਰਾਵਯਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਇਹ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਬਿਨਾ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀ ਤਿਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਤਦ੍ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋऽਤ੍ਯਮਰ੍षੀ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸਨ੍ਨਿਗृਹ੍ਯੈਵ ਰੋषਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਸਹਸੈਵੋਪਗਮ੍ਯ ਸਿਂਹੋ ਯਥਾ ਹੈਮਵਤਃ ਸ਼ृਗਾਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਡਾਂਟਿਆ, ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਗਿੱਦੜ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।