ਅਸਮ੍ਭਵੋ ਹੇਮਮਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋ- ਸ੍ਤਥਾਪਿ ਰਾਮੋ ਲੁਲੁਭੇ ਮृਗਾਯ। ਪ੍ਰਾਯਃ ਸਮਾਸਨ੍ਨਪਰਾਭਵਾਣਾਂ ਧਿਯੋ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਤਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਜੀਵ ਬਣਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਮ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਵਵृਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਮਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਯੂਤਮਿਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੇ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪਾਰਥ ਫਿਰ ਜੂਏ ਲਈ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਚੇਤਾਂਸਿ ਮੁਹृਦਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਫਿਰ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਯਥੋਪਜੋषਮਾਸੀਨਾਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯੇ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੈਵੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਮੁਞ੍ਚਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਯਦ੍ਵੋ ਧਨਂ ਪੂਜਿਤਮੇਵ ਤਤ੍। ਮਹਾਧਨਂ ਗ੍ਲਹਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਵਯਂ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਰੌਰਵਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰੌਰਵੇ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਰਹਾਂਗੇ।'
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਜਨੈਰਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
'ਤੇ ਤੀਰਵਾਂ ਸਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗੇ; ਜੇ ਪਛਾਣ ਲਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੂਯਂ ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍। ਵਸਧ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਜਿਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਿਤਾਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ।'
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਜਨੈਰਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਿਰਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਯਥੋਚਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਰੈਰਥਵੇਤਰੈਃ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ।
ਅਨੇਨ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਆਓ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਅਥ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਕਰਾਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਸਃ ਸਂਵੇਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਨੈਨਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਨ ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦਯਂ ਵੈ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹਾਏ! ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ; ਚਾਹੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝ ਦੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ।
ਜਨਪ੍ਰਵਾਦਾਨ੍ਸੁਬਹੂਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਹ੍ਰਿਯਾ ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਯੂਤਮਿਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਲਾਜ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥਾ, ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਨਾਪਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਅਪ੍ਯਾਸਨ੍ਨੋ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮਿਤਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਵੈ ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯਨ੍। ਆਹੂਤੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਦੀਵ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕੁਨੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਜਿਹਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਖੇਡਾਂਗਾ।
ਗਵਾਸ਼੍ਵਂ ਬਹੁਧੇਨੁਕਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਜਾਵਿਕਮ੍। ਗਜਾਃ ਕੋਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਦਾਸੀਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੋੜੇ, ਬਿਨਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਹਾਥੀ, ਖਜਾਨਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ—
ਹਿਤ੍ਵਾ ਨੋ ਗ੍ਲਹ ਏਵੈਕੋ ਵਨਵਾਸਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਵਾ ਵਿਜਿਤਾ ਵਸੇਮ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਹੀ ਦਾਅ ਬਣਾਓ, ਪਾਂਡਵੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਵੈ ਵਰ੍ਣਮਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸ੍ਵਜਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੇਨ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਆਓ ਪਾਸੇ ਖੇਡੀਏ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਂ ਦੈਵਬਲਾਵਿष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾऽऽਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—
ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਨਾ ਕृਪੇਣਾਥ ਸਞ੍ਜਯੇਨ ਚ ਭਾਰਤ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾ ਪृਥਯਾ ਚੈਵ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਸ੍ਤਥਾ
ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੰਜਯ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਪ੍ਰਥਾ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਵੀ—
ਵਿਕਰ੍ਣੇਨ ਚ ਵੀਰੇਣ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਣਿਨਾ ਤਥਾ। ਸੋਮਦਤ੍ਤੇਨ ਚ ਤਥਾ ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਵੀਰ ਵਿਕਰਨ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਬਾਹਲੀਕ ਵੱਲੋਂ ਵੀ—
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਸਤਤਂ ਨ ਚ ਰਾਜਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਏਵਂ ਸਂਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ; ਇਉਂ ਹੀ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਲਿਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਵਿष੍ਟਃ ਕਲਿਨਾ ਰਾਜਞ੍ਛਕੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਹ ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਕਲੀ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਤਦਾ ਵਨਵਾਸਾਯ ਦੀਵ੍ਯਤਿ'। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੌਬਲਃ।। ਜਿਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਭਾषਤ
ਇਉਂ ਹੋਵੇ, ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਪਾਸੇ ਖੇਡੇ; ਪਾਰਥ ਨੇ ਦਾਅ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਸੌਬਲ ਨੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਨਾਵਾਸਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਅਜਿਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਮਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਏ।
ਅਜਿਨੈਃ ਸਂਵृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਾਨਰਿਨ੍ਦਮਾਨ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਵਨਵਾਸਾਯ ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਕੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਿਪਤ੍ਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਮੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮਭਿਰਸ੍ਥਲੈਃ। ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸੋ ਯਦ੍ਵਯਂ ਪਰੈਃ
ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਨਰਕਂ ਪਾਤਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਨਨ੍ਤਕਮ੍। ਮੁਖਾਚ੍ਚ ਹੀਨਾ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਨष੍ਟਾਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।