ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਚੇਤਰਾਯ ਚ। ਨ ਵੈ ਵृਦ੍ਧੋ ਬਾਲਮਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਪਾਠ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਿਸੇ ਮੱਤ-ਹੀਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਹਾਸਿषੁਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਖੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨਾ ਕਰਨ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਇਸ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤਥਾ ਤੇ ਨ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕੁਲਾਨ੍ਤਕਰਣਾਯ ਯਤ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਟੰਬ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸ਼ਮੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾ ਪ੍ਰਮਾਦੀਃ। ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਿਨੀ ਕ੍ਰੂਰਸਮਾਹਿਤਾ ਸ਼੍ਰੀ- ਰ੍ਮृਦੁਪ੍ਰੌਢਾ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਨ੍
ਤੇਰੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੀਂ। ਕਿਸਮਤ ਜਦੋਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਅਨ੍ਤਃ ਕਾਮਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਿਵਾਰਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਥੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਾਮਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
'ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡਵ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੂਆ ਖੇਡਣ।'
ਤਤੋ ਵ੍ਯਧ੍ਵਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਪਾਰਥ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਉਪਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਏਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ਦੀਵ੍ਯੇਤਿ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾਹ ਨਰਾਧਿਪਃ
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਭਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਏ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਆ ਪਾਂਡਵ, ਜੂਆ ਖੇਡ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਧਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍। ਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਯੋਰਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਯਦਿ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਫੇਰ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਚ। ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਵੱਡੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜੂਏ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸਮ੍ਭਵੋ ਹੇਮਮਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋ- ਸ੍ਤਥਾਪਿ ਰਾਮੋ ਲੁਲੁਭੇ ਮृਗਾਯ। ਪ੍ਰਾਯਃ ਸਮਾਸਨ੍ਨਪਰਾਭਵਾਣਾਂ ਧਿਯੋ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਤਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਜੀਵ ਬਣਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਮ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਵਵृਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਮਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਯੂਤਮਿਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੇ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪਾਰਥ ਫਿਰ ਜੂਏ ਲਈ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਚੇਤਾਂਸਿ ਮੁਹृਦਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਫਿਰ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਯਥੋਪਜੋषਮਾਸੀਨਾਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯੇ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੈਵੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਮੁਞ੍ਚਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਯਦ੍ਵੋ ਧਨਂ ਪੂਜਿਤਮੇਵ ਤਤ੍। ਮਹਾਧਨਂ ਗ੍ਲਹਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਵਯਂ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਰੌਰਵਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰੌਰਵੇ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਰਹਾਂਗੇ।'
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਜਨੈਰਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
'ਤੇ ਤੀਰਵਾਂ ਸਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗੇ; ਜੇ ਪਛਾਣ ਲਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੂਯਂ ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍। ਵਸਧ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਜਿਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਿਤਾਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ।'
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਜਨੈਰਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਿਰਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਯਥੋਚਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਰੈਰਥਵੇਤਰੈਃ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ।
ਅਨੇਨ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਅਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮੇਹਿ ਦੀਵ੍ਯਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਆਓ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਅਥ ਸਭ੍ਯਾਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਕਰਾਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਸਃ ਸਂਵੇਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਨੈਨਂ ਬੋਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਨ ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦਯਂ ਵੈ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਹਾਏ! ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ; ਚਾਹੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝ ਦੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ।
ਜਨਪ੍ਰਵਾਦਾਨ੍ਸੁਬਹੂਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਹ੍ਰਿਯਾ ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੋਗਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਯੂਤਮਿਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਲਾਜ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥਾ, ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਨਾਪਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮਵਰ੍ਤਯਤ੍। ਅਪ੍ਯਾਸਨ੍ਨੋ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਮਿਤਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਪਾਸੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਵੈ ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯਨ੍। ਆਹੂਤੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਦੀਵ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕੁਨੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਜਿਹਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਖੇਡਾਂਗਾ।
ਗਵਾਸ਼੍ਵਂ ਬਹੁਧੇਨੁਕਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮਜਾਵਿਕਮ੍। ਗਜਾਃ ਕੋਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਦਾਸੀਦਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੋੜੇ, ਬਿਨਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਹਾਥੀ, ਖਜਾਨਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ—
ਹਿਤ੍ਵਾ ਨੋ ਗ੍ਲਹ ਏਵੈਕੋ ਵਨਵਾਸਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਵਾ ਵਿਜਿਤਾ ਵਸੇਮ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਹੀ ਦਾਅ ਬਣਾਓ, ਪਾਂਡਵੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਵੈ ਵਰ੍ਣਮਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸ੍ਵਜਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਅਨੇਨ ਵ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਦੀਵ੍ਯਾਮ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਆਓ ਪਾਸੇ ਖੇਡੀਏ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਵਂ ਦੈਵਬਲਾਵਿष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾऽऽਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—