ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯਸ੍ਵੈਤਾਨ੍ਕਾਮਂ ਵ੍ਯਧ੍ਵਗਤਾਨਪਿ। ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਮਿਦਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਵੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਆ ਕੇ ਫਿਰ ਇਹ ਜੂਆ ਖੇਡਣ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ਼੍ਚੈਵ ਗੌਤਮਃ। ਵਿਦੁਰੋ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲੀਕ, ਗੌਤਮ, ਵਿਦੁਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ,
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਮਾ ਦ੍ਯੂਤਮਿਤ੍ਯਭਾषਨ੍ਤ ਸ਼ਮੋऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵਿਕਰਨ—all ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੂਆ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।'
ਅਕਾਮਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਹृਦਾਮਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍। ਅਕਰੋਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਹ੍ਵਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ
ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਲਟ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਹਾਰ੍ਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਤ, ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਜਾਤੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਮਹਾਮਤਿਰਭਾषਤ। ਨੀਯਤਾਂ ਪਰਲੋਕਾਯ ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਜਨਮਿਆ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਭੇਜੋ।'
ਵ੍ਯਨਦਜ੍ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਹਿ ਗੋਮਾਯੁਰਿਵ ਭਾਰਤ। ਅਨ੍ਤੋ ਨੂਨਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕੁਰਵਸ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧਤ
ਜਨਮਦੇ ਹੀ ਉਹ ਗਿੱਧ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਕਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਜਾਣ ਲਵੋ, ਇਹ ਕੁਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਮਾ ਨਿਮਜ੍ਜੀਃ ਸ੍ਵਦੋषੇਣ ਮਹਾਪ੍ਸੁ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਾਰਤ। ਮਾ ਬਾਲਾਨਾਮਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮਭਿਮਂਸ੍ਥਾ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੋ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਸਮਝ ਤੇ ਅਣਸਿੱਖੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕਰੋ।
ਮਾ ਕੁਲਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਘੋਰੇ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਬਦ੍ਧਂ ਸੇਤੁਂ ਕੋ ਨੁ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਧਮੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਂ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਕੁਲ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੋ; ਕੌਣ ਪੱਕਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਰਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਕੋ ਨੁ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕੋਪਯੇਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮਾਜਮੀਢਂ ਸ੍ਮਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਅਜਮੀਢ ਦੀ ਯਾਦ ਫਿਰ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਚੇਤਰਾਯ ਚ। ਨ ਵੈ ਵृਦ੍ਧੋ ਬਾਲਮਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਪਾਠ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਿਸੇ ਮੱਤ-ਹੀਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨੇਤ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਰ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਹਾਸਿषੁਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਮਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਖੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨਾ ਕਰਨ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਇਸ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤਥਾ ਤੇ ਨ ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕੁਲਾਨ੍ਤਕਰਣਾਯ ਯਤ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਟੰਬ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸ਼ਮੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਾ ਪ੍ਰਮਾਦੀਃ। ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਿਨੀ ਕ੍ਰੂਰਸਮਾਹਿਤਾ ਸ਼੍ਰੀ- ਰ੍ਮृਦੁਪ੍ਰੌਢਾ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਨ੍
ਤੇਰੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੀਂ। ਕਿਸਮਤ ਜਦੋਂ ਕਠੋਰ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜੋ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਅਨ੍ਤਃ ਕਾਮਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਿਵਾਰਿਤੁਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਯਥੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਾਮਕਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
'ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡਵ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੂਆ ਖੇਡਣ।'
ਤਤੋ ਵ੍ਯਧ੍ਵਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਤਿਕਾਮੀ ਪਾਰਥ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਉਪਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸਭਾ ਰਾਜਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਾਨੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਏਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ ਦੀਵ੍ਯੇਤਿ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਾਹ ਨਰਾਧਿਪਃ
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਭਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਏ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਆ ਪਾਂਡਵ, ਜੂਆ ਖੇਡ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਧਾਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍। ਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਯੋਰਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਯਦਿ
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜੀਵ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਫੇਰ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤੇ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਚ। ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਨਾਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਵੱਡੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਜੂਏ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਸਮ੍ਭਵੋ ਹੇਮਮਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋ- ਸ੍ਤਥਾਪਿ ਰਾਮੋ ਲੁਲੁਭੇ ਮृਗਾਯ। ਪ੍ਰਾਯਃ ਸਮਾਸਨ੍ਨਪਰਾਭਵਾਣਾਂ ਧਿਯੋ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਤਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਜੀਵ ਬਣਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਮ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਲਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਵਵृਤੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਜਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਮਾਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਯੂਤਮਿਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੇ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪਾਰਥ ਫਿਰ ਜੂਏ ਲਈ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਸਭਾਂ ਤਾਂ ਤੁ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਚੇਤਾਂਸਿ ਮੁਹृਦਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਫਿਰ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਯਥੋਪਜੋषਮਾਸੀਨਾਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯੇ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੈਵੇਨੋਪਨਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਫਿਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਮੁਞ੍ਚਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਯਦ੍ਵੋ ਧਨਂ ਪੂਜਿਤਮੇਵ ਤਤ੍। ਮਹਾਧਨਂ ਗ੍ਲਹਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਵਯਂ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਨਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਰੌਰਵਾਜਿਨਵਾਸਸਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰੌਰਵੇ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਰਹਾਂਗੇ।'
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਜਨੈਰਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
'ਤੇ ਤੀਰਵਾਂ ਸਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗੇ; ਜੇ ਪਛਾਣ ਲਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੂਯਂ ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍। ਵਸਧ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਜਿਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਿਤਾਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ।'
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਜਨੈਰਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਿਰਵਤ੍ਸਰਮ੍। ਜ੍ਞਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਉਹ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਯਥੋਚਿਤਮ੍। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਰੈਰਥਵੇਤਰੈਃ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ।