ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸਨ੍ਤਤਿਮ੍। ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤਿ ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਸਾਡਾ ਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ ਹੈ!'—ਇਹ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਨਾਦਯਨ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਃਸ੍ਵਨਸ੍ਤੁਮੁਲੀऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਥਮਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਗਨ੍ਧਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਆਸਨ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧਾਂ ਫੈਲੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਹਰ੍षਸਂਭਵਃ। ਸ਼ਬ੍ਦ ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਵਸ੍ਪृਕ੍ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧੀ।
ਤੇऽਧੀਤ੍ਯ ਨਿਖਿਲਾਨ੍ਵੇਦਾਞ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾ ਅਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਸ਼ੌਚੇਨ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋऽਭਵਨ੍। ਧृਤ੍ਯਾ ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਭੀਮ ਦੀ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਮਯੋਰ੍ਵਿਨਯੇਨ ਚ। ਤੁਤੋष ਲੋਕਃ ਸਕਲਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਗੁਣੇਨ ਚ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਵਾਯੇ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਸ੍ਵਯਂਵਰਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਿ ਚਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਤੋ ਗਣਾਨ੍। ਆਜਹਾਰਾਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲਿਆਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਸੂਯੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸੁਨਯਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੇਨ ਚ। ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਚੈਦ੍ਯਂ ਚ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਰ੍ਹਣਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗੋਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਧਨਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ—ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ—ਵੇਖੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਵਰਣਾਨਿ ਚ। ਕਮ੍ਬਲਾਜਿਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਙ੍ਕਵਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਓੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਉੱਨ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਚਟਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਲਿਚੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਈਰ੍ष੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਜਾਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯੇਨ ਸੁਕृਤਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮੁਪਹृਤਾਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ
ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਵਿਮਾਨ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਵਹਸਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨਾਨਭਿਜਾਤਵਤ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਬਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ ਭੋਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਕਥਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਿਆਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪੀਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕਾ ਵੇਰਵਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਜਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੋਪਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਤ। ਦ੍ਯੂਤਾਦੀਨਨਯਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਜੂਏ ਕਰਕੇ ਹੋਈਆਂ ਭਿਆਨਕ ਬੇਇਨਸਾਫੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਂ ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਕृਪਮ੍। ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਤੁਮੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਹਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਭਾਰੀ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਯਤ੍ਸੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਜਾਣ ਕੇ—
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਸਂਜਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨਚਾਸੂਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੰਜਯ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮੰਨ ਨਾ ਕਰੀਂ।"
ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਂਮਤਃ। ਨ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਮਮ ਮਤਿਰ੍ਨ ਚ ਪ੍ਰੀਯੇ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਿਆਣਪ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਪਾਮ੍ਡੁਸੁਤੇषੁ ਵਾ। ਵृਦ੍ਧਂ ਮਾਮਭ੍ਯਸੂਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਨ੍ਯੁਪਰਾਯਣਾਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹਾਮਿ ਤਤ੍। ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਂ ਚਾਨੁਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਚੇਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜਸੂਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ। ਤਚ੍ਚਾਵਹਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਭਾਰੋਹਣਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਇੱੱਜਤੀ ਹੋਈ।
ਅਮਰ੍षਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਣੇ। ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਸਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਜੰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸਹਿਤਸ਼੍ਛਦ੍ਮਦ੍ਯੂਤਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾਂ ਸਂਜਯ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛਲ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਸੰਜਯ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਬੁਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਸੌਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਟਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅਸਲ ਤੇ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਸਿਆਣੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ।