ਉਪਾਦਾਯ ਤੁ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਙ੍ਗਦਂ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਮਾਨੈਰਜਿਹ੍ਯਗੈਃ। ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਲਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਨ੍ਯੁਧਿ। ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਂ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਜਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦੀਪ੍ਤੇ ਚਾਗ੍ਨੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਲਦੇ ਅੱਗ 'ਚ ਸੁੱਟਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਯਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਰ ਆਪ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸੋਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਬੁਧਾਨਜਯਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਥਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਮ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਰਥਂ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਹਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ। ਏਤਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਲੇਭੇ ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੂਣੀਰ ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਭੂਯੋऽਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨਵਵਰ੍षਾਂਸ਼੍ਚ ਸਪੁਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਹੋਰ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ: ਪਾਰਥ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਨੌ ਵਰਸ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਲਾਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰੇ ਚਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸ ਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਰਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ—
ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਨृਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ। ਏਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯੁਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੋਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਗृਹੇ ਗृਹੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਤ ਪਾਰ੍ਥਮਹਂ ਸਦਾ। ਸ਼ਰਗਾਣ੍ਡੀਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਅਪਿ ਪਾਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੀਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਪਾਰ੍ਥਭੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਭਾਰਤ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਰਥ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰਥ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਹਿਤੇ ਤਾਤ ਭਾਰਤ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਧਮਾਮਿ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੌਲਾਂ-ਹੌਲਾਂ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਕਾਰਾਦੀਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਅਰ੍ਜੁਨਗ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਅਸ਼੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍ਬੁਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਾਸਂ ਸਞ੍ਜਨਯਨ੍ਤਿ ਮੇ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ, 'ਅਸ਼ਵ', 'ਅਕਸ਼', 'ਅੰਬੁਜ'—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾਦृਤੇ ਤਾਤ ਪਰਵੀਰਾਦ੍ਭਯਂ ਮਮ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਵਾ ਬਲਿਂ ਵਾਪਿ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਵਿਜਯੋ ਰਣੇ
ਪਿਆਰੇ, ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਜਾਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਜਯ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਸ੍ਤਾਤ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਜ੍ਞੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਵਹਾਮਿ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਹਿ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਮਾਰੀਚਸ੍ਯ ਯਥਾ ਭਯਮ੍। ਭਵੇਦ੍ਰਾਮੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੇ ਭਯਂ ਮਮ
ਜਿਵੇਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਵ ਮਹਦ੍ਵੀਯਂ ਜਿष੍ਣੋਰੇਤਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਏਤਦ੍ਵੀਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੈਯ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਹਿਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯੂਤਂ ਵਾ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਦੁਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਏਤੇष੍ਵੇਵਂ ਕृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚੈਵ ਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਜੂਆ ਹੋਵੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ, ਜੇ ਇਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵਰ੍ਤਯ। ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚੇਨ੍ਨਰੋ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ; ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਵਤ੍ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵਰ੍ਤਯ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਭਾਰਤ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ।
ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨਿਕृਤਿਃ ਕृਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿ ਨੋ ਜਯਸ੍ਤਾਤ ਅਨ੍ਯੋਪਾਯੇਨ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੌਰਵ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਉਪਾਯਸ਼੍ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ। ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਬਹੂਪਾਯਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਭਾਰਤ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਰਥ ਵਿਰੁੱਧ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਅਜਮਾਏ ਹਨ।