ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵੈ ਮੁਹੁਃ। ਰਣੇ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੜੇ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ। ਸਦ੍ਵਿਪਂ ਵਾਸਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਯੁਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਵਸਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਮਰੁਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ; ਵਸੁ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਾ ਉਦਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖਾ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਆਦਿਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਸਾਧਿਆ ਡਰ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੇਖਦੇ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਾ।
ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਥ ਮਾਨੁषੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋऽਸ਼੍ਮਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਤਚ੍ਛਰੈਰਰ੍ਜੁਨੋ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਤਿਜਾਘ੍ਨੇऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸਂਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਦੇਵਰਾਡਪਿ। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਾਵਿਆਸਾਚੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਉਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਮਹਾਵੇਗਮਿषੁਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਚ। ਵਿਲਯਂ ਗਮਯਾਮਾਸ ਹਰ੍षਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਲਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਕਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਾਦਾਯ ਤੁ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਙ੍ਗਦਂ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਮਾਨੈਰਜਿਹ੍ਯਗੈਃ। ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਲਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਨ੍ਯੁਧਿ। ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਂ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਜਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦੀਪ੍ਤੇ ਚਾਗ੍ਨੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਲਦੇ ਅੱਗ 'ਚ ਸੁੱਟਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਯਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਰ ਆਪ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸੋਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਬੁਧਾਨਜਯਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਥਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਮ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਰਥਂ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਹਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ। ਏਤਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਲੇਭੇ ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੂਣੀਰ ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਭੂਯੋऽਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਨਵਵਰ੍षਾਂਸ਼੍ਚ ਸਪੁਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਹੋਰ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ: ਪਾਰਥ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਨੌ ਵਰਸ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬਲਾਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰੇ ਚਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਲਿਆ।
ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੀਮ੍। ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਸ ਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਰਾ। ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—all, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ—
ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਨृਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ। ਏਤੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯੁਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੋਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਗृਹੇ ਗृਹੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਤ ਪਾਰ੍ਥਮਹਂ ਸਦਾ। ਸ਼ਰਗਾਣ੍ਡੀਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੰਨ੍ਹਾ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਅਪਿ ਪਾਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੀਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਪਾਰ੍ਥਭੂਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਭਾਰਤ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਰਥ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰਥ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਹਿਤੇ ਤਾਤ ਭਾਰਤ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਧਮਾਮਿ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਪਾਰਥ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੌਲਾਂ-ਹੌਲਾਂ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।