ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਦਾ। ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਦਿਤ, ਸਾਧਿਆ, ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਯਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਰ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂ ਦੇਵਮਯੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਗृਹ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼ੁਗਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਕਾਲ ਇਵਾਤ੍ਯਯੇ
ਫ਼ਰਤੀ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਪੁਰਨ੍ਦਰਾਃ। ਅਵਾਕਿਰਞ੍ਛਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮਾਨੁषਂ ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਤੁਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡਿਵ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਤਂ ਸੁਭਹਾਬਲਾਃ। ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਵਰ੍षੁਸ੍ਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਸव्यਸਾਚੀ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਨ੍ਵੈ ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਏਵ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਈਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਞ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਪਯਨ੍ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵੈ ਮੁਹੁਃ। ਰਣੇ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੜੇ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ। ਸਦ੍ਵਿਪਂ ਵਾਸਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਯੁਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਵਸਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਮਰੁਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ; ਵਸੁ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਾ ਉਦਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖਾ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਆਦਿਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਸਾਧਿਆ ਡਰ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੇਖਦੇ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਾ।
ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਥ ਮਾਨੁषੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋऽਸ਼੍ਮਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਤਚ੍ਛਰੈਰਰ੍ਜੁਨੋ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਤਿਜਾਘ੍ਨੇऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸਂਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਦੇਵਰਾਡਪਿ। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਾਵਿਆਸਾਚੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਉਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਮਹਾਵੇਗਮਿषੁਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਚ। ਵਿਲਯਂ ਗਮਯਾਮਾਸ ਹਰ੍षਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਲਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਕਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਾਦਾਯ ਤੁ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮਙ੍ਗਦਂ ਨਾਮ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਵੇਗਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਮਾਨੈਰਜਿਹ੍ਯਗੈਃ। ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਰਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਲਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਨ੍ਯੁਧਿ। ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਰਣੇ ਵੀਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ 'ਚ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਂ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਵਾਸਵਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਮਰ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਜਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਨ੍। ਦੀਪ੍ਤੇ ਚਾਗ੍ਨੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਲਦੇ ਅੱਗ 'ਚ ਸੁੱਟਦਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਯਿਤੁਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਨ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਿ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਰ ਆਪ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸੋਮਾਰ੍ਥਂ ਵਿਬੁਧਾਨਜਯਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਥਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਮ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਰਥਂ ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਸਹਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ। ਏਤਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਲੇਭੇ ਕੀਰ੍ਤਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੂਣੀਰ ਤੇ, ਭਾਰਤ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।