ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਏਕਮੇਵ ਪਰੇ ਕृष੍ਣਂ ਗਜਵਾਜਿਰਥੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਹੁਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਨੰਜਯਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਏਕ ਏਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਤੇਨ ਤੇषਾਂ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਹ
ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਬਰਾਬਰ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਬਲਾਦ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਨ੍। ਤਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ ਸਾਹਸਮ੍। ਦਦੌ ਸ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਬਿਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਵਨਮ੍
ਹੁਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਸੁਣੋ: ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤੇਨਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਵਾਹਨ ਨੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਵੈ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਰਥਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸ਼ਰਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ ਕਲਾਪਯੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਸਵਯਸਾਚੀ, ਰਥ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੇਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਹ। ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤੇ ਵਵਰ੍षੁਰਤਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੱਦਲ ਭੇਜੇ; ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਮੇਘਗਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸਮਾਨ੍ਤਤਃ। ਖਗਮੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰੋਕ ਲਏ; ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਵਾਰਿਤਾਨ੍ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ। ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਦਾ। ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਦਿਤ, ਸਾਧਿਆ, ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਯਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਰ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂ ਦੇਵਮਯੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਗृਹ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼ੁਗਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਕਾਲ ਇਵਾਤ੍ਯਯੇ
ਫ਼ਰਤੀ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਪੁਰਨ੍ਦਰਾਃ। ਅਵਾਕਿਰਞ੍ਛਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮਾਨੁषਂ ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਤੁਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡਿਵ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਤਂ ਸੁਭਹਾਬਲਾਃ। ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਵਰ੍षੁਸ੍ਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਸव्यਸਾਚੀ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਨ੍ਵੈ ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਏਵ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਈਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਞ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਪਯਨ੍ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਧ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵੈ ਮੁਹੁਃ। ਰਣੇ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੜੇ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਾਭਿਪੀਡਿਤਾਃ। ਸਦ੍ਵਿਪਂ ਵਾਸਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਯੁਃ। ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਵਸਵਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਮਰੁਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ; ਵਸੁ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਵਾ ਉਦਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖਾ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋऽਸ੍ਯ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਆਦਿਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਸਾਧਿਆ ਡਰ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੇਖਦੇ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰਦਾ।
ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਥ ਮਾਨੁषੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਃ ਸੋऽਸ਼੍ਮਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਤਚ੍ਛਰੈਰਰ੍ਜੁਨੋ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਤਿਜਾਘ੍ਨੇऽਤ੍ਯਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥ ਸਂਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਰ੍षਂ ਦੇਵਰਾਡਪਿ। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਾਵਿਆਸਾਚੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਉਸ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਸ਼੍ਮਵਰ੍षਂ ਮਹਾਵੇਗਮਿषੁਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਪਿ ਚ। ਵਿਲਯਂ ਗਮਯਾਮਾਸ ਹਰ੍षਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਲਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਕਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।