ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰ੍ਣਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਲੇਭੇ ਕृष੍ਣਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯੁਧ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਬਲਾਤ੍ਤਦਾ
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਰਣ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਸੁਭਾਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮੂਹੇषੁ ਅਮ੍ਬਾਂ ਭੀष੍ਮੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ੍ਤੀਰ੍ਯਯਾਤ੍ਰਾਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ征ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥੋਲੂਪੀਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਤਾਤ ਨਾਗਰਾਜਸਤਾਂ ਤਦਾ। ਨਾਗੇष੍ਵਾਪ ਵਰਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਥ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਲੂਪੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਗ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਾਵੇਰੀਂ ਚਾਵਗਾਹਤ। ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਮਵਾਪ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਕਾਵੇਰੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ; ਉਥੇ ਪਾਂਡਿਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਮੁਦਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤੋ ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਚ ਵੈ। ਕੁਮਾਰਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਕੁਮਾਰਤੀਰਥ' ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਗ੍ਰਾਹਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਅਤਿਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣ ਵੈ ਬਲਾਤ੍। ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਪੰਜ, ਘੜ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ 'ਕਨਯਾਤੀਰਥ' ਤੇ ਆਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਨਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਫਲ੍ਗੁਨਃ। ਤਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਦਾਯ ਗਤੇ ਪਾਰ੍ਥੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਃ। ਤਮਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ੍ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣਾ ਇਵ
ਜਦ ਪਾਰਥ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਗਦਃ ਸਾਰਣਸਾਤ੍ਯਕੀ। ਆਹੁਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣੋ ਵਿਦੂਰਥਃ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਗਦਾ, ਸਾਰਣ, ਸਾਤਯਕੀ, ਆਹੁਕ, ਸਾਂਬ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਏਕਮੇਵ ਪਰੇ ਕृष੍ਣਂ ਗਜਵਾਜਿਰਥੈਰ੍ਯੁਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਬਹੁਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਨੰਜਯਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਏਕ ਏਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਤੇਨ ਤੇषਾਂ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਹ
ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਬਰਾਬਰ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਬਲਾਦ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਨ੍। ਤਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਥਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ ਸਾਹਸਮ੍। ਦਦੌ ਸ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਬਿਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਵਨਮ੍
ਹੁਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਫਲਗੁਨ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਸੁਣੋ: ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤੇਨਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਮਿਲਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਭਗਵਾਨ ਹਵਿਆਵਾਹਨ ਨੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਵੈ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍। ਰਥਾ ਧਨ੍ਵੀ ਸ਼ਰਾਨ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ ਕਲਾਪਯੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਸਵਯਸਾਚੀ, ਰਥ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੇਘਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ ਹ। ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤੇ ਵਵਰ੍षੁਰਤਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੱਦਲ ਭੇਜੇ; ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਮੇਘਗਾਣਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸਮਾਨ੍ਤਤਃ। ਖਗਮੈਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਰੋਕ ਲਏ; ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਵਾਰਿਤਾਨ੍ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ। ਯਯੌ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਂਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਦਾ। ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਦਿਤ, ਸਾਧਿਆ, ਉੱਚੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧੇ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਯਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ। ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਰ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂ ਦੇਵਮਯੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨੋ ਗृਹ੍ਯ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ੍ਤਾਨਾਸ਼ੁਗਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਕਾਲ ਇਵਾਤ੍ਯਯੇ
ਫ਼ਰਤੀ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਲਏ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸਪੁਰਨ੍ਦਰਾਃ। ਅਵਾਕਿਰਞ੍ਛਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮਾਨੁषਂ ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਃ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਤੁਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡਿਵ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਤਂ ਸੁਭਹਾਬਲਾਃ। ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਵਰ੍षੁਸ੍ਤਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਸव्यਸਾਚੀ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਨ੍ਵੈ ਵਿਸृष੍ਟਾਨ੍ਵਿਬੁਧੈਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਏਵ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਈਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਞ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਰ੍ਪਯਨ੍ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ ਚਲਾਏ।